Obama, ergste abortuspresident ooit

 

We zijn op 22 januari in Washington voor de Mars voor het leven. Op 20 januari was daar de inauguratie van President Obama. Een enorme hype. Een African-American President. Hij wil “change”. Daar gaat hij voor. Op de eerste dag zal hij de FOCA van kracht laten worden. De Freedom of Choice Act, die federaal alle besluiten die er nog zijn om abortus in te perken met één pennenstreek van tafel zal vegen. Hij zal ook de Mexico City act van tafel vegen die al sinds President Reagan voorkomt dat Amerikaans belastinggeld wordt besteed om in andere landen abortus te bevorderen. “We want change” is de slagzin. Maar het is de change naar de Abortus Moloch. Het is een ramp.
Het is niet zonder reden dat vlak na de inauguratie de Mars voor het Leven plaatsvindt op de dag dat in 1973 op 22 januari de Roe versus Wade beslissing viel, waarin abortus in Amerika legaal werd tot vlak voor de geboorte.

 

 

De inauguratie van Obama brengt twee miljoen mensen bijeen voor het Capitol. Een indrukwekkend gebeuren met aan het begin het gebed van Rick Warren en een vlakke speech van Obama. Het is ook opzienbarend dat een African-American president van Amerika is geworden. Wie had dat ooit kunnen denken. Het is een “message”. Het heeft wat te zeggen. De zwarte mensen zijn verrukt. Ze zien hem als een Messias. Hij stelt zich in tegenstelling tot zijn campagne gematigd en terughoudend op. Het wordt nu ernst. En hij legt de last bij: “We, the people.” Grote problemen liggen voor hem. De financiële crisis is groot en dreigt groter te worden. Terrorisme wereldwijd. Maar abortus moet op alle kanten vrijgegeven worden. Onvoorstelbaar. Wat een tragiek. Elke dag worden 3.500 Amerikanen gedood en bij de zwarte mensen worden drie van de vijf zwangerschappen afgebroken. Het is je toch niet voor te stellen. 1400 van de 3500 abortussen per dag worden gedaan bij zwarte vrouwen, terwijl 10 % van de Amerikanen tot de African-Americans behoort. Dus abortus is een ramp in de zwarte gemeenschap. De meeste abortusklinieken staan dan ook in de zwarte wijken. Het is de tragiek dat een eigen zwarte president juist abortus op alle fronten wil openstellen en dat ook wereldwijd wil doen. Het is ook een profetische aanklacht dat dit nu plaats vindt. Hoe kan het oordeel uitblijven als dit gebeurt. Je houdt dan ook je hart vast.

 

 

Charlotte Philips, de “African American apostle” van het Glory Center, beklemtoont het belang dat African America pro life is. Ze zet zich in om in haar eigen gemeenschap op te komen voor het evangelie en de waardigheid van alle mensen. Ze begrijpt de twijfel en het gevecht met het verleden, maar wil haar volksgenoten gronden in het woord van God. Mede omdat zelf een abortus heeft ondergaan, wil ze zich inzetten voor pro life en verklaart krachtig te willen meedoen met de Abolition of Abortion Federation. We spreken erover om ook meer door te dringen in de African-American gemeenschappen. Het is opmerkelijk dat de pro life beweging hoofdzakelijk white (blank) is als je op de leidersbijeenkomsten komt. De negro’s worden geduld, hebben een plaats, maar als een excuus voor de whites. Er is dringend behoefte aan een “Black Pro Life Caucus”. Het is indrukwekkend om hun gedrevenheid en hun hartstocht te zien. Het is ook verschrikkelijk als drie van de vijf zwarte zwangerschappen afgebroken worden en dat 1400 van de 3500 abortussen elke dag zwarten zijn. Er is iets fundamenteels mis. We bidden voor deze situatie. Charlotte en haar team horen er helemaal bij.

 

 

We nemen deel aan het Life Forum dat elk kwartaal plaats vindt en waar de Amerikaanse pro life leiders aanwezig zijn. Er wordt verslag gedaan van de Amerikaanse verkiezingen en gegevens getoond waar het met de pro life vote is misgegaan. Benadrukt wordt dat in het katholieke bevolkingsdeel veel is blijven liggen. Het pro life gehalte van de katholieke vote is te laag. Ook is er te weinig aandacht geweest voor de minderheden zoals bijvoorbeeld de Hispanics, die toch vooral gezinsvriendelijk zijn. Er moet ook aandacht zijn voor de éénouder gezinnen en het feit dat mensen steeds later trouwen. De volgende sprekers benadrukken dat we van de politieke macht die nu bij de pro abortus kant ligt niet veel kunnen verwachten van de pro life invloed. De nadruk moet weer liggen op educatie en het grondvlak. Er moet ook veel meer samenwerking komen. Er is nog veel te verbeteren. Obama heeft de Freedom of Choice Act (FOCA) nog niet ingevoerd. Men vermoedt dat dit te maken heeft met het gevaar dat bij invoering van FOCA de brede steun voor pro life binnen de Amerikaanse gemeenschap in actie zou komen, zodat een volgende keer de value vote weer veel meer invloed zal hebben, als de aandacht voor Irak is weggevloeid. Men beseft dat de meerderheid van Amerika pro life is. Het onderstreept ook dat de pro life beweging alle kansen heeft zich te hergroeperen en bij de volgende deelverkiezingen voor het Congres en de Senaat kansen heeft om de meerderheid te heroveren.

 

 

Wat de Justice Foundation heeft bereikt in 2007 is dat in hun stukken naar het Supreme Court om Roe versus Wade te herroepen de getuigenissen van de vrouwen werden opgenomen die een abortus hebben gehad en daar negatieve gevolgen van ondervonden. De Supreme Court erkende dat het lijkt of abortus bij vrouwen problemen oplevert, maar dat zij geen zicht heeft op dit feit als gevolg van onvoldoend bewijs, nadat het “fenomeen” zoals ze het omschreven, is erkend. The Justice Foundation van Allan Parker en Clayton Trotter heeft deze overwinning, de eerste in de abortusgeschiedenis, op 18 april 2008 herdacht en deze dag uitgeroepen tot “Hope for Life” dag. In 2009 wil men deze “Hope for Life” opnieuw gedenken op 18 april in Atlanta. Het lijkt ons goed om daar brede aandacht voor te zoeken. Ik ben er opnieuw van overtuigd dat we de  juristen moeten aanvuren zwaarder geschut in stelling te brengen. Het gaat daarbij niet om grote aantallen of bijeenkomsten maar een aantal  bekwame advocaten die sterke documenten maken.

 

 

We ontmoeten Sam Casey, die we niet hadden willen missen. Sam is het er geheel mee eens dat we veel meer in actie moeten komen in de wettelijke aanval op de abortusmentaliteit in de wereld. In zijn nieuwe job bij Advocates International ziet hij dat ook helemaal zitten. Hij komt in april naar Nederland en dan zullen we spijkers met koppen slaan. Hij wil een wereldwijd informatie network opzetten. Er is op dit terrein nog veel meer te bereiken. Vaak ontbreekt de juridische pro life inbreng bij de internationale pro life casus.

 

 

Pro life is onderdeel geworden van het systeem. Een nieuwe passie en dynamiek is nodig. Er moet profetisch inzicht komen en profetisch gesproken worden. Abortus is het apocalyptische oordeel dat over de wereld trekt. God komt met zijn oordelen als wij aan de kinderen komen. Dat gebeurde bij de bijbelse Moloch offers, waardoor het volk in ballingschap ging tot op vandaag toe. Met Israël in de druk vandaag en de abortus Holocaust is de weg geplaveid naar Armageddon. Israël en pro life liggen dan ook in elkaars verlengde. Kom je aan Israël dan kom je aan Gods oogappel. Dat zij nog steeds in zonde leven en de Messias verwerpen moet ons bewegen om met liefde en ontferming achter het volk te blijven staan. De rijken Assyrië en Babylon zijn eraan te gronde gegaan. En Europa en Amerika zal hetzelfde treffen. De verloedering in Europa en de abortus president in Amerika zijn directe gevolgen daarvan. We belijden onze schuld, want wij zijn ook onderdeel van ons volk. Wij hebben gezondigd. En zijn ook niet radicaal. Doe ons opstaan uit onze abortusslaap!

 

Drs. L.P. Dorenbos, voorzitter Stichting Schreeuw om Leven