Richteren

drs. L.P. Dorenbos

Schreeuw om Leven – Hilversum

Titel: Richteren
drs. L.P. Dorenbos
Hilversum – Stichting Schreeuw om Leven

NUR 707

Trefwoorden: bijbel, profetie, israël

© Stichting Schreeuw om Leven – Hilversum 2005
Ruitersweg 35-37, 1211 KT Hilversum
Tel. 035 624-4352, Fax 035 624-9141
E-mail info@schreeuwomleven.nl
Internet www.schreeuwomleven.nl

Bijbelcitaten NBG vertaling 1951

Coördinatie Alex C.F. van Vuuren & Joop B. Buker
Medewerking J.A.G. Delhaas, Ben Prins
C.F. Putman Cramer

Omslag en vormgeving Cees Baanvinger, Zoetermeer
Joop B. Buker, Joel assist, Bloemendaal

In de serie brochures In twee jaar de Bijbel door volgt
drs. L.P. Dorenbos het rooster van Schreeuw om Leven
Bijbellezen.

In twee jaar de Bijbel door

In het kader van het Schreeuw om Leven Bijbelleesplan:
“In twee jaar de Bijbel door” geeft drs. L.P. Dorenbos dagelijks in een persoonlijke notitie zijn gedachten weer tijdens het lezen van het bijbelgedeelte voor die dag ter bemoediging en als een oproep en een stimulans om te lezen, te herlezen en te doen wat er staat, zonder de pretentie dat het zou gaan om een gedegen bijbelstudie.

Mogen de lezers erdoor gezegend worden.

Inhoudsopgave

Richteren 1:1-36

1 maart [2]

God had gezegd de bewoners te verdrijven, maar vele bewoners werden niet verdreven. Ze bleven gewoon onder de Israëlieten wonen. Hier is sprake van ongehoorzaamheid en toch, ondanks dat, was God met hen. Hij deed grote wonderen. Hij gaf keer op keer de overwinning. Was er sprake van gemak­zucht? Al met al slaagden de Benjaminieten en andere stammen er niet in de bevolking te verdrijven.

Was er sprake van een gebrek aan vertrouwen op de HERE God? Was er spra­ke van verslapping? Het niet zo nauw nemen? Het is in ieder geval niet goed. Als God zegt dat we Hem moeten volgen, laten we dat dan met heel ons hart doen. Zodra we halfslachtig worden en op één punt wel nauwgezet zijn maar op een ander niet, dan wordt het schipperen. Dan moeten we compromissen sluiten. Dan doen we wel wat goeds, maar toch ook niet helemaal. Dan komen we terecht in onze eigen afweging, komen de geboden van God in de knel en gaat het al heel gauw mis. We worden dan een invalspoort voor de boze. Want de tegenstander van God, de duivel, de mensenmoordenaar van den beginne, fluistert ons dan in dat het niet zo nauw komt. Dat het zo ook wel kan. Dat we toch goed bezig zijn en God dienen, maar in werkelijkheid gaan we in de rich­ting van een minimumgeloof. De gevolgen blijven niet uit. Israël heeft tot op de huidige dag last van de volkeren die ze niet uit hun land verdreven hebben. Dat was ook voorspeld. Ongehoorzaamheid heeft gevolgen tot in verre ge­slachten.

Het zijn heidenvolken. Het land is door de Here God aan de Israël beloofd. De beloften aan Abraham zijn vast en voor eeuwig. Als je de heidenvolken onder je laat wonen, dan word je ook beïnvloed door hun goden. De occulte krachten zijn dan onder je. Hoe vaak zullen we de komende tijd niet lezen dat Israël de afgoden achterna gaat. Het is toch om moe van te worden.

De les voor vandaag is heel simpel. Keer je af van alles wat niet van God is. Wij wonen ook in een land waarin steeds meer heidenen wonen. En er zijn steeds meer christenen die er een loopje mee nemen. Dat is gevaarlijk. Daar­om is het zo belangrijk om elke dag dicht bij het Woord van God te leven. God wil ons vandaag helpen. Lees zijn Woord! Neem het tot je! Er zijn nog vele gedeelten waar we ons nog nooit in verdiept hebben. Het geheim van de Bijbel is, dat het de openbaring van God is. Wij laten ons doorlichten door de Here God. Wij richten ons op Hem. Daarmee word je afgesloten voor de boze krachten. Het is Gods bescherming door Jezus Christus. En dan heb je het goed. Dan word je niet meegetrokken in de put van de afgrond. Prijs de Heer. Wàt een God en wàt een dag. Halleluja.

Richteren 2:1-3:4

2 maart [2]

Verschrikkelijk, Jozua is nog maar net dood en het volk gaat de goden van de omliggende volken al achterna. Reden: ze hebben niet gedaan wat de HERE zei. Ze moesten de volkeren verdrijven. Dat was een opdracht. Daarmee wer­den ze op de proef gesteld. Maar ze vonden het zo wel goed. Ze lieten de hei­denen onder hen wonen. Ze maakten gebruik van hen door hen herendiensten op te leggen. Lekker gemakkelijk. En hun afgodendienst namen ze op de koop toe. Ze hadden de wonderen van God niet meegemaakt. Ze hadden het van ho­ren zeggen. Namen ze het misschien daarom niet zo nauw?

En wat gebeurt er? God sloot een verbond met zijn volk. Hij verbreekt het niet. Maar zij verbreken het. De Engel zegt het heel duidelijk. Als ze dan ten strijde trekken, dan kunnen ze ook geen hulp van God verwachten. Ze lijden de nederlaag. En toch, als ze in grote nood zijn, dan stuurt God richters, die hen verlossen uit de nood. Maar daar gaan ze dan ook weer tegen tekeer. Het is toch verschrikkelijk. God wil het goede voor zijn volk, maar wij mensen schijnen steeds, als het even weer een beetje goed gaat, de verkeerde kant op te gaan!

Wat is de zuigkracht van de zonde groot. Als het goed gaat, dan willen we God wel dienen. Maar als het even tegen zit, dan beginnen we gelijk te klagen. En dan willen we daarvan ook God ook nog de schuld geven. Waarom dit en waarom dat? Had U niet dit en had U niet dat? Als U God bent, dan had U het toch kunnen voorkomen. We vergeten dat God er is om ons te helpen en dat Hij ons nooit in de steek wil laten. Maar dan moeten wij niet ongehoorzaam zijn en niet weglopen.

Het is allemaal zo herkenbaar. Hier zien we hoe het volk vastloopt. De heide­nen zijn rondom hen. Zij hebben goden die je tenminste kunt zien: de Baäls en de Astartes. Daar kun je wat voor doen. Het is je toch niet voor te stellen. Wat een hoerendienst. Wat een gruwelijke offers. De Molochdienst, waarbij, om de welvaart te verhogen, kleine kinderen in de vurige armen van de Moloch worden geworpen, waarin ze, al gillend, levend verbranden. Daar kan toch al­leen maar de toorn van God over komen?

Richteren 3:5-31

3 maart [2]

De tijd der Richteren breekt aan. Ze hadden veertig jaar rust, maar dan gaat het al weer mis. Veertig jaar is ook een hele tijd. Zou gehoorzaamheid maar veertig jaren kunnen duren? Komt dan de zonde al weer insluipen? Houden we het als volk dan al voor gezien? Hoe zit het toch? De duivel is kennelijk wel machtig.

God zegent hen en drijft grote legers weg, zoals de koning van Mesopotamië. Othniël verslaat hen. Dat heeft God toch gedaan? Dat kun je toch wel onthou­den? Of vergeten we Gods grote daden dan zo snel? Is de weerstand tegen de boze dan zo slap? Worden de dijken zo gemakkelijk doorbroken, dat we de zonde en de vuiligheid dan maar weer binnen laten komen? Nee toch zeker.

Laten we de bressen dichten. Laten we de zonde uitbannen. Laten we niet doen wat kwaad is in de ogen des Heren, maar wat goed is. Laten we – heel eenvoudig – gehoorzaam zijn. En dat is ook weer heel eenvoudig: de geboden van God houden. Die zijn goed voor alle mensen. Doen we dat niet, dan gaat het verkeerd. En wat erger is, dan trekt God zijn handen van ons af. Hij geeft ons over in de macht van de zonde. Tot wij het weer uitschreeuwen en onze zonden belijden en ons verootmoedigen. God blijft niet aan het marchanderen. Je hebt een eigen keuzemogelijkheid. Hij wil niet straffen. Je weet van te vo­ren waar je terechtkomt, je moet het zelf dan maar weten. Dan kom je terecht in de heerschappij van de boze. De machten der duisternis. En hoe velen zijn daar al niet in? Je moet het altijd heel concreet toepassen. Wie een ander aan­ziet met begerige gedachten is al een echtbreker. Wie de TV aanlaat bij god­deloze programma’s, die gaat scheef. Wie het niet nauw neemt in de opvoe­ding, ziet zijn kinderen afvallen. Enz. Enz.

We weten maar al te goed waar het verkeerd kan gaan. We zien het hier bij de richters. Na Ehud hadden ze tachtig jaar rust. Wat een zegen. In onze tijd is dat een periode vanaf de tijd van onze (over)grootouders tot nu toe. Dat is ruim een mensengeslacht. Daarna ging het weer mis. Wij leven vandaag. We hebben het Reveil in de negentiende eeuw gehad en leven nu op de bodem van de Reveilgolf. We zakken steeds verder af. Laten we de moed niet opgeven. Laten we weer de bazuin blazen. Het land in. Niet weglopen. Laten we niet bang zijn. Blijven roepen tot God. Prijs de Heer.

Richteren 4:1-24

4 maart [2]

Het lijkt wel een repeterende breuk. Ehud is dood en het volk doet weer wat kwaad is in de ogen des Heren. En de HERE geeft hen over in de macht van Jabin, de koning van Kanaän. Op ongehoorzaamheid volgt straf. Het één is een gevolg van het ander. Verlaten we God, dan gaat het verkeerd in het land. Dan neemt de duisternis het licht over. Daar kun je de klok op gelijk zetten. Het gaat hier over het volk van God.

Maar wij, geënt op de stam Israël en volgelingen van Messias Jezus, hebben dezelfde opdracht. Wij moeten in het voetspoor van Koning Jezus lopen, dan gaat het goed. Doen we dat niet, dan gaat het hollend achteruit. De geboden van God zijn goed voor alle mensen. Het zijn liefdesgeboden waarbij de boze wordt tegengewerkt en geen plaats gegund, opdat het goed gaat met de men­sen. Hosea 4 zegt: En het wordt: zo priester zo volk. Brengt de priester niet meer de rechte boodschap, dan verwildert het volk, dan komt er verwarring. En zo ging het.

Daar is dan Debora de profetes. Zij roept Barak en die gaat erop uit tegen Sisera. Er komt verwarring in het sterke leger van Sisera en heel zijn leger wordt uitgeroeid. God is met Zijn volk. En Jaël slaat hem een pin door het hoofd. Precies zoals Debora had voorspeld dat Barak door een vrouw verne­derd zou worden. Het leger wordt achtervolgd. De koning van Kanaän komt in het nauw en wordt verdelgd. Dat is de God die we dienen. Hij geeft de overwinning. Laten wij in gehoorzaamheid Hem achterna gaan. Laten we de vijand bestrijden met de waarheid. De leugen is in de stad, occultisme en af­godendienst. Het was een hele cultus. Daar kun je je niet mee vermengen. Dat had God ook keer op keer gezegd. Maar daar zal dan ook in de toekomst har­der aan gewerkt moeten worden!

We moeten dus geen compromis sluiten met de vijand, ook vandaag niet. Be­lagers liggen op de loer. Laten we zonder zonde blijven en wijzen op die ene weg tot verzoening door het offer van de Here Jezus. Daar moeten we niet zachtjes over praten, maar het van de daken schreeuwen.

Richteren 5:1-31

5 maart [2]

Debora en haar lied, een begrip. In Hebreeën 11 wordt zij met Barak in de rij van geloofsgetuigen opgenomen. Zij is een krachtige vrouw, een moeder in Israël. Zij staat op. Het volk is in nood. Zij roept hen op, zij roept Barak. Nu de overwinning daar is, zingen ze een lied. Dat zal een groot feest geweest zijn. Wees op je hoede. Zorg dat je kracht niet verslapt of verloren gaat. Trek erop uit, de vijand ligt altijd op de loer. Daar kun je zeker van zijn. Wapen je tegen hem en sluit nimmer een compromis met hem.

En God geeft de overwinning. Opnieuw is er verwarring in het kamp van de zeer sterke tegenstander. De Joden weten maar al te goed, dat ze normaliter niet tegen dit leger op kunnen, die zevenhonderd gevechtswagens niet eens meegerekend. Het is een harde strijd. We moeten nooit opgeven. Het kan ver­loren lijken, maar we zien hier hoe Gods volk toch overwint.

Er zijn geen leiders in het land en Debora staat op. Je ziet wat er gebeurd is. De koning van Syrië is nergens meer en de koning van Kanaän wordt ook ver­delgd. Door een sterke meerderheid? Welnee! Iedereen was ervan overtuigd dat Sisera niet was te verslaan wegens zijn vele strijdwagens. De krijgslust van Israël verslapte, zij zorgden alleen nog voor zichzelf. Waak op, waak op, Debora! Waak op, waak op, Barak! Het is een zegelied. Het is tijd om achter hen aan te gaan, zij die opstaan en de naam des Heren aanroepen. Er is nog veel volk in de stad. We zien het hier. We hebben aanvoerders nodig.

Geef de moed niet op! Een kleine, maar gelovige en moedige groep kan het hele zaakje in rep en roer zetten. We zien het hier. Een merkwaardig verhaal, Sisera, Jaël, een tentpin en God. Geloofd en geprezen zij de Here God. De vijanden van de HERE komen om, maar die Hem liefhebben, zijn als de op­gaande zon in haar kracht. Zo is het. Als we de HERE liefhebben, dan zit er groei in, dan wordt het steeds beter, steeds vuriger, steeds krachtiger. Net als de zon die opkomt. Is dat niet geweldig? Die God leeft ook vandaag. We staan op. En gaan door. Debora, dank je wel! Here God, U bent niet veranderd.

Richteren 6:1-24

6 maart [1]

Weer valt het volk in zonde. Weer komen de vijanden. Weer duurt het een he­le tijd, voordat ze de HERE gaan zoeken en aanroepen. Daar gaat het om. Zo­lang we gods water over gods akker laten lopen, het allemaal niet zo nauw ne­men en de boel de boel laten op allerlei gebied, dan hoeft men van ons niet een sterke daadkracht te verwachten ten goede.

Het volk roept tot God. God roept Gideon. Een geringe onder het volk, die moet Israël verlossen. De Here God kiest zijn kinderen uit. Als we door gena­de een kind van God zijn geworden, dan is daaraan de opdracht verbonden om serieus te nemen wat God gesproken heeft. Dan is het belangrijk dat we de Bijbel lezen en dat we bidden. Hoe kunnen we ooit weten wat God bedoelt met het profetisch perspectief van zijn schepping, als we daar geen studie van willen maken? Maar bij veel mensen ligt studeren heel moeilijk.

Gideon brengt een offer. De Engel des HEREN raakt het met de punt van zijn staf aan en vuur verteert het offer. Gideon schrikt. Nu weet hij zeker dat hij met de Engel des Heren heeft gesproken, en hij verwacht gedood te worden. Maar dan komt de HERE zelf en zegt: Vrees niet, gij zult niet sterven. Vrede zij u! De HERE zelf komt om hem sjalom te wensen. Dat is toch geweldig!

De HERE is dichtbij. Hij woont in ons hart. Wij zijn geborgen in Christus, in God, en van daaruit leven we. Het is een feest. God kan ook vandaag grote dingen doen door kleine mensen.

Richteren 6:25-40

7 maart [2]

Wat een verhaal. Je vader heeft een beeld van Baäl in de tuin. En jij moet het neerhalen. En Gideon deed het. Hij maakte er een altaar voor de HERE van. Hij offerde de stier, zoals God hem opgedragen had. De dorpelingen wilden hem doden, maar zijn vader zei: Als Baäl een god is, laat hij voor zichzelf strijden.

Dan komt de vijand om hen aan te vallen. Gideon blaast de hoorn. Hij verza­melt het volk. Op ten strijde. De vijanden verslaan. Hij vraagt God om een te­ken en hij legt een vlies wol neer. Tot twee keer toe. Hij ontvangt het teken, zelfs twee keer. Nu weet Gideon het. Hij wist het al want God had het hem gezegd. Maar dit zijn de bevestigingen. God wil ons graag bevestigen in wat we al weten. We weten heel goed, dat we zonde uit ons leven moeten bannen. Hij wil dat we in gehoorzaamheid leven. Daar hoeven we eigenlijk geen be­vestiging van te ontvangen, dat is zo duide­lijk. Maar toch, God is genadig en bepaalt ons er steeds weer bij dat we in het rechte spoor moeten blijven.

Als we om ons heen zien, dan weten we het. Hij geeft rampen in de samenle­ving om ons erbij te bepalen dat de zonde weggedaan moet worden uit ons le­ven, uit de samenleving. Dat we op behoren te gaan staan en zijn Naam groot maken. Te beginnen in ons eigen huis. Daarom, geef de moed niet op. Getuig steeds opnieuw van de liefde van Jezus. Maak zijn Naam groot. O Here, help mij dat vandaag te doen. Help het uw kinderen in de kerken te doen. HERE, U regeert het grote wereldgebeuren.

Richteren 7:1-25

8 maart [2]

Een overbekende geschiedenis. Een wonder. De HERE grijpt in. Hij heeft de regie en wil ook de regie houden. Weg met al die mensen. De reden? Ze zou­den zich eens tegen de HERE kunnen beroemen en denken dat ze het in eigen kracht hebben gedaan. De HERE kent zijn pappenheimers. Hij weet dat het eigen ik meteen op de voorgrond zit. Uit het leven gegrepen. We herkennen ons daar allemaal in. Wij in het verrationaliseerde westen zitten daar vol van. Voordat God aan het woord komt, hebben wij weet-ik-niet-wat geredeneerd. En o ja, natuurlijk mag God ook een woordje meespreken. God heeft en houdt de regie.

Als Gideon de droom hoort van de koek, komt hij onder de indruk. Hij valt op zijn knieën in aanbidding. Wat een God. God overweldigt hem. En zo is het. Als we maar steeds opmerkzaam zijn, komt God ons tegemoet. Maar we zijn vaak zo dom, dat we onze ogen en oren sluiten voor de directe nabijheid van God. Hij is er altijd. Hij houdt ons leven in de hand. In moeilijke en niet moei­lijke tijden. Dit voorbeeld is het bewijs. We moeten er wel wat voor doen. La­ten we ons inzetten. En niet bang zijn om de vijand te bestrijden. Maar dan wel in zijn kracht. Hij doet het.

Dat mogen we best met strategie doen. Is het niet geweldig om ze met list te vangen? Driehonderd man in drie groepen. Een kruik, een fakkel en horens. En de roep is: Voor de HERE en voor Gideon! Het gaat om de HERE. Fantas­tisch! En dan komt er verwarring. De vijanden slachten elkaar af. Gaan op de vlucht. De HERE heeft het gedaan. Prijs de HERE! Vandaag is het nog pre­cies zo. De HERE moet het doen. Hij vraagt moedige strijders. Hij kan verlos­sen met een minderheid van dappere helden. Niet beven en niet bang zijn. Op de HERE vertrouwen! Je wordt er toch enthousiast van dat we zo’n God heb­ben?

Wij mogen verder kijken, want we leven verder in de tijd. Koning Jezus is al op zijn overwinnende victorietocht om ons te brengen in dat eeuwige rijk van recht en gerechtigheid. Het kan niet stuk. Het is fantastisch. Wat een zegen. Wat een vreugde. Wat een God. Dank U Heer!

Richteren 8:1-35

9 maart [2]

Wat een ondankbaarheid! De driehonderd mannen van Gideon waren ver­moeid. En dan wordt hun brood geweigerd. Gideon spreekt een vloek over hen uit. Laten wij daar de les uit trekken, dat we de strijders in de dienst van de HERE van leeftocht voorzien. Daar moeten ze zich niet druk over hoeven maken. Maar hoe vaak laten we ze met een kleine gift tobben? Pas op! De HERE ziet het.

God doet grote dingen. Meer dan honderdduizend man verslagen en de rest van het leger gaat er ook aan, en dat met slechts driehonderd man. Waarin een klein leger, vertrouwend op de Heer, sterk kan zijn. Driehonderd is een mooi getal. Waarom driehonderd? Drie maal honderd. Vader, Zoon en Heilige Geest. Drie is een heilig getal. Waar twee of drie in mijn Naam, enz.

Heerlijk om te weten dat niet de meerderheid bepalend is, maar God met zijn uitverkoren knechten. Hij staat aan het hoofd. Hij voert zijn zegetocht door de velden. Hij verzoende onze zonden. En niet alleen van ons, maar die van de gehele wereld. De wereld ligt verloren in schuld. Maar het aanbod van genade is wereldwijd. Ieder is geroepen om dat aanbod voor niets en uit genade aan te nemen.

Wat een evangelisatiekracht! Daar word je toch enthousiast van. Daar ga je mee aan de slag. Daar ga je de dwaalleraars mee te lijf. Het is geestelijke oor­logsvoering. We moeten wel aan de slag. Here, help ook vandaag. Dank U dat U het doet. En oppassen! Niet onszelf op de borst slaan.

Gideon verzamelt goud. Is al gevaarlijk. Waarom al dat goud? Dat hadden ze genoeg. Want de Ismaëlieten droegen gouden ringen, staat er zo fijntjes. Die geeft men aan Gideon. Hij maakt er een efod van. Dit werd hem tot een val­strik. Geen wonder. Als je ergens anders je hart op zet dan op God alleen, dan is dat een valstrik. Dat kennen we toch ook? Waar zit ons hart? Ons hart op Jezus zetten, dan gaat het goed. Gaan we daarnaast, dan zitten we zomaar ver­keerd. Hoe vaak zitten we niet verkeerd? O Here, help!

Wat gebeurt er later als Gideon sterft? Hij is nog maar nauwelijks dood, of het volk gaat de Baäl achterna. Wat een tragiek. Ze vergaten wat God in zijn grote daden voor hen gedaan had. Houdt geloof dan maar veertig jaar stand? Ze hadden toch veertig jaar rust gehad en meteen gaat het weer verkeerd. Hoe is het mogelijk dat God nog geduld heeft met zo’n ondankbaar volk? Hij doet alles voor ze en zij laten de boel de boel. Ze verdienen alleen maar het oor­deel.

We hebben met een geweldig genadige God te maken, maar we worden tevens opgeroepen om Hem te volgen. Hij is rechtvaardig. We mogen met God geen loopje nemen. Daarom: weg met onze afgoden. Onze ik-gerichte plannen. Te­rug naar God. En daar kun je elk moment van de dag mee beginnen. Het heeft geen einde. Prijs de Heer!

Richteren 9:1-33

10 maart [2]

De Baäls werden gediend. Afgoderij. Was dat de bedoeling van Gideon? Vre­selijk. God doet grote wonderen en het volgende geslacht gaat de Baäls ach­terna. Wat een afschuwelijke vijand. Het gaat allemaal om de Messias. Die moest geboren worden uit het Joodse volk. De boze, de vijand, de satan, zal steeds proberen dit volk uit de lijn van God te krijgen, vaak door het te richten op afgoderij.

Dan vermoordt Abimélech zijn zeventig broers. Wat een snode list. Wat ge­meen. Jotham vlucht. En spreekt de gelijkenis van de bomen. Ze komen bij de doornstruik uit als ze het over Abimelech hebben. Jotham stelt het kwaad aan de kaak. Hij praat er niet omheen. Maar dan vlucht hij. Want nu staat zijn le­ven op het spel. Maar drie jaar later grijpt God in. Hij neemt het niet langer. De bloedschuld wordt gewroken. Sichem staat op. Er volgt een reeks verwik­kelingen met als resultaat dat Abimélech gaat aanvallen.

Het lijkt allemaal strategisch en menselijk bekeken, maar erachter zit de Here God. Die regeert het grote wereldgebeuren. Hij volvoert zijn plan en duldt geen ongerechtigheid. Hij voert zijn hemelse legerscharen aan en gebruikt daarvoor Zijn Woord en Geest. Daarom is het zo belangrijk dat we leven van­uit de wetenschap dat God regeert. Hij ziet het allemaal. De boze wordt in toom gehouden. Hij gaat rond als een briesende leeuw, maar God regeert.

Wij worden allemaal opgeroepen om heilig en onberispelijk te leven. Als we verkeerd uitkomen, moeten we niet doen alsof God de schuld is van alles wat verkeerd gaat. Wij zondigen immers. Dan kunnen we ook verwachten dat het fout gaat. Daarom is de oproep: stel het kwaad aan de kaak en leef zelf rein en onberispelijk. En val je in zonde, belijd dat en schuil dicht bij God. Dat is de veiligste plaats.

Richteren 9:34-10:5

11 maart [2]

Wat een gebeuren. Abimélech gaat de strijd aan en doodt de inwoners van Sichem. Dat was een volk dat God haatte. God rekent door Abimélech met hen af. Maar dan, aan het einde, rekent God met Abimélech af, zoals Jotham had geprofeteerd. Een vrouw gooit een molensteen die zijn hoofd verbrijzelt. Je zou zeggen: een incident. Wie had dat kunnen bedenken? Dat is toch toe­vallig? Dat heeft toch niets te maken met Gods plan? Maar niets is minder waar. Het was Gods bedoeling om met Abimélech af te rekenen. Want hij had zijn zeventig broers gedood. Dat was een gruwel in Gods ogen. Onrecht kan geen stand houden. God komt met zijn oordeel. Het gaat op zijn wijze. God regeert. Het gaat er dus om om te blijven in het voetspoor des HEREN. Dan gaat het goed. Daar komt het steeds weer op terug. We moeten daar niet te ingewikkeld over doen. De geboden van God zijn goed voor alle mensen. Dat is eigenlijk heel logisch. Want het is goed om God te dienen. Het is waar. Het is waar. Wat een geweldige God hebben we. God ziet alles en wil ons zege­nen. Ons dicht bij Hem houden. We moeten niet links en niet rechts gaan. Mozes gaf al de geboden. Je kunt ze niet genoeg lezen. Ik denk aan Deutero­nomium 30. Kies dan het leven. Dat gold toen, dat geldt vandaag. Er is geen sprake van een oud boek, dat vandaag niet meer geldt. Het is een boek met eeuwigheidswaarde. Niet meer en niet minder. En geloof je het niet, lees het dan zelf. Het is waar.

Het is een waarheid die je steeds enthousiaster maakt. Niet omdat het een vroom religieus gevoel of gedoe is, maar omdat het handen en voeten heeft in de praktijk van alledag. Daar moeten we van blijven spreken. Daar moeten we elke dag uit leven. Dat moeten we proclameren op alle hoeken van de straten. Gods woord is de waarheid.

Richteren 10:6-11:11

12 maart [2]

Weer zo’n merkwaardige geschiedenis. Wat maakt het volk toch allemaal mee? Ze verlaten weer God. Ze volgen de Baäl. De afgodendienst is weer in volle glorie actief in het hart van Israël. Ze dienen de HERE God niet. Wat een ondankbaarheid jegens God. Je zult er toch moe van worden. Elke keer opnieuw. Het schijnt een steeds weerkerende zaak te zijn. Dan moet het weer verkeerd gaan. God geeft hen over in de macht van de tegenstanders. En die knechten hen.

Dan roepen ze het weer uit tot God. Ja, als het je slecht gaat, dan ben je wel bereid om tot de HERE God te roepen. Dat is geen eerlijke zaak. Je hebt het toch zelf gedaan. God wijst hun verzoek dan ook af. Hij zegt: roep maar tot je eigen goden. Ik begin er niet meer aan. Maar dan ziet Hij het lijden van zijn volk. Het is en blijft per slot van rekening zijn uitverkoren volk. Dan kan Hij het niet langer aanzien. Dat is toch geweldig. Hoe kan een vader het aanzien als zijn eigen kind in moeilijkheden zit? Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Het blijven je kinderen. Je hebt er verdriet van.

Dan volgt de geschiedenis van Jefta, de zoon van een hoer. Hij wordt versto­ten door zijn broeders. Maar hij komt terug. Hij wordt teruggeroepen. Hem wordt beloofd, dat hij heerser over het huis van Gilead zal zijn, als hij de over­winning zal behalen. Hoe zou het aflopen? De hoerenzoon wordt niet uitge­bannen, maar in de familie opgenomen. Totdat ze beslissen dat hij geen erf­deel zal krijgen en dan kan hij weggaan. Jefta gaat om met lichtzinnige man­nen, staat er. Nou, dat zal niet veel goeds zijn geweest. Wat is de Bijbel toch een eerlijk boek. We lezen verder.

Richteren 11:12-40

13 maart [2]

Hij had maar één dochter. Hij had zich er alles van voorgesteld. Het was zijn trots. Hij was per slot van rekening een hoerenzoon. Ze hadden hem uit zijn familie gestoten. Nu was hij trots op zijn dochter. Dat was zijn nageslacht. Hij had verder geen kinderen. Hij had toch zeker een zoon willen hebben. Neen, zijn dochter was nu het een en het al.

Jefta had de Ammonieten uitgelegd dat het helemaal niet de bedoeling was van het volk Israël toen het naar Kanaän trok, om hen aan te vallen. Maar de Ammonieten vielen destijds aan, omdat ze het niet vertrouwden. We kennen toch de verhalen. Balak en Bileam enz. Maar nu willen de volken Israël pak­ken. De Geest des Heren komt over Jefta. Hij gaat in de aanval en hij verslaat ze. Wat een wonder. God grijpt in. Hij heeft gehoord naar de ellende van zijn volk. Jefta doet een gelofte. Dat dat wat uit zijn huis komt de HERE heilig zal zijn. En wat gebeurt er, zijn enige dochter komt al reidansend om hem eer te bewij­zen, uit zijn deur. Zijn hart krimpt ineen. Zijn dochter. Moet hij die af­staan aan de HERE? Het zal toch niet waar zijn. Waarom komt nu uitgerekend zijn dochter uit de deur? Had dat niet anders gekund? Nu moet hij haar af­staan. Hij had nog zoveel gehoopt en gedroomd over zijn dochter. Maar nu. Hij zegt: gij stort mij in het ongeluk. Niet voor te stellen. Maar hij kan niet anders dan zijn belofte houden.

Ze kreeg twee maanden om afscheid te nemen. Zij zal nooit een man toebeho­ren. Met haar vriendinnen beweent zij haar maagdom. Het wordt een inzetting dat elk jaar de meisjes van Israël vier dagen de dochter van Jefta bezingen.

Richteren 12:1-15

14 maart [2]

In die tijd vielen in Efraïm twee en veertig duizend man. Jefta zal door sommi­gen nog wel steeds als de hoerenzoon zijn gezien. De mannen van Efraïm heb­ben hem niet geholpen in zijn strijd tegen de Ammonieten. Toen Jefta hen riep, kwamen ze niet. Maar nu hij de overwinning heeft behaald, beginnen ze te klagen, dat Jefta hen niet geroepen heeft. Dat is geen eerlijke zaak. Ze wil­len zelfs zijn huis verbranden. Misschien zit er nog wel achter dat ze niet kun­nen hebben, dat deze hoerenzoon zoveel succes heeft. Maar Jefta vecht terug en er worden twee en veertig duizend gedood. Als ze de rivier over willen vluchten en ze kunnen het woord sjibboleth niet goed uitspreken, dan worden ze ter plekke gedood. Het zijn wel allemaal gruwelijke verhalen. Er wordt nogal wat strijd geleverd. Het is toch eigenlijk verschrikkelijk. Hier gaat het over een broedertwist. Hier is geen sprake van een vijand. En in deze broeder­twist sterven twee en veertig duizend mensen. Dat is een zware slag.

Je ziet ook dat je wel voorzichtig moet zijn met wat je zegt en wie je beschul­digt. De HERE was met Jefta in zijn strijd. De geest des HEREN werd vaardig over hem. De geschiedenis van Jefta staat daar niet zomaar tussen de overige verhalen. De Here Jezus zegt dat alles in de Schrift ons overgeleverd is ter lering. Israël was weer in zonde gevallen. Ze dienden de Baäls. God nam dat niet. De Ammonieten kwamen. God zei: Zoeken jullie het zelf maar uit met je afgoden. Maar de HERE kon het niet aanzien. Hij, als Vader moest wel voor zijn kinderen kiezen. Dan wordt Jefta, de hoerenzoon, een belangrijke strijder, aanvoerder. Het is telkens opnieuw alsof de HERE God zegt: dat wat jullie verstoten hebben, dat heb Ik op het oog. Maar ook na de strijd tegen de Am­monieten beginnen ze toch weer Jefta aan te vallen. Misschien zagen ze nu hun kans wel schoon om hen uit hun midden te bannen. Want ze wisten naar de letter van het woord heel goed wat ze moesten doen, namelijk Jefta accep­teren, maar naar de geest maakten ze er ook zelf een potje van. Wat een hui­chelarij. Zo is het steeds weer. We moeten daar steeds weer op beducht zijn.

Richteren 13:1:25

15 maart [2]

Wat drijft ons aan? De Geest des HEREN? Dat is een geweldige kracht. Het is de kracht van God. De Engel des HEREN verscheen. En zij die onvruchtbaar is, baart een zoon. God zal juist hem gebruiken om een begin te maken met de verlossing. Simson. Wat een geschiedenis. Er is niets veranderd vandaag. God is er. Zijn kracht wordt in onze zwakheid uitgestort. Want wie kan de macht en kracht van God weerstaan? Niemand. Het is de HERE die hier spreekt. Hij geeft het volk over in de macht der Filistijnen, omdat ze kwaad doen tegen de HERE. Dan moet je ook niet zielig zitten te doen. Als je God verlaat, kun je smart op smart vrezen. Zo gaat dat. Het is een rechte lijn. En al heb je over­vloed, God brengt al je daden in het gericht. God ziet alles. Manoah en zijn vrouw hebben dat heel concreet ervaren. Het is weer een genadige en gedul­dige God die we hier zien. Hij komt twee keer, op verzoek. Hij blijft bij het offer en dan verdwijnt hij in een vlam naar de hemel.

God wil als het ware ons in ons kleingeloof en ons ver van God verwijderd zijn, steeds heel dicht nabij komen. Dit is zo ondenkbaar voor ons beperkte begrip. We kunnen Manoah en zijn vrouw niets kwalijk nemen. Er zal maar plotsklaps een engel naast ons verschijnen. We zouden het amper aan kunnen. Hij zou zijn hand eveneens op ons moeten leggen en zeggen: vreest niet. Maar het is wel de werkelijkheid waarin we leven. Messias Jezus wil ons met al zijn engelen beschermen. Het is geweldig. Hij beschermt ons ook. Hij wil bezit van ons nemen en zal ons dan beschermen. Het leven in Hem is bescherming. Probeer het maar, het werkt. Je wilt dan ook niet anders dan in die bescher­ming blijven, want dan ben je geborgen in Christus, in God. En dat is de vei­ligste plaats op aarde. Dan kan het niet stuk. Maar je moet wel doen wat ge­zegd wordt. Laten we de geboden ten leven bewaren. Laten we er wel naar handelen. Dat is immers een logische en eerlijke zaak.

Richteren 14:1-20

16 maart [2]

Wie had dat raadsel ooit kunnen raden? Maar je zult maar een bruiloftsfeest hebben met zeven dagen lang een huilende en klagende bruid. Simson vertelt de oplossing en slaat dertig Filistijnen dood. De Geest des Heren greep hem aan. Wat een geschiedenis. God grijpt in. Simson geboren om te verlossen. Uit een onvruchtbare vrouw. Gods heilsgeschiedenis gaat vaak de weg van de on­mogelijkheden. Waarom moest Simson deze vrouw beminnen? Omdat het zo beschikt was, omdat hij een begin zou maken met de verlossing uit de hand van de Filistijnen. Dat zullen zijn ouders zo niet hebben begrepen, denk ik. En zo begrijpen wij ook vaak heel veel dingen niet. Waarom dit en waarom dat? Al te veel vragen. Maar het gaat erom dat de Geest des Heren vaardig over ons wordt en blijft. Here, wat wilt gij dat ik doen zal? Here, wilt U mijn leven lei­den? U weet wat goed voor mij is.

Het is geweldig om in de weg van de Heer te wandelen. Het is de weg van grote kracht. We zien de wereld dan niet in de zin van ons beperkte verstand. Maar we zien haar in het perspectief van de oneindige mogelijkheden van God. Dat is een geheime kracht. Het is fantastisch om dat zo te gaan zien. Laat je niet afleiden en misleiden. Simson liet zich verleiden. Hij wilde van dat ge­zeur af. Maar, dan begeef je je op glad ijs. Laat niet met je kalf ploegen, is een staande uitdrukking geworden.

Richteren 15:1-16:3

17 maart [2]

Wij zouden meteen vallen over het feit dat Simson naar een hoer ging. Dat is ook schandelijk. Wat had God daar voor heel concrete dingen over gezegd? Hier is het alleen een mededeling. Maar God vergeet Simsons roeping niet. Simson was toch Nazireeër. Hij was de HERE heilig. Vreselijk om dan je sek­suele gevoelens te laten gaan. Nog neemt God zijn kracht niet weg. Maar de vrouw is een grote verleiding, ook vandaag. Wat moest hij met die eerste vrouw uit de Filistijnen? Vanuit zijn geloof klopte dat helemaal niet. Het liep ook slecht af. Ook met die vrouw en haar gezin, want die worden gedood. Pas op voor de verleiding van de vrouw. De Spreukendichter is daar heel concreet over: een zuigende, verlokkende werking is het. Richt je op Jezus en richt je op je eigen vrouw. Zodra verleidende gedachten opkomen, wordt er meestal meer gehoereerd in het hoofd dan in werkelijkheid. Maar Jezus zegt: Een ieder die een vrouw aanziet om haar te begeren, die pleegt reeds echtbreuk. Eigen­lijk is het zo, dat een ieder die in zijn gedachten seksuele beelden en gevoe­lens laat opkomen, al echtbreuk pleegt. En de duivel is vreselijk slim om daar misbruik van te maken. Wacht u voor deze boze!

Deze geschiedenis is een prachtige illustratie van Gods kracht. God geeft Sim­son deze kracht. Pas op voor Simson. Juda levert hem uit. Ze zien niet dat hij hun richter is. Dat God hem gegeven heeft, om hen uit de macht der Filistijnen te verlossen. Wat kun je in je eentje tegen de Filistijnen doen? Niets toch. Daarom moet Simson weg. Hij is een gevaar. Hij wil zich niet onderwerpen aan de bezetter. Dat is ook uit het leven gegrepen. Wat zitten we vaak te zeu­ren over de machten, waar we niet tegen op kunnen. Wat moeten we eraan doen? Het is onmogelijk om tegen zo’n grote macht in te gaan. Maar God kijkt overal dwars door heen. Simson slaat duizend man dood. De Geest des HE­REN wordt vaardig over hem. Dan komt er een kracht los, waar we verbaasd van staan. Dan spring je met God over muren. Dan laat God ook water uit de rots komen als Simson van dorst dreigt om te komen. Niet te geloven. Dan grijpt Simson de poorten en draagt ze naar de top. Dat is toch niet mogelijk. Maar zie je Simson al lopen? En de bijbelvertellers van deze tijd zullen er wel weer een verklaring van sprookjes en sagen en legenden van maken, want wat in de Bijbel staat, dat kan toch in het echt niet. Maar de werkelijkheid is, dat we een God hebben die zijn grote kracht wil uitstorten in onze levens. Ook vandaag in onze samenleving. Wij mogen opstaan in de strijd, omdat we een God van grote kracht hebben, die ook vandaag zijn Geest vaardig wil maken over ons leven.

Richteren 16:4-31

18 maart [2]

Het is een overbekende geschiedenis, die van Simson. We vertellen het in geu­ren en kleuren aan de kinderen. Het is een dankbaar onderwerp voor teke­naars. Zie je Simson al machtig en onoverwinnelijk staan? En nu in de tempel van die afgod. Blind en gebonden. En dan nog eenmaal met die machtige kracht duwt hij de zware pilaren weg en stort de gehele tempel in en sterven er duizenden mensen.

Weer is het een Filistijnse vrouw waar hij op valt. Delila. Zij wordt vaak afge­beeld als een mooie vrouw. Waarom valt hij toch steeds op Filistijnse vrou­wen? Waren die dan veel knapper dan de vrouwen uit Israël? Je ging toch niet om met de Filistijnen? Of kwam het meer voor dat de mannen van Israël zich heidense vrouwen kozen? Dat mocht toch niet? Waren ze al weer ontaard? Het klopt helemaal niet.

Dan proberen ze achter het geheim van zijn kracht te komen. Simson weet zelf ook niet waar het einde van zijn kracht ligt. Hij maakt tot drie maal dat de mensen zich verbazen. Wat onmogelijk is, dat doet hij. Zijn kracht schijnt ein­deloos. Maar de vrouw blijft zeuren, dag in dag uit. Dat is ook een beeld waar we op moeten letten. De vrouw kan een grote verleiding zijn. Wellicht heeft ze al haar charme en seks in de strijd gegooid. Dat is een gevaarlijke zaak. Seks is een invalspoort voor de boze. Hoe vaak wordt dat in de Bijbel niet gezegd? Mannen moeten daar heel beducht voor zijn. De verleiding is groot. Dan gaat het verstand op de vlucht en komen de emoties naar voren. Deze vrouw maakt Simson week, tot stervens toe, staat er. Geen wonder, want er werd een hoop geld geboden. Uiteindelijk verklapt hij dat hij een Nazireeër is, een dienstknecht van God. Nooit is een scheermes op zijn hoofd gekomen. Wij maar denken dat de kracht in zijn haar zit. Niets is minder waar. Het zit erin, dat God een levenslang verbond heeft met Simson, omdat hij een Nazi­reeër is. Ga je een verbond verbreken, dan haal je het oordeel over je. God laat niet met zich spotten. Dat zien we hier gebeuren. Zijn kracht is voorbij. Hij wordt gevangen genomen. Zijn ogen worden uitgestoken. Hij wordt een schouwspel voor de Filistijnen. Ze spotten met hem. Ze willen dit gevangen monster wel eens bekijken. En dat gebeurt ook. Dan roept hij tot de HERE God en die verhoort zijn roepen. Nog eenmaal zijn grote kracht en de hele tempel stort in. Duizenden mensen sterven. God toont de vijanden zijn macht en majesteit. Een oproep om trouw aan God te zijn.

Richteren 17:1-13

19 maart [2]

Ieder deed wat goed was in zijn ogen. En dat was te zien. Micha maakte een gesneden beeld. Hij stelde zijn zoon aan als priester. Ziedaar, hij had zelf een godshuis gebouwd. Zijn moeder had een gelofte gedaan over het gestolen geld; een vervloeking. Maar als Micha zich aangeeft, dan geeft ze het geld terug en is van de vervloeking niets meer te horen.

Dan komt deze Leviet. Die is weggelopen. Dat kan toch niet? Hij hoort thuis in zijn geslacht. Maar hij gaat, waar hij kan blijven. En Micha denkt: Dan maak ik hem priester. De Leviet gaat erop in. Maar hij weet toch ook dat er geen gesneden beelden kunnen zijn? Wat een vreemde Leviet. Klopt helemaal niets van. En Micha, naïef, denkt, nu heb ik zelfs een Leviet. Nu zal de HERE mij geen kwaad doen. Want kennelijk had hij nog wel enige kennis hoe het zat met het afgezonderde volk van de Levieten. Een kleine geschiedenis. Zo maar ergens in het boek Richteren. En dan vers 6: In die dagen was er geen koning in Israël. Vreemd, want er was toch helemaal geen koning? En de Here God woonde toch in hun midden? De priesters waren er en er was de dienst in het Heiligdom. Of toch niet? Een verwarrend hoofdstuk. Er was in ieder geval chaos. Er was verwarring. Ieder deed dan ook maar wat goed was in zijn ogen. Micha had dus een eigen godshuis gemaakt met zilveren gegoten beelden. Hij lapte de wet aan zijn laars, die toch heel letterlijk zei: Gij zult u geen gesneden beeld maken. Dat was toch om eens en vooral te voorkomen dat het volk van God niet, als alle heidenvolken rondom hen, beelden zou maken van hout of steen of goud of zilver, om die te aanbidden. Het was de HERE een gruwel.

Verwarring alom, als ieder doet wat goed is in eigen ogen. Terug naar God. Doen wat Hij zegt. Dan gaat het goed.

Richteren 18:1-31

20 maart [2]

Wat een tragiek. God had de Danieten in het land gebracht en nu lopen ze een gesneden beeld achterna. Nog wel vereerd door een levitische priester. Dat kan toch allemaal niet, hoe bedenk je het! Micha zat helemaal in de fout. De Leviet zat helemaal in de fout. En nu ook de Danieten. Ze kwamen de efod, de terafim en het gesneden beeld stelen. Niet om het te vernietigen, maar om het te vereren. De priester verbreekt de trouw met Micha en gaat met de Danieten mee. Daarna vernietigen ze de stad Laïs, bouwen een nieuwe stad en stellen de beelden op. Om weer te worden vereerd door de priester.

Vreselijk. Ja, als het een land is dat voorspoed heeft, en er ontbreekt aan niets, dan zal dat wel door die beelden komen, redeneerde men. Die moesten ze dan ook eerst hebben, voordat ze de stad van hun medebroeders in puin schieten. De zegen komt van de afgoden. En niemand heeft het over God of gebod. Ze doen allemaal mee. En het blijft zo, tot het volk in ballingschap gaat. Hoe is het mogelijk dat God zoveel geduld heeft? Hij moet het allemaal maar aan­zien. Wat een ondank­baarheid. Wat een ijdel gedrag. Wat een gemene praktij­ken.

Wat een leugen en bedrog. Ook in het intermenselijk verkeer. Hoe is het mo­gelijk dat God het allemaal maar toelaat? Het lijkt of dit de gewoonste zaak van de wereld is. Maar vergeet niet: God grijpt in. Vroeg of laat. De Israëlie­ten worden allen in ballingschap weggevoerd. Als straf op de zonde. Daarom is het zo belangrijk uit deze geschiedenis te leren, hoe het niet moet.

Hoe vaak reageren wij uit menselijke berekening en niet uit geloof? Hoe vaak volgen wij de meerderheid in het kwaad? Een les!

Richteren 19:1-30

21 maart [2]

Ik was het hele verhaal vergeten. Of heb ik het nooit gehoord? Het is toch een vreselijk verhaal. Zijn bijvrouw liep weg. Ze werd hem ontrouw. Ze gaat naar haar vader. De Leviet gaat haar achterna. Ze zullen weer vertrekken, maar de vader probeert het afscheid almaar te rekken, totdat de Leviet er uiteindelijk genoeg van heeft en vertrekt. Hij gaat te laat en komt midden in de stad aan op het marktplein. Gastvrij waren ze allerminst. Niemand nam ze mee. Vreemd, want dat is toch het eerste wat je doet met vreemdelingen? Alleen een oude man, die laat van het veld komt, neemt ze mee. Hij weet wat voor volk er in de stad huist. En zo is het, de mannen komen en eisen van de oude man de vreemdeling op omdat ze met hem gemeenschap willen hebben. Het is als So­dom en Gomorra. De HERE een gruwel.

De bijvrouw en de dochter van de oude man worden aangeboden. De man neemt zijn bijvrouw en sleurt haar naar buiten. Vreselijk! Hoe is het mogelijk? Wat is de zin, dat ze de vrouwen naar buiten sleuren. Kan dat zomaar? Dat is toch gemeen, zou je zeggen. Ze gaan bezig met de vrouw, de hele nacht door. De volgende morgen ligt ze dood op de stoep. Vreselijk wat zo’n vrouw moet doormaken. De man neemt haar mee en verdeelt haar thuis in twaalf stukken en stuurt het naar de twaalf stammen. Afschuwelijk! Wat een tragedie! Waar­om stuurt hij zijn vrouw in stukken geheel Israël rond? Deze geschiedenis is opgeschreven en aan ons doorgegeven om ons erbij te bepalen hoe de situatie is. God wil geen mannen bij mannen. God wil man en vrouw en trouw in het huwelijk. Geen weglopen, maar bij elkaar blijven en trouw en vrede beloven. Wat een vreselijke geschiedenis. Trouw in het huwelijk had alles kunnen voorkomen.

Richteren 20:1-28

22 maart [2]

Het volk komt in beweging. De levitische man heeft zijn bijvrouw in twaalf stukken heel Israël rondgestuurd. Dat is nogal een bizarre vertoning. Wie heeft ooit zo’n actie bedacht? Je zou zeggen, dat doe je toch niet. Kijk nu eens naar al de wetten waarin staat hoe je met een overledene om moet gaan. Heel het land is op die manier ontheiligd. En ook de levitische man doet verkeerd. Is dat nou een voorbeeld? De HERE brengt beweging. Het hele volk Israël komt bijeen. Hoor het verhaal aan en beslist om tegen Gibea, de Benjaminieten op te trekken.

En daar staan ze dan. Tot grote schrik worden er de eerste twee dagen duizen­den Israëlieten de pan in gehakt. Wat moeten ze doen? De HERE is kennelijk niet met hen. Anders zou dit niet gebeurd zijn. Ze gaan naar Bethel, waar de ark is en wenen er tot de avond. Wat moeten ze doen? Te langen leste vragen ze nogmaals de HERE wat ze nu voor de derde keer moeten doen. En dan zegt de HERE God: Trekt op, want morgen zal Ik hen in uw macht geven. Waarom de eerste twee dagen niet? Waarom zoveel bloed, voordat ze overwinnen? Ze zijn toch met een goede zaak bezig? Het verhaal is prachtig en indrukwek­kend. Ze komen voor het onrecht op. Voor de gruweldaad in Gibea. Dat kan niet. Ze zijn vastbesloten om de gruweldaad te wreken. Ze nemen het niet.

Wat een bijbelse geschiedenis. Dit verhaal zegt heel veel. Het onrecht wordt gewroken. De mensen komen in beweging. Ze nemen het niet. Ze hebben er een strijd voor over. Ze zijn allemaal tot de tanden bewapend. En dat allemaal om de gruweldaden in Gibea. De Benjaminieten leveren de slechte mannen niet uit. Ze volharden in hun zonde. Dat kun je ook verwachten. Als je het zo ver hebt laten komen, dan neem je het ook niet meer zo nauw.

Het is steeds de bedoeling om wat ons overgeleverd is te actualiseren. Dat zegt Messias Jezus eeuwen later. Elk schriftwoord is bedoeld om ons te heiligen en op het rechte pad te houden. Daar kunnen we vandaag weer mee aan de slag.

Richteren 20:29-48

23 maart [2]

Wat de HERE heeft beloofd, gaat ook gebeuren. Je moet er wel voor strijden. Je moet wel je verstand gebruiken. Ze maken een krijgsplan. Ze laten Benja­min in een hinderlaag lopen. Ze steken de stad in brand. Benjamin raakt in verwarring. Ze dachten: We doen het net als de twee eerste dagen en dan hak­ken we Israël weer de pan in. Maar dit keer is Israël slimmer. Er vallen men­sen, maar niet zo veel. Als de Benjaminieten de rookpluimen van de stad Gi­bea zien, dan raken ze in verwarring. Ze vallen in de hinderlaag en slaan op de vlucht. Je kunt zeggen: het was de krijgslist van Israël die hen de overwinning gaf. Maar de werkelijkheid is dat God hun krijgslist gebruikte om verwarring in het kamp van de tegenstander te geven. De HERE had immers gezegd: Trekt ten strijde. Heden zal Ik hen in uw macht geven. En dat zie je voor je ogen gebeuren. De HERE doet wat Hij belooft.

Maar het is totaal verkeerd om dan maar af te gaan wachten wat de HERE doet. Neen. Je moet de strijd ingaan. Je moet je strijdvaardig maken. Je moet heilig leven. Je moet de vijand weerstaan. Je moet de volle wapenrusting Gods aantrekken. Want de vijand probeert je steeds maar in de pan te hakken. Dat mag niet en dat zal ook niet gebeuren als je jezelf toevertrouwt aan de Here God. Dan zal Hij je beschermen. Hij zal dan de weg met je gaan die goed voor je is. Hij plaatst je in het overwinningsleger van koning Jezus waar je zeker bent van de overwinning. Want het is de overwinning op het kruis van Golgo­tha. Heerlijk toch? Wat een zegen! Doch dit is voor velen een rare gedachte. Daar willen de mensen niet aan. Dat noemen ze een sprookje. Want hoe kan dan dit, en hoe kan dan dat? En wij zelf hebben ook allerlei vragen. Want hoe kun je dan ooit dit en dat? We weten het niet zo zeker meer, als we ons mense­lijk denken de weg van de HERE laten bepalen. Neen, het is omgekeerd. Gods gedachten zijn hoger dan onze gedachten. Laten we het van Hem verwachten. Laten we steeds weer vragen: Here God, wat wilt U dat ik doen zal?

En het mooie is, dat als je in Zijn wegen wandelt, dan zal Hij je paden recht maken. Hoe, heel eenvoudig door in gehoorzaamheid aan zijn liefdesgeboden te wandelen, dan blijf je op de goede weg. Dat weet je en het werkt zo. Het is veel directer dan we vaak denken. We maken allerlei poespas om de wil van God te kennen. De wil van God doen is: Zijn geboden onderhouden. Ik denk aan de brieven van Johannes. Heerlijk eenvoudig en direct. En het werkt. Daarom is de overwinning binnen handbereik. In leven en sterven zijn wij des Heren. Glorie voor die Naam! We lezen dit stuk uit Richteren om Gods al­macht te aanschouwen. Vreselijk toch om te zien, wat er gebeurt als een volk niet meer de HERE volgt. Je ziet dan dat het verkeerd afloopt. Wat een afgo­derij, wat een Godverlatenheid, wat een egoïsme, wat een moord en doodslag. Israël staat op voor het recht. Ze zijn aangedaan in hun gevoelens en daarom in de benen gekomen. Heel goed. En God geeft de overwinning.

Een geschiedenis met heel veel vraagtekens, hoe het volk toch zo in zonde kon vallen. Maar God treedt op door het lot van die ene vrouw, die het volk in be­weging bracht. God is genadig, Hij wil het heil voor ons. Hij wil ons vasthou­den. Daarom is er altijd weer een weg om naar Hem terug te keren. God is er altijd. Zit je in een zonde vast? Bid Hem! En Hij zal horen. Stel je vertrouwen in Hem en zoek de liefde van wijze broeders en zusters. We hebben elkaar ontzettend hard nodig om in het vertrouwen op de HERE in de schuilplaats van de Allerhoogste te vertoeven. Prijs de Heer! De dag kan niet stuk.

Richteren 21:1-25

24 maart [2]

Heel Benjamin is uitgeroeid. Het was ook verschrikkelijk wat de inwoners van Gilead gedaan hadden. De homomannen wilden met de Leviet doen wat ze wilden. Toen de gastheer dit weigerde, gaf de man wel zijn bijvrouw. En ze deden met haar die nacht wat ze wilden. Het is toch schandelijk. Het is toch verschrikkelijk. De volgende morgen lag ze dood op de stoep. Toen ontbrand­de wijd en zijd de toorn. De man sneed haar in twaalf stukken en zond naar iedere stam een deel. Toen de stammen dat hoorden, kwamen ze met vierhon­derdduizend man bijeen om Benjamin een lesje te leren. Gibea lag in Benja­min. En dan ontstaat er een strijd. Ze verslaan Benjamin en ze moorden heel Benjamin uit. Er blijft niemand over. Alleen nog zeshonderd man, die zich verborgen hadden in het rotsgebergte van Rimmon. Benjamin is uitgeroeid.

Dan komt het volk bijeen in Bethel en beseffen ze dat één hele stam is uitge­roeid. Er zijn dus geen twaalf stammen meer, maar elf stammen. En dat is toch wel heel erg. Ze beseffen wat ze gedaan hebben. Dan roepen ze de volgende dag het volk bijeen om op het nieuw gebouwd altaar te offeren. Ze zweren el­kaar dat iedereen die niet aan de oproep gehoor geeft, gedood moet worden. Dan ontdekken ze dat er niemand uit Jabes gekomen is. Wat is hun eerste ge­dachte? In plaats van hen allen te doden, sparen ze vierhonderd maagden, die nog geen gemeenschap hebben gehad. Al de anderen worden gedood. Deze vierhonderd maagden sturen ze naar het gebergte Rimmon. Maar dan blijken er nog niet genoeg vrouwen te zijn voor de overgebleven Benjaminieten. Dan bedenken ze weer een list. Ze hadden gezworen dat niemand van de andere stammen met een man uit Benjamin mocht trouwen. Maar ze raadden de Ben­jaminieten aan om op de weg naar het dansfeest in een hinderlaag te gaan lig­gen en als dan de dansende meisjes optrokken naar het feest, die meisjes te schaken en tot vrouw te nemen. Dan kon niet gezegd worden dat het volk te­gen het verbod in hun meisjes aan Benjamin had afgestaan. Zo kwam Benja­min weer aan vrouwen en werd het nageslacht veiliggesteld en werd de stam Benjamin voor de totale ondergang bewaard. Wat een merkwaardige geschie­denis. Wat een afval. Wat een zonde.

En dan eindigt Richteren met het vers: “In die dagen was er geen koning in Israël; ieder deed wat goed was in zijn ogen.” Hoe belangrijk is het om dicht­bij het woord en de geboden van God te leven! Het zijn geboden, waarbij het goed toeven is. Want ze houden je op het spoor der liefde. Ga je een andere weg, dan kom je verkeerd uit. De Bijbel staat vol met voorbeelden daarvan. Het is niet zo, dat we te maken hebben met een toornende God. Neen. We hebben te maken met een genadige God. Hij weet hoe sterk de macht van de zonde is en wil ons behoeden om de verkeerde kant op te gaan. God is groot. Hij trekt ons met koorden van liefde. Ga met Hem, dan ga je goed! Glorie voor zijn Naam!