Reacties op de “Euthanasiewet”
Een bloemlezing uit meer dan 40.000 adhesiebetuigingen die Schreeuw om Leven ontving van burgers die verontrust zijn over de euthanasiewet en de euthanasiepraktijk in Nederland (Deel 1)
Bij deze wil ik bij de vertegenwoordigers van de Eerste Kamer mijn bezorgdheid en afkeuring laten weten, betreffende de voorstellen van de Euthanasiewet die ingediend gaat worden.
Doordat ik zwaar gehandicapt ben, ben ik zeer beangstigt door deze voorgenomen stelling van de Tweede Kamer, die Euthanasie niet meer strafbaar wil stellen. Er is namelijk een grote kans dat hierdoor de zwakken in de samenleving, waaronder gehandicapten en ouderen de dupe kunnen worden. Dit zou een sluipend begin kunnen zijn van het Nazi-Duitsland dat ook deze mensen niet meer nodig had, maar dan in Nederland onder het mom van economisch niet meer bruikbaar. Misschien vindt u dit wat al te sterk uitgedrukt, maar dit valt zeker wel tot de mogelijkheden. Ondanks mijn zeer zware handicap ben ik een gelovig mens, en vind ik dat God de bron van alle leven, dood en leven in Zijn hand heeft, waarover de mens niet dient te beschikken. Regerings-coalitie partner D66 vindt dat de mens zelfbeschikkingsrecht dient te hebben. Dit is niets anders dan een verschrikkelijke godsloochening, en daarom een humanistisch opvatting tegen God de Schepper die zeide: ‘Gij zult niet doden’. Het is mijn opvatting, en die van velen gelovigen in de Here Jezus Christus, dat God en zijn engelen ons door het stervensuur heen zal geleiden, ondanks de meest pijnlijke ziekte. De dood van de goddeloze is echter niet altijd prettig om te zien, maar dit komt omdat deze geen enkele hoop heeft op het eeuwige leven en daardoor verloren gaat voor altijd. Dit is hoogst waarschijnlijk de voornaamste reden om deze wet erdoor te krijgen, omdat men angst heeft voor de dood, en het op een natuurlijke manier sterven. Men zegt: "ja om ondraaglijk lijden te voorkomen", enz. Nu, mijn eigen vader die in 1971 overleed met vreselijke pijn, was een van de eerste euthanasie gevallen van Nederland, door middel van een overdosis morfine. Sinds dat ik in God geloof en in Zijn Woord, heeft het altijd aan mijn geweten geknaagd of mijn moeder wel toestemming had moeten geven. Als u als Eerste Kamer deze wet laat doorgaan, dan bent u verantwoordelijk voor al deze knagende gewetens die in de toekomst zullen ontstaan.
Ik pleit daarom dat u een gezonde afweging zal maken waardoor het leven van een ieder beschermd zal worden, en u deze motie/wet zal afwijzen.
Ook ik maak mij ernstige zorgen over het geestelijke klimaat in Nederland, als allerlei strafrechtelijke zaken, zoals nu weer de euthanasie via wetgeving worden gelegaliseerd. Welk een zorg moet dat voor ouderen en ernstig zieken niet met zich meebrengen als zij gebruik makend van de gezondheidszorg er steeds minder op kunnen rekenen, dat het leven dat hen door God gegeven is, door ingrijpen van de mens wordt bekort.!!!!!!!!
We zijn met de euthanasie op een hellend vlak terecht gekomen. De grenzen van het toelaatbare vervagen steeds meer. Bij ouderen en ernstig zieken neemt de zorg over de betrouwbaarheid van de behandelende artsen meer en meer toe. Is de behandeling die ik onderga wel gericht op genezing van de ziekte of verlichting van de pijn, of is de behandeling gericht op het drukken van de kosten in de gezondheidszorg en het vrijmaken van bedden en capaciteit voor anderen?
De vrees voor selectieve behandelingen gericht op het verminderen van de kosten in de gezondheidszorg neemt steeds meer toe.
Stop de aanneming van de Euthanasie wet in de Eerste Kamer.
Bij deze wil ik mijn verontrusting uitspreken over de euthanasiewet die één dezer dagen ter stemming voor u zal liggen.
Ik begrijp prima dat op zich niet zoveel verandert, lettend op het gegeven dat de laatste jaren in de rechtspraak via de overmachtconstructie veel mogelijk is.
Waar maak ik mij dan nu zorgen over?
Wel:
1. allereerst dat de artsen als beroepsgroep als het ware deels buiten het recht gezet worden. De medische exceptie doet zijn intrede. Lettend op het gegeven dat ik gisteren op een studiedag van Medilex was, waar ik van Chabot begrepen heb dat ondraaglijk en uitzichtloos lijden voor hem ook betekent dat de zaak van Brongersma gerust onder deze bepaling kan vallen. En zo niet dan wist hij wel een middel om het naar een bepaald ziektebeeld toe te schrijven. Als ik in aanmerking neem dat de zaak Brongersma eigenlijk niet gaat over het lijden in relatie tot gezondheid, maar veeleer over lijden in relatie tot zingeving maak ik me ernstig zorgen over de vraag of de euthanasie bij artsen in goede handen is. De arts kan dus op verschillende wijze middels interpretatie de wet zo toepassen dat datgene mogelijk is waarvan men nu in de Tweede Kamer zegt dat dat niet aan de orde is.
2. op dezelfde studiedag van Medilex gaf Mr. Sutorius aan dat in de helft van de gevallen artsen niet bereid zijn om te melden ook niet na aanname van het voorliggende wetsontwerp. Ik vraag me dan ernstig af of het klimaat op dit moment gunstig genoeg is om deze nieuwe wet in werking te laten treden.
3. waar blijven we vervolgens als indien de procedurele vereisten niet zijn nagekomen het OM de omissie niet zo serieus zal nemen dat daar consequenties aan verbonden moeten worden? Er zijn toetsingscommissies die het etiket zorgvuldig meegeven terwijl niet aan de procedurele vereisten voldaan is. Het voldoen aan materiele vereisten alleen schijnt voldoende te zijn voor het predikaat zorgvuldig.
4. het is slecht dat de positie van hulpverleners die rondom de 'patient' functioneren in het hele traject niet geregeld is. Het komt in te veel gevallen voor dat verplegers uit de thuiszorg (80% van de euthanasiegevallen vindt thuis plaats), na de euthanasie pas te horen krijgen dat er euthanasie is toegepast. Juist het geen plek hebben schijnt in deze problematiek tot burnout-verschijnselen van verplegers te leiden, terwijl de verpleger wel weer opgetrommeld wordt als de arts niet in staat is om een geschikt vat te kunnen aanprikken.
5. welke garantie hebben we dat euthanasie geen substituut wordt voor gewone behandeling? Als de solidariteit in de zorg wegvalt hebben we al een probleem. Volgens Sutorius kan de nieuwe regeling alleen met deze samenleving. Wie garandeert ons dat deze samenleving blijft?
6. welke garantie hebben we dat ondanks deze wet de palliatieve zorg hoog op de agenda blijft staan en misschien zelfs nog wel meer aandacht mag hebben?
Op grond van bovenstaande argumenten acht ik de tijd nog niet gekomen om het in behandeling zijnde wetsontwerp aan te nemen. Daartoe zijn zorgvuldige randvoorwaarden nog niet vervuld.
Ik wens u allen toe in wijsheid een beslissing te nemen
Docente hulpverleningsrecht
Ik sta volledig 8er “Schreeuw om Leven” !
Met verdriet hebben wij kennis genomen van de huidige voorstellen inzake euthanasie.
Wij begrijpen de verschillende problematiek die ten grondslag liggen aan de argumentatie, maar kunnen op geen enkele wijze rechtvaardiging vinden in de wijze waarop dit neerslaat in de nieuwe wetgeving.
Wij bidden onze Schepper dat Hij u licht geeft in deze moeilijke kwestie. Als u niet weet met welke kracht Hij op aarde aanwezig is en als u niet weet op welke manier Hij zich wil mengen in onze problemen dan mag u ook niet oordelen of verachten. Net zo goed als dat een blinde ons als ziende niet kan overtuigen van vormgeving en visuele kunst.
Hij zegene U.
Wij maken ons ernstige zorgen over de wet over euthanasie. Wij zijn christenen en geloven dat God alleen heeft het recht over leven en dood. Zal het misschien zo zijn in de toekomst dat jonge christenen niet meer zullen voor arts kunnen studeren omdat zij zullen gedwongen voelen, en onder druk gezet worden, om onchristelijke handelingen uit te voeren. Wij zijn ook tegen abortus maar als dokter heeft men minstens de keuze om niet die specialisten opleiding tot gynacoloog te kiezen maar geen enkele arts zal zich kunnen onttrekken aan de vraag naar euthanasie.
Ik kom zelf uit Ierland en daar is de hospice zorg zo voorzover ik kan beoordelen goed geregeld. Mijn stiefmoeder kreeg op haar oude dag een vorm van leukemie. Zij vroeg direct om euthanasie (zij was zelf engels) maar het werd geweigerd. Zij heeft nog 2 jaar geleefd met een redelijke kwaliteit van leven. Zij kreeg begeleiding van de hospice beweging die ook belangstelling voor mijn vader toonde als naaste familie. Zelfs op de dag dat mijn stiefmoeder een jaar overleden was kreeg mijn vader een telefoontje van de hospice zuster om te informeren hoe het met hem ging. Ik zie dat als een zorgzame zorg. En mijn vader blijft niet achter met de gedachte: 'Heb ik nou goed gedaan om een eind aan haar leven te laten maken?'
Laten wij toch Nederland niet afglijden naar de afgrond!
Ik vind dat euthanasie niet mag. Waarom niet?
Je hebt je leven van God gekregen. Als je niet meer wilt leven, pak je je leven dus eigenlijk van Hem af. Je wilt er mee doen wat jij wilt.
God wilde dat je geboren werd. Mag jij dan tegen Zijn wil in gaan door zelfmoord te plegen?
Als je oud bent of veel pijn hebt, maak dan geen eind aan je leven, maar vraag God of Hij je wil helpen dit te dragen
Aan u de eer om deze wet, waarmee men wil voorzien in het beslissen over het beëindigen van het leven van andere mensen, tegen te houden.
Doet u het niet, kan ik u niet garanderen dat het bloed van al de mensen die als gevolg van deze wet (legaal) komen te overlijden, niet persoonlijk van uw hand gevraagd zal worden!!!
Heel veel wijsheid en liefde in deze (geestelijke) strijd.
Hierbij deel ik mede dat ik tegen de inhoud van de komende wetgeving inzake euthanasie.
Wilt u deze wetgeving torpederen.
Bij deze stuur ik u een mail om u er op te wijzen dat u van God een grote verantwoordelijkheid hebt gekregen om voor het welzijn van de Nederlandse burger te waken. Deze verantwoordelijkheid houdt in dat u tegenover die zelfde God verantwoording van uw daden zult moeten afleggen. Ik meen dat u die verantwoordelijkheid goed in acht zult moeten nemen als op de vergadering van de Eerste Kamer op 10 april het wetsvoorstel Euthanasie aan de orde komt.
Denkt u dan niet aan die burger die zo vreselijk moet lijden, maar denkt u aan die verantwoordelijkheid.
Het is God die het leven geeft, zal het dan aan u zijn dit leven af te (laten) snijden?
Ik wil middels deze mail mijn verontrusting uitspreken over de euthanasiewetgeving die binnenkort door de Eerste Kamer zal worden behandeld. In dit land, waarin de economie het belangrijkste lijkt en bijna een nieuwe godsdienst lijkt te worden, klinkt steeds vaker de vraag of je het mensen kunt aandoen om zo te lijden. “Mensen moeten zelf kunnen beslissen wanneer ze uitstappen” is een veel gehoorde kreet. Mijn angst (in ben pas 29) is dat wij deze terminale patiënten straks alleen nog beoordelen via een kosten/baten-afweging.
Laten we toch als mensen eens realiseren dat we veel kunnen, maar niet alles mogen. Blijf af van het leven dat onze Schepper ons geeft. Laat u leiden door Zijn woord, dat is een heilzame weg ! Roer niet in leven. Laten we ons verre houden van klonen, gerommel met DNA, dieren, enz. Een beter milieu begint bij jezelf? Een betere maatschappij begint met respect voor het leven. Het is niet aan mensen (al dan niet in witte jassen of familie) om te beoordelen of iemand “op” is. Mensen die zeggen dat ze het leven beëindigd willen zien, bedoelen vaak niet zozeer dat ze het leven willen beëindigen, maar de pijn niet meer willen. We zouden dus moeten concentreren op pijnbestrijding en niet zozeer op de vraag wanneer we het leven gaan beëindigen.
Mijn bede is dat de leden der eerste kamer deze wet zullen verwerpen.
Wij veroordelen het actief doden van mensen. Doktoren moeten genezen of de pijn stelpen: iemand het leven benemen is in strijd met de Eed van Hippocrates.
Laat euthanasie alleen zijn toegestaan als bijwerking van toedienen van pijnstillende medicijnen in de laatste stervensfase. Laat euthanasie nooit worden toegestaan, als de mens nog levensvatbaar is, en er uitzicht is op een laatste pijn-arme stervensfase. Als er levensvatbaarheid is en de pijn is ondragelijk, laat er dan pijnstillers of andere verdovende middelen worden gegeven, maar niet om het sterven te bespoedigen, maar om het sterven dragelijk te maken.
De wet is niet alleen tegen Gods geboden en beloften gericht maar eveneens getuigt de gevoerde discussie van weinig begrip voor andersdenkenden.
FEO Federatie Evangelische Zorg-Organisaties
***