Reacties op de “Euthanasiewet”
Een bloemlezing uit meer dan 40.000 adhesiebetuigingen die Schreeuw om Leven ontving van burgers die verontrust zijn over de euthanasiewet en de euthanasiepraktijk in Nederland (Deel 3)
Euthanasie: het wetsvoorstel
Ons land is een goed land om in te wonen en we zijn hier oprecht dankbaar voor. Maar ons land is ook de laatste tijd een land geworden waarin de publieke moraal, de waarden en normen, sterk uitgehold zijn door een te ver doorgeschoten individualisme resulterend in een te absoluut beleefde persoonlijke vrijheid. Dit wordt nergens zo duidelijk als in de voorgestelde wetgeving waar die het menselijk leven betreft.
Mijn vrouw en ik, ouders van een verstandelijk gehandicapte dochter, hebben de maatschappelijke discussie en het politiek debat over het wetsvoorstel “Toetsing levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding” met aandacht gevolgd. Dit wetsvoorstel komt op 10 april in de Eerste Kamer. Zonder ons te willen uitspreken over alle aspecten van de bestaande en voorgestelde euthanasie wetgeving, zijn wij als ouders verschrikkelijk ongerust geworden over het ontbreken van voldoende garanties voor de beschermwaardigheid van het leven. Hoewel dit door de regering heftig wordt ontkend, ontbreekt het in het wetsvoorstel aan een echte waarborg hiervoor. Zij is hier door niet alleen de christelijke politiek en alle kerkelijke genootschappen op gewezen maar ook door tal van andere en niet alleen levensbeschouwelijke instellingen en organisaties die de Petitie (zie onder) hebben ondertekend. Ook de Joodse en de Islam religieuze gemeenschappen in Nederland hebben aan de Petitie hun steun betuigd.
“PETITIE: (Aan de Leden van de Eerste Kamer)
Als deelnemende maatschappelijke groeperingen, kerken, patiëntenverenigingen en andere organisaties doen we een dringend beroep op de Leden van de Eerste Kamer om het voorliggende wetsvoorstel “Toetsing levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding” af te wijzen.
Vanuit verschillende achtergronden delen we met elkaar de opvatting dat de wetgever geen wettelijke strafuitsluitingsgrond moet creëren voor het toepassen van euthanasie.
Het bovengenoemde wetsvoorstel geeft onvoldoende waarborgen voor de beschermwaardigheid van het leven.
Dit wetsvoorstel voert op een weg waarbij euthanasie in de samenleving steeds meer gezien wordt als normaal medisch handelen”.
Wij hopen en bidden dat het euthanasiedebat oplevert dat wetgeving die de Levende God niet wil verhinderd wordt.
Bange vrees vervult ons hart, nu er weer een God onterende wet op stapel staat. Hiermee gaan we terug naar onze keus in het Paradijs. De mens wilde en wil als God zijn. God heeft echter gezegd: “Mij is gegeven alle macht, in Hemel en op aarde.”
Helaas lazen we gisteren in het Reformatorisch Dagblad, dat u, voorstanders van de in te voeren euthanasiewet, niet van uw standpunt bent af te brengen. Besef toch dat dit een hoogst ernstige zaak is. Wellicht stemmen sommigen van u met een gedoopt voorhoofd voor deze wetgeving. Houdt er rekening mee dat dit doopwater nooit opdroogt, en dat u eenmaal, in uw stervensuur, al dan niet door het door u zo begeerde spuitje, voor de levende God zult staan. Dan, zo zegt Gods Woord, zal het Tirus en Sidon verdraaglijker zijn in de dag des oordeels dan ulieden.
Wij wensen u toe dat u zich alsnog zult verootmoedigen onder de oordelen die nu over ons land komen. Mond- en klauwzeer is geen toeval, maar duidelijk een sprake Gods. Gisteren lazen we over de plagen die God over Egypte deed komen. Tot negen keer toe verstokte Farao’s hart onder de oordelen Gods en verharde hij zich. Wij vrezen dat wij daar in ons vaderland ook mee bezig zijn. Wanneer zal die plaag over ons land komen, dat de mensen worden getroffen, zoals bij de tiende plaag in Egypte? (Exodus 10)
Met de liefde van ons hart, doch met klem waarschuwen wij u om de heilloze wegen te verlaten en tegen de op handen zijnde wetten te stemmen!
Op deze wijze wil ondergetekende zijn grote zorg kenbaar maken t.a.v. het wetsontwerp euthanasie. Hiermede wordt de wissel omgezet.
Zo lang er leven is, is er hoop. Een gevleugelde uitspraak! Echter in toenemende mate gaan derden, zelfs artsen en andere zorgverleners bepalen of het leven zinvol, leefbaar of de moeite waard is. Teleurstelling, lijden, ziekte, zwakte, handicap, ouderdom, psychische en stervensnood behoren existentieel tot het leven zelf! Wonderlijk eigenlijk dat ook het argument dat vergissingen mogelijk zijn zo weinig wordt gehoord, terwijl dit veelvuldig gebruikt wordt wanneer een invoering van de doodstraf ter sprake komt. Zelfs de Nederlandse Vereniging voor Vrijwillige Euthanasie heeft erkend dat vergissingen door artsen beslist niet zijn uitgesloten. Behoren wij ook hier niet ieder risico van vergissingen uit te sluiten!
De gedachte die soms leeft dat door het opheffen van de illegaliteit van de euthanasie praktijk het aantal meldingen toe zal nemen is optimistisch. Ligt niet veel meer een verschuiving van wat (nog) toelaatbaar is voor de hand? De wens om te registreren mag echter nooit een doel op zich zijn. Er worden immers al zoveel strafbare feiten geregistreerd, zonder dat de onderliggende problematiek of de misdrijven worden opgelost. Van zedenmisdrijven tot fietsdiefstallen. Het recht op de bescherming van het leven en ook de bezittingen van mensen is toch een dijk die bescherming en zekerheid biedt aan ieder mens. Is het denkbaar voor ons, nuchtere Nederlanders, die zo vele eeuwen geworsteld hebben met de dreiging van het water, dat wij nu eigenhandig deze dijken gaan doorsteken. Wie immers is de autoriteit die straks bepalen gaat wat ondraagbaar is. Ongemak? Leveren vele, soms ernstig gehandicapte Nederlanders geen waardevolle bijdrage aan onze samenleving? Het feit dat iemand niet of niet meer economisch productief is, is toch niet bepalend? Ook het personeelstekort in de zorg of de wens de doorstroming in zorginstellingen te bevorderen mag geen reden zijn voor het opheffen van de beschermwaardigheid van het leven. Een pleidooi voor de invoering van een sociale dienstplicht ligt eerder voor de hand! De confrontatie met de nood en het lijden zou voor zeer vele jongeren beslist heilzaam kunnen zijn. Of zijn wij dan zozeer gematerialiseerd dat dergelijke emotionele of gemakszuchtige argumenten worden gehonoreerd!? Waar blijft onze zorg voor de naaste en ons gevoel voor solidariteit. Kan een mens met pijn of verdriet wel objectief bepalen wanneer zijn of haar leven voltooid is? De geschiedenis kent vele voorbeelden van mensen die meenden dat hun leven geen zin meer had en dus beëindigd behoorde te worden en die na bestrijding van de pijn of ondersteuning in hun verdriet nog jaren gelukkig hebben geleefd! Zijn wij niet meer geroepen elkaar hierin te helpen? Is het dan een wonder dat onze maatschappij in toenemende mate ook wordt getekend door onverdraagzaamheid of zinloos geweld.
Terecht zijn wij soms bang voor betutteling. Laten wij nu echter waar de beslissing voor de betrokkenen onomkeerbaar is de beslissing zomaar wel over aan een - uit ziektekosten gelden betaalde - ander? De ontluistering van het leven van met name een geliefde grijpt diep in, laten wij dat ook zeker niet vergeten, maar toch naderen wij nooit dieper tot elkaar als juist op die momenten waar verdriet en pijn zozeer het leven beheersen. Plaatsen waar een mens waardig kan sterven en het verzachten van de pijn en de zorg aan de stervende dient dan ook in ons land de hoogste prioriteit te hebben! Ook de gewetensvrijheid van arts en verpleger die het leven willen beschermen komt door deze wetgeving verder onder druk te staan. Laat het leven en niet de dood centraal staan!
Is het dan niet meer zo dat de kwaliteit van een samenleving af te meten is aan de zorg voor de aller zwaksten - de onmondigen - en de gehandicapten. Regeren is immers vooruitzien, wat zijn de gevolgen op lange(re) termijn als artsen in toenemende mate levens (moeten) beëindigen. Is voldoende de zorgvuldigheid van euthanaserende artsen en de controle daarop onderzocht? Hoe zit het met Artikel 2 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. Is hier geen beroep op Brussel gerechtvaardigd? Dit artikel gebiedt de overheden toch het recht op leven wettelijk te beschermen en stelt dat niemand met opzet van het leven mag worden beroofd. Volgens de rapporteur Gatterer voor de Raad van Europa is de voorgenomen wetgeving in strijd met deze bepalingen!
Zijn rampen die door onvoldoende zorgvuldigheid en het nalaten van controle veroorzaakt zijn in Nederland ondenkbaar? Enschede? Volendam? Vele voor- en tegenstanders zijn er in ieder geval al van overtuigd dat de nieuwe wetgeving de vraag naar euthanasie zal doen toenemen. Door de toename en de gewoonte-werking zal deze drempel in de toekomst steeds gemakkelijker worden overschreden. Is het niet in een aantal gevallen al heel gewoon te veronderstellen dat een gehandicapt kind maar niet geboren moet worden. In de voorgenomen wetgeving wordt het beginsel dat de mens onschendbaar is immers losgelaten. Een nieuwe norm wordt daarboven geplaatst. Het fundament van de (Europese) rechtstaat wordt daarmee aangetast. Euthanasie als normaal medisch handelen?! Wij huiveren terecht als wij denken aan wat het nationaal socialisme in dat opzicht bracht. Is het ondenkbaar dat dergelijke ontsporingen ons op termijn niet bedreigen? Als artsen en andere zorgverleners gaan bepalen wat de kwaliteit van het leven is, komt toch ook de levensbeëindiging van de wilsonbekwamen in zicht (dementen, verstandelijk gehandicapten). Er is immers geen scherpe, laat staan objectieve, scheiding aan te brengen tussen euthanasie en levensbeëindiging van wilsonbekwamen.Schrikwekkend vergezicht?
Wat is de positie van verpleegkundigen in dit opzicht? Want waar begint en eindigt voorbereidend handelen? Om nog maar te zwijgen van de situatie als een arts wordt vervolgd, terwijl de verpleegkundige meewerkte! Onduidelijkheid overheerst. Dat het hier geen theorie betreft, moge blijken uit de gewetensnood van talloze verpleegkundigen en doktersassistenten die nu een euthanaticum gereed moeten maken. Zijn wij wel voldoende bedacht op dit hellende vlak? Toekomstige generaties zullen beoordelen of wij onze plicht hebben gedaan.
Uw kostbare roeping om onvoorwaardelijke rechtszekerheid en beschermwaardigheid van het menselijke leven verankerd te laten in de Nederlandse wetgeving staat hier op het spel!
Hierbij wil ik blijk geven van mijn verontrusting over de binnenkort door u te behandelen nieuwe euthanasiewet. Naar mijn mening begeeft Nederland zich hiermee op een hellend vlak en plaatst zich hiermee ook buiten de internationale rechtsorde. Persoonlijk denk ik dat het niet aan ons is om te beschikken over leven of dood, maar dat men dit moet overlaten aan de Schepper die ons het leven gegeven heeft.
Hierbij tekenen wij protest aan tegen invoering van de huidige euthanasie-wetgeving.
Wij geloven nl. dat alleen onze Schepper, de Here God mag beschikken over dood en leven en dat de mens daarover geen heerschappij mag uitoefenen. Ook voor niet-christenen.
Ik ben tegen legalisering van eutanasie om de volgende redenen:
1) Familieleden kunnen een normaal sterfproces niet meer aanzien. Vaak moet uitgelegd worden hoe normaal doodgaan is. Omdat men een normaal sterfproces niet meer kan aanzien wordt door familieleden druk uitgeoefend op de stervenden en artsen om euthanasie.
2) De stervende is vaak bang voor pijn. De mens schreeuwt eigenlijk om hulp en niet om de dood !
3) De stervende mens wil geen last voor zijn omgeving/familie zijn en stemmen daarom in met euthanasie.
4) Euthanasie lijkt wel voor de omstanders als een zachte dood, maar niemand weet wat er werkelijk gebeurt. Euthanasie is een combinatie van geneesmiddelen o.a. van ademhalingsverlammende middelen. Een doodsstrijd zit er niet in ! De stervende is rustig en dat kan de omgeving wel aanzien, maar wat er werkelijk gebeurt in de mens daar wordt aan voorbij gegaan.
5) Als apotheker heb ik de eed afgelegd om nood te lenigen bij ziekte. Ik heb geen eed afgelegd om te doden! Ik doe dan ook niet mee aan euthanasie.
Hierbij wil ik mijn zorg uitspreken over de ontwikkelingen ten aanzien van euthanasie. Ik hoop, daarom, dat de wet niet wordt aangenomen.
Ik kan begrijpen, dat iemand, die veel lijdt, een oplossing voor dat lijden wil. Men kiest dan ten onrechte voor euthanasie, omdat men veelal niet weet, dat er goede palliatieve zorg bestaat. Maar de hoofdreden is dat men God niet kent, Die de mens in diens lijden wil en kan bijstaan. Een dieperliggend probleem is dus dat veel moderne mensen niets meer van de God van de Bijbel, en de liefdevolle Vader van Jezus Christus willen weten. En dat terwijl Jezus Christus uit liefde voor de mens Zijn leven heeft gegeven op Golgotha. Overigens ligt daar ook de schuld van de kerk, die te weinig de bijbelse goede boodschap heeft uitgedragen.
Ik ben tegen deze wet, omdat ze ingaat tegen de instellingen die God heeft gegeven. En deze instellingen gelden voor eeuwig. God die de aarde en hemel heeft gemaakt, is niet een God van doden maar een God van levenden. En Hij is niet verandert en zal niet veranderen. Diezelfde God draagt ons op om (net zoals Jezus deed toen Hij op aarde was) de zieken te genezen, niet om ze te doden, zeker niet als deel van hun “behandeling”. Sterker nog, God roept ons op om de doden op te wekken. Daarom ben ik tegen elke wettelijke mogelijkheid om te kunnen helpen mensen hoop op leven af te nemen door ze de valse hoop van de rust van de dood te geven. Ik verzoek u dan ook om in de naam van Jezus af te zien van goedkeuring van deze wet.
Ik ben zeer verontrust over het op 10 april 2001 te behandelen wetsvoorstel over euthanasie.
Op grond van Gods Woord (de Bijbel) moeten we euthanasie afwijzen. God verbiedt het immers? “Gij zult niet doodslaan” luidt het 6e gebod van Gods heilige wet. In deze wet (de 10 geboden) beoogt God het allerbeste voor alle mensen. Dat wij als mensen dit ‘beste’ lós van God invullen, is de grootste fout die we telkens weer maken. Daar begonnen Adam en Eva mee, toen ze het advies van de duivel volgden en van de verboden vrucht aten (de zondeval in het paradijs, Genesis 3). Daar gaan wij nog steeds mee door: ook wij kiezen steeds weer tegen beter weten in, tegen Gód in. Daar zal geen zegen op kunnen rusten.
Weliswaar lijkt het in economisch opzicht goed te gaan met Nederland. Dit is echter gezichtsbedrog. Want gemeten naar Gods maatstaf gaat het niet goed. En Híj heeft het laatste woord. Absoluut!
Als we bedenken dat ieder mens eens sterven zal, en dat sterven zónder Christus rampzalig is, dan jaagt de Nederlandse overheid haar onderdanen de eeuwige rampzaligheid in. En met de aanstaande euthanasiewet jaagt ze hen letterlijk en figuurlijk de dood in.
En dat terwijl een overheid Gods dienares is en het goede voor haar onderdanen behoort te zoeken.
De enige oplossing ligt in het gehoorzamen aan God, bij Wiens gratie wij leven en aan Wie iedereen na het sterven verantwoording zal moeten afleggen, ook volksvertegenwoordigers.
Luisteren naar God betekent: nee zeggen tegen euthanasie, nee tegen abortus, nee tegen álle zonde.
Luisteren naar God betekent: handen vouwen, ogen sluiten, en bidden: “Heere, wat wil Gij dat ik doen zal. Leer mij naar Uw wil te handelen, leer mij te willen wat U wilt, neig mijn hart, mijn wil tot een leven, zoals U dat wilt”.
Zo gij Zijn stem dan héden hoort (leest), verhardt u niet maar laat u leiden.
Weest Gode bevolen,
Als verpleegkundige ben ik werkzaam in de thuiszorg in Den Haag en kom als zodanig in veel situaties waarin mensen ongeneeslijk ziek zijn. Ook heb ik een aantal euthanasie gevallen meegemaakt.
Wat me daarbij is opgevallen is dat de familie hierin vaak (onbewust) een rol speelde. Opmerkingen als: ‘‘dit is niet om aan te zien’’, ‘‘we houden het bijna niet meer vol’’, ‘‘het zou voor haar beter zijn als ze zou overlijden’’, worden vanuit de mantelzorg door mij (en dus ook door de patiënt) regelmatig gehoord.
Ik heb het nu nog geeneens over die situaties waarin de patiënt (mogelijk heel zijn of haar leven al) in de rol zit van slachtoffer van psychische of lichamelijke mishandeling. Want ook die gezinssituaties komen wij tegen in de thuiszorg!
Mijn vraag is dus: in hoeverre is het inderdaad de wil van de patiënt zelf om euthanasie te laten plegen?
Wat kan en durft een patiënt hierover te uiten tegen een huisarts, met wie soms nauwelijks een emotionele band bestaat?
In de praktijk heb ik dus niet de meest rooskleurige situaties meegemaakt rondom euthanasie.
En nog een vraag: wanneer is er sprake van ondraaglijk lijden?
Als u dan consequent zou zijn, dan zou elk lichamelijk gezond mens ook euthanasie kunnen aanvragen in een moeilijk ondraaglijke situatie, en die kan voor ieder verschillend zijn.
Zeer geachte ministerraad, heeft u geen beter antwoord op de zin van lijden dan iemand de doodssteek toe te laten brengen?
Wat is voor u eigenlijk de zin van het LEVEN dan?
Als u die zou kennen dan zou u ook de zin van het lijden kennen. Dan zou het hele leven in de Nederlandse samenleving zijn oorspronkelijke diepste WAARDE terugkrijgen.
Ik zou u willen vragen of u hiernaar eerst op zoek zou willen gaan voordat u als leiders van Nederland onze wetten gaat schrijven.
Ik wil hierbij mijn ernstige bezwaar uiten tegen de, in mijn ogen, verschrikkelijke mensonterende euthanasiewetten. Ik begrijp niet waarom onze minister deze wetten (zie ook de abortuspraktijken) promoot en toelaat, terwijl zoveel andere problemen (meest levensbeschermende zaken) binnen de medische sector te weinig aandacht krijgen. Bewust? Ik vrees van wel. Ik betreur het dat het paarse kabinet de christelijke normen en waarden meer en meer afbreekt. De mens wil God zijn en dat zal God niet toelaten. Ik hoop van harte dat de wetsvoorstellen vandaag niet door de 1e kamer zullen komen.
Hierbij wil ik mijn afschuw uitdrukken over het feit dat men er serieus aan denkt om een wet aan te nemen die Euthanasie toestaat. Het moet op geen enkele manier toegestaan zijn dat mensen over het leven van een ander kunnen beslissen.Er is maar een iemand die dat kan en dat is GOD. Euthanasie NEE !!
Wij betreuren het ten zeerste dat het mogelijk is in dit land dat er überhaupt een debat gehouden moet worden over dit onderwerp.
De staat dient leven ten alle tijden te respecteren en te verdedigen.
Het is niet aan ons als mens gegeven wat voor oordeel dan ook te hebben over het leven.
Een duidelijk nee dus en volledig tegen euthanasie en ook uiteraard tegen abortus.
We moeten niet proberen op de stoel van God te gaan zitten.
Hierbij dien ik protest aan tegen de aanname van het euthanasie wetsvoorstel door de eerste kamer.
Ik vind de richtlijnen hieromtrent te vaag omschreven en te vrijblijvend. Met name protesteer ik fel tegen de vage “regel” dat er sprake moet zijn van “uitzichtloos lijden”. Dit begrip is uitermate vaag en kent velerlei uitleg.
Valt onder uitzichtloos lijden een zware geestelijke depressie; doodswens is dan voor de patiënt heel reëel en ook hij kan om euthanasie vragen. De dokter beslist dan. Dit is onacceptabel.
Kiezen voor deze wet is de keuze de weg in te slaan waarop de dokter op de stoel van God gaat plaatsnemen; kiezende voor leven en dood.
Door toepassing van de steeds meer geavanceerdere technieken in de medische wetenschappen is men meer en meer voor dilemma’s komen te staan, die de mens zelf heeft geschapen. Dilemma’s waar het product euthanasie uit voorkomt. Laat de medische wetenschap zich toeleggen op pijnbestrijding in plaats van levens beëindiging.
Bovendien kan het geld wat hier ongetwijfeld aan besteed wordt en zal worden beter besteed kunnen worden aan de 3 miljoen of meer mensen die in psychische nood verkeren, ook weer een van de gevolgen van onze “‘moderne”, veeleisende, snelle, egoïstische, elektronische en op economisch resultaat gerichte maatschappij. Tot slot wil ik nog een parallel trekken met de zoveelste veeteeltcrisis in korte tijd (ook al zo’n geweldig voorbeeld van onze op economisch belang gerichte maatschappij); de MKZ: De keuze van ruimen boven die van het belang van het dier. Ik ben tegen de wet op de euthanasie; het ruimen van mensen (om wat voor belang dan ook).
Ik verzoek betrokkenen met klem om tegen deze wet te stemmen en ik vind dat in dit soort kwesties de gehele bevolking geraadpleegd dient te worden; hoewel ik geloof in de gekozen volksvertegenwoordiging. Bewijs hiervan is de grote stroom reacties (zowel positief als negatief) die dit thema losmaakt bij de Nederlandse bevolking.
Dit kan niet zo even tussendoor als wet worden aangenomen.
Veel sterkte toegewenst bij inspannende besprekingen. De eerste 3 zinnen gaan over mijn “stem, mening” over de wetgeving.
De rest gaat over uw verantwoording aan de mensen en aan de Schepper.
1) Laat euthanasie alleen zijn toegestaan als bijwerking van toedienen van pijnstillende medicijnen in de laatste stervensfase,
2) Laat euthanasie nooit worden toegestaan, als de mens nog levensvatbaar is, en er uitzicht is op een laatste pijn-arme stervensfase.
3) Als er levensvatbaarheid is en de pijn is ondragelijk, laat er dan pijnstillers of andere verdovende middelen worden gegeven, maar niet om het sterven te bespoedigen, maar om het sterven dragelijk te maken.
Aan u de taak om de voorgestelde wetgeving te beoordelen. Ik maak attent op de volgende overwegingen, waar de regering en de 1e Kamer en de 2e Kamer der Staten-Generaal de volle verantwoordelijkheid zullen dragen, als zij besluit om niet dodelijk zieke, uitzichtloos en onnodig lijdende patiënten zich te laten doden.
1) Elke kans op spontane en/of door de soevereine werking van God optredende remissie, wordt absoluut geblokkeerd.
2) Volgens de Bijbelse Geschriften wacht elk mens na de dood door euthanasie of enig andere oorzaak het oordeel.
Dit betekent een uitzichtloos (en eeuwig!!!) lijden als deze persoon zich niet heeft bekeerd en het evangelie van het plaatsvervangend offer van Gods Zoon voor zijn kleine en grote misdaden heeft aangenomen.
De reden dat euthanasie zo wordt gepromoot voor niet opgegeven patiënten, die niet vallen onder die categorie waar echte doctors slapeloze nachten van hebben, is dat de duivel weet waar de mensen naar toe gaan na hun zachte dood, en daarom is er een geestelijke strijd aan de gang, om al de mensen, die ernstig ziek zijn alle angst voor de dood weg te nemen, en door heel eufemistisch een zachte dood te propageren.
Aan U de verantwoording om aan gedoogde euthanasiepraktijken wetgeving te gaan koppelen. Hetgeen inhoudt dat de verantwoording bij U komt, en U moet rekenschap afleggen aan de mensen, maar later ook aan God.
In Nederland is er scheiding van Kerk en Staat. Maar in de Kerk zijn christenen, en in de overheid ook. En als in de Kerk het evangelie niet aan de mensen dwingend opgelegd mag worden, dan mag de Staat het ook niet. Maar christenen (en alle mensen trouwens) moeten rekeningschap afleggen. En ik geloof dat de Staat de plicht heeft om terminale,stervende, patiënten, die aan de Staat verzoeken of zij mogen sterven, zo zorgvuldig te beantwoorden. U mag weten dat honderd duizenden christenen voor U als overheidsdienaren bidt.
En dat als U slapeloze nachten heeft, dat U mag weten dat het God is die u roept om in recht en gerechtigheid wetten te maken, te beoordelen en in te voeren of af te schaffen.
Op de gevel van het Hoofdkantoor van Politie in Amsterdam staat deze inscriptie:
Het gezag dat rust behoedt in Stad en Staat waakt rustloos tegen de onrust van het kwaad.
En op het stadhuis van Zandvoort staat:
Treckt u niet aen wat ieder segt, maar doet wat billijk is en regt.
Euthanasie is moord. Mensen moeten niet gaan bepalen wanneer een leven nog zin heeft of hoeveel lijden aanvaardbaar is. Wij bidden dat God U allen de wijsheid wil geven om te geloven dat Jezus aan ieder die dat van Hem vraagt, de sterkte wil geven om alle lijden te dragen. Kijk naar de mensen die voor U komen bidden binnen en buiten de eerste kamer.Bid allen voor U zelf dat U de verantwoording die er in dit besluit ligt kunt bevatten en daarmee goede beslissingen kan nemen.
Wij als gezin zullen bidden dat onze regering zich mag voegen naar Gods Wil voor ons zoals de Bijbel dat DUIDELIJK aan ons uitlegt. God behoede ons voor een goddeloze regering die Hem de rug toekeert en denkt dat ze zelf de wijsheid in pacht heeft.
Nederland has always been a nation under God. Take God out, and all you have left is a nation under.
May God have mercy on all of us.
Met deze mail wil ik graag mijn steun betuigen aan de actie tegen de euthanasiewet.
Ons bezwaar is voornamelijk gebaseerd op Bijbelse gronden. Ethische bezwaren spelen een grote rol. De insteek dat de mens het heft in eigen handen kan nemen wanneer een leven beëindigt wordt gaat ons dan ook echt te ver. Als christenen zijn we in de politiek niet als grootste vertegenwoordigd. We zullen dan ook gezamenlijk de normen en waarden moeten bepalen en soms ook respecteren. Wanneer het echter om zoiets essentieels gaat als het beëindigen van leven door God gegeven, moeten we U echter een halt toeroepen. Ons vertrouwen in de regering is groot, al zijn er soms de nodige moeites in beslissingen (denk bijv aan het MKZ).
Nederland staat op zijn kop als er gesproken wordt over Maxima. Grote schandalen worden er gesproken over de vader dhr. Zoreguita. Tijdens het bewind van ‘anderen’ zijn duizenden mensen verdwenen en vermoord. Ik zie helaas geen verschil met ons als burgers als we de regering zouden toestaan een dergelijk wet als de euthanasiewet goed zou keuren. Er zou grote afbreuk worden gedaan aan ons vertrouwen in de regering.
Wij mogen bidden en om hulp vragen in ons leven. We zullen ook voor U bidden om wijsheid en inzicht in het nemen van een dergelijke beslissing.
Aangezien morgen in de eerste kamer gedebatteerd en gestemd zal worden over de nieuwe euthanasiewetgeving willen wij graag hiernavolgende argumenten aan u voorleggen welke alle het principiële gegeven van de menselijke waarde benadrukken. Immers of je nu wel of niet in een Schepper gelooft, het leven is gegeven; niemand heeft erom gevraagd geboren te worden.
Dat neemt uiteraard niet weg dat er situaties zijn dat het onmenselijk en onverantwoordelijk is het intreden van de dood tegen te houden. Maar het basisprincipe moet zijn dat het leven bescherming verdient.
Graag geven wij u de volgende punten ter overweging:
In de bestaande wet wordt het vertrekpunt gekozen bij iets wat in principe strafbaar is. Pas als aan allerlei randvoorwaarden is voldaan, vindt er geen vervolging plaats. In de nieuwe wet is het andersom: je bent alleen strafbaar als je niet zorgvuldig bent geweest bij het beëindigen van iemands leven.
Wij achten het verkeerd dat we naar een beslissingsklimaat toe gaan waarin alles draait om de zelfstandige subjectieve keuze van één geïsoleerd individu. Het vermoeden bestaat dat het ten diepste gaat om maximalisering van het zelfbeschikkingsrecht van de individu. Echter een mens staat niet op zichzelf, maar leeft en communiceert met anderen. Mag de communicatie met God een zaak van geloof zijn, de communicatie met mensen is onbetwistbaar. Alle mensen dragen medeverantwoordelijkheid voor anderen. Ook degene die afscheid wil nemen van het leven, moet ons inziens rekening houden met zijn omgeving. Familie en vrienden hebben daarin een stem; zij delen mee in het lijden van degene die hen dierbaar is.
Inhakend op een uitspraak van Minister Borst dat zij wil dat haar leven wordt beëindigd wanneer zij dement geworden is en met poppen begint te spelen: een van de vaste verschijnselen bij dementie is dat mensen gaan vragen om hun vader en moeder. Zij geven daarmee aan dat ze veiligheid en geborgenheid zoeken omdat ze gedesoriënteerd zijn. Een pop kan hen dan het gevoel van veiligheid teruggeven, het is een elk geval geen reden voor een indicatie voor euthanasie.
Als je artsen of patiënten de autoriteit over leven en dood geeft, commissies alleen formeel laat toetsen en de rechter op het tweede plan zet, zet je de deur open voor maatschappelijk misbruik. Dan kom je wellicht uit waar nu niemand heen wil: druk op de familie, druk op de patiënt die zichzelf lastig vindt, letterlijk teveel, en kostendruk.
Dat hangt allemaal samen met het feit dat de gezondheidszorg een industrie is geworden. Euthanasie is in een goedkope schijnoplossing die in wezen aartsconservatief is; het houdt inhoudelijke hervorming van de gezondheidszorg tegen.(in positieve zin valt te denken aan de hospice-instellingen waar met name aids patiënten tot aan hun dood toe liefdevol en menswaardig worden begeleid onder toediening van verantwoorde medicatie).
Groeten vanuit Spanje. Ik ben Nederlandse en woon in Spanje, samen met mijn man, kinderen en kleinkind(eren; tweede is onderweg!). Wij maken ons enorm grote zorgen over de euthanasie en bijgestane zelfmoordwet... Dit gaat veel op Nazisme lijken. God is de Auteur van het leven en IN GEEN ENKEL GEVAL moeten wij ‘de moordenaar vanaf het begin’ bijstaan, OP WELKE MANIER DAN OOK... ANDERS WORDEN WIJ MEDEPLICHTIG... OP ZEKERE DAG ZULLEN WIJ HIERVOOR TER VERANTWOORDING WORDEN GEROEPEN...
Ons oprechte gebed en verlangen is dat DEZE WET NÍÉT mag DOORGAAN.
Al eeuwenlang is de mens bereidt geweest om ooit een keer waardig te sterven. Bereidt om waardig heldhaftig te sterven. Hiervan zijn voorbeelden, waarbij het Bijbelse voorbeeld van Jezus Christus centraal staat. Maar ook anderen hebben een navolgenswaardige doodsbed gehad, zoals Socrates.
In de klassieke literatuur kunt u felle veroordelingen vinden van zelfdoding. Zelf vind ik deze literatuur niet een rede om tegen euthanasie te zijn, mijn rede is dat God een mens geschapen heeft, en God bepaald de tijd van het sterven. Dus niet het individu. Daarbij wil ik aanmerken dat de vrijheid die u denkt te schenken juist zeer beklemmend is. Nu is sterven nog waardig, straks een plicht, minister Borst is in haar periode al regelmatig tot verruiming overgegaan, dat betekend concreet dat ik straks mijn verantwoordelijkheid neem als ik niet kies voor euthanasie. Het wordt een plicht om tot euthanasie over te gaan. Deze vrijheid heeft u nu geschonken.