Hoe de CU uit het ethische moeras komt

 

Nu één miljoen medeburgers de afgelopen dertig jaar het levenslicht niet mochten zien. Op 28 april was het 30 jaar geleden dat de Wet afbreking zwangerschap met één stem meerderheid in de Eerste Kamer werd aangenomen. We stuurden een SMEEKSCHRIFT aan de Koningin. Hoe lang moet het nu nog duren voordat deze wet wordt afgeschaft. Het vergieten van onschuldig bloed roept het oordeel af over ons land. Net als in de dagen van Koning Salomo (1 Koningen 11) en de dagen van Jeremia (hoofdstuk 7 – 9). De dood is in onze vensters geklommen. In een wankelend, waggelend CU, in een land waar de doodscultuur om zich heen grijpt en de wereld apocalyptisch schudt, is het gebed dat de geest van Reveil vaardig wordt over de ChristenUnie en ons land.

 

De CU maakt een inhoudelijke en electorale crisis door. Deelname aan het Kabinet kost hen nu veel. Natuurlijk heeft het alles te maken met de politieke werkelijkheid van vandaag. Onze degens hebben elkaar ook gekruist toen het ging over al of niet deelname aan het pluche. Toen het zo ver was heb ik je geschreven: André Rouvoet: Staatsman met hart voor het kind. Je weet hoe ik me zorgen maakte over de compromisachtige afspraken in het kabinet Balkenende IV. Toen al was er van het uitgangpunt, de afschaffing van abortus, niet veel meer te vinden. En over euthanasie zou het stilzwijgen worden gedaan. En we hebben het geweten. De PvdA timmerde elke poging om abortus uit te bannen dicht en je moest zelf achteraf toegeven dat het CDA op cruciale momenten het ook maar heeft laten zitten. En we hoorden van de CU vanuit het kabinet geen krachtig geluid meer. En over het waarden en normen debat hoorden we ook niets meer. Misschien is het toch maar goed dat het kabinet viel. De hoop voor de ongeboren kinderen was toch al de bodem ingeslagen, terwijl de euthanasiasten druk bezig waren met een burgerinitiatief om iedereen zo snel mogelijk aan de pil van Drion te helpen.

 

André zei de weg vrij te maken voor de ChristenUnie na de recente verkiezingen. Ik denk dat dat een grote vergissing is. Wie in de ChristenUnie kan in zijn schoenen staan. Hij was niet voor niets geroepen tot leiding in de eerdere woelige periode van de partij. Ik kan geen enkel moment aanwijzen dat hij twijfelde aan zijn roeping tot leiderschap of dat eraan getwijfeld werd. Nu zijn vertrek samenvalt met het vertrek van zijn leermeester en voorbeeld professor Schuurman als fractievoorzitter in de Eerste Kamer ontstaat er een gapend gat in de continuïteit en de toekomst van de ChristenUnie. Er is dan ook veel gebed nodig. We zijn inderdaad in een politieke situatie terechtgekomen waarin de christelijke politiek electorale klappen heeft gekregen. Het CU rapport Schipper concludeert een te linkse koers van de CU. Ik geloof daar niets van. De roep vanuit de achterban klinkt om gewoon weer eenvoudig en radicaal op te komen voor de Bijbelse waarden en normen, waar steeds meer mensen in ons land naar hunkeren. Ook zij die zien hoe zij zelf en hun kinderen de dupe, slachtoffer, worden van een normvervagende samenleving, waarbij niemand meer durft te zeggen waar het op staat. Vaak om maar niet het gevaar te lopen om voor fundamentalist of christen uitgemaakt te worden.

 

Het geheim is echter dat iemand in de porno-, homo-, drugs-, drank-, abortus-, muziek-, occulte of wat voor scene ook, weet dat hij/zij slachtoffer is van een macht die er alleen maar op gericht is om hem of haar kapot te maken. In de dagelijkse praktijk worden we daar keer op keer mee geconfronteerd. Een christen weet welke macht dat is. Wij ervaren in onze hulpverlening voor vrouwen die een abortus hebben gehad hoe verwoestend een abortus is voor de moeder en velen om haar heen (www.erishulp.nl). We ervaren ook hoe agressief de tegenstand is om het onderwerp abortus als bedreiging voor de geestelijke volksgezondheid bespreekbaar te krijgen. Het is dan ook allemaal een strijd tussen goed en kwaad, God en de duivel.

 

Het stemmenverlies voor de christelijke politiek heeft dan ook alles te maken met de verzwakking van deze appellerende boodschap. Het CDA weigert lessen te trekken uit de verkiezingsnederlagen. Met de CU in het kabinet hebben ze hun kansen voor het leven laten liggen en overgelaten aan een eenzaam ploeterende CU. Als je de C in je naam denkt te moeten handhaven dan moet je er ook rekening mee houden dat je daarop afgerekend wordt. En nu met een machtspositie met de VVD in het kabinet is het CDA zelfs te beroerd om maatregelen te nemen om de 24-wekengrens van abortus naar beneden te brengen, zelfs nadat in de gedoogpartij de PVV pro life geluiden opstegen die nog nooit geklonken hebben in de Kamer. Ook nu zakt het CDA opnieuw dramatisch in de peilingen. De Bijbel is heel concreet als je aan de (ongeboren) kinderen komt. Jezus spreekt over een molensteen. De profeten kondigden het oordeel aan op de Molochdienst, waardoor het overgrote deel van Israël tot op vandaag nog in ballingschap is, wachtend op de grote terugkeer, waarbij de uittocht uit Egypte in het niet valt. Zou het daarom zo onrustig zijn in het Midden Oosten en de wereld? Of zou de wereldwijde abortusramp met één miljoen doden in ons land en één miljard wereldwijd een inleiding zijn op de apocalyptische Armageddon eindtijd ontwikkeling?

 

Er is haast geboden. Moge er binnen het CDA en de CU een nieuw Reveil ontstaan voor het leven. Het is nog niet te laat. Vooral onder jongeren ontstaat een groeiend initiatief om het ethische heft in handen te nemen. Is een EO afgezakt, de EO jongerendag bruist nog van vurig elan. De SGP jongeren zijn verrassend creatief en concreet. De jongeren uit de gereformeerde gezindte drommen bijeen op hun conferenties; in meer evangelische kringen is men nog huiverig maar er is beweging zoals bijvoorbeeld in Fire Nederland. We zitten in de nadagen van het Reveil van de 19e eeuw, maar er is alle reden om de hand aan de ploeg te slaan voor ons land en ons volk. We hebben daar een nog jonge André Rouvoet dringend bij nodig. André er is geen tijd voor bezinning. De hand aan de ploeg. Zet je in voor de volgende generatie, te beginnen met je gezin en kinderen. En je weet er zijn nog zoveel andere gezinnen en kinderen die op je elan en visie wachten. Je was Minister van Jeugd en Gezin in een gevallen kabinet. Nu ben je van hogerhand benoemd tot Minister voor Jeugd en Gezin zonder enige beperking. Het handboek ken je: Geef het aan de kinderen door. Ik ben graag tot je dienst. We zullen nog veel van je horen.

 

We kunnen mannen als André Rouvoet helemaal niet missen in de politiek. We kennen hem vanaf het eerste uur als een gedreven, ambitieus politicus. Hij deed me altijd denken aan de grote mannen van het Reveil. Hij was in mijn beleving een nieuwe loot voor een nieuw dringend Reveil. Na de hartstochtelijke oproep voor een Reveil door premier van Agt aan de vooravond van de verkiezingen waarin hij beloofde de abortuswet niet goed te keuren, hoorden we jaren later het woord weer uit de mond van premier Balkenende die ook nog een link legde met de VOC-mentaliteit. Deze mannen reikten echter niet diep genoeg en het bleef bij de gedachte. Maar bij André Rouvoet was het vlees en bloed. Zijn ethische redevoeringen sneden hout. Al in de tijd dat hij directeur was van het wetenschappelijk instituut van de RPF. De ChristenUnie kan mannen als André helemaal niet missen. Het zou het partijcongres passen en sieren als zij een hartstochtelijke oproep deden om André te bewegen om de fakkel te blijven opnemen. Misschien met meer aandacht voor gezin en vrije tijd. We moeten de armen van André ondersteunen om hem staande te houden in de strijd.

 

Nadat een lange strijd de abortuswet, met slechts één stem meerderheid beide in de Tweede en Eerste Kamer een feit geworden was, waren het de RPF en ook het GPV en de SGP die zich niet aflatend bleven inzetten voor de afschaffing van deze desastreuze wet, die de grondslagen van de samenleving aantast. Het werd dan door de meesmuilende voorstanders afgedaan als een er niet toedoende getuigenispolitiek van het uit de tijd zijnde christendom dat alleen nog enige invloed heeft in de eigen kerkelijke getto’s.

Maar de werkelijkheid was dat André en ook anderen gedreven werden vanuit een hoger politiek standpunt met als inzet om ons land te behoeden voor afval en verloedering, omdat de universele waarden en normen nu eenmaal goed zijn voor alle mensen. Op magistrale wijze heeft André dit telkens opnieuw naar voren gebracht. Ook zij die (nog) niet de link kunnen leggen met geloof als het over waarden en normen gaat, moeten niet de vergissing begaan om de waarden en normen discussie aan de kant te schuiven omdat het door christen politici wordt gebracht. Ik hoor nog steeds de rede van André die hij aansluitend op onze Schreeuw om Leven Mars voor het Leven in Amsterdam hield: Mocht er ooit sprake zijn van regeringsverantwoordelijkheid dan zou de ChristenUnie nooit een compromis sluiten als het ging over de aantasting van het leven.

De persoonlijke relatie en vriendschap met André waren hartverwarmend. Onze gebeden voor hem op ons woensdagmorgengebed vergezelden hem elke week. Het doet dan ook pijn hem het schip te zien verlaten. André, de mannen van het Reveil bleven toch ook tot het bittere einde ondanks alle teleurstelling en moeiten uit die tijd? Voor mij heb je dan ook geen afscheid genomen maar word je op grotere hoogte gezet om je roeping voor dit land en volk nieuwe inhoud te geven.

 

L.P. Dorenbos10 mei 2011