I have a dream
We hoorden Martin Luther King 45 jaar geleden voor de één miljoen zwarte mensen in de Mall bij het Lincoln Memorial in Washington DC in Amerika. Hij kwam op voor het onrecht hen aangedaan in de honderden jaren durende slavernij en de knechting waaronder zij toen leden en nu nog. Hij werd vermoord, omdat hij streed voor recht en gerechtigheid. En ook vandaag is de noodzaak voor schuldbelijdenis voor de slavernij meer noodzakelijk dan ooit. Hoe kunnen wij vandaag opkomen voor gerechtigheid voor het leven als wij de ongerechtigheid van het verleden niet beleden hebben. Verzoening voor de zonden van het verleden is onvoorwaardelijk voor de vergeving en verzoening voor de zonden van vandaag.
Wij hebben een droom
dat wij verzoening doen voor de zonden van het verleden als het gaat over slavernij van het verleden en de rechteloosheid van vandaag.
We staan hier vandaag voor hen die macht over ons uitoefenen. We staan hier voor de wetgevers, de regeerders, de koningen en de presidenten. Zij zijn gekozen opdat wij allemaal beschermd worden en goed kunnen leven. We tellen nu een half miljard ongeboren gedode kinderen. 50 miljoen in the Great Nation, the United States, een half miljoen in het kleine Nederland; 100 miljoen in het grote India en honderden miljoenen in het grote China. Miljoenen en miljoenen uit Oost Europa.
Wij hebben een droom
dat van geen enkel kind of mens het bloed onschuldig vergoten wordt.
We zijn blij dat de wereldheersers samen bijeen kwamen op 10 december 1948, nu bijna 60 jaar geleden. Zij tekenden plechtig de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Hoe verschrikkelijk was het dat Duitsland zes miljoen medemensen als onkruid had bestempeld. Hoe vreselijk dat ze besloten om de Joden aus zu radieren. Die Endlösung. Hun wet zei: je zult niet doden, maar dat gold niet voor de joden. En tijdens de Kristallnacht van 9 op 10 november 1938 werden de ramen van de Joodse winkels in Duitsland ingegooid, hun goederen geroofd. En op de grote partijbijeenkomsten van hun geliefde Fuhrer Hitler stond met grote letters op de banieren: Die Juden sind unsere grösste Feinde. En het duurde niet lang of de veewagons van de Europese spoorwegen werden volgestopt met Joden die een enkeltje gaskamer moesten betalen om daarna verbrand te worden in de ovens van Auschwitz, Treblinka, Birkenau, Dachau, Mauthausen...
Wij hebben een droom
dat we onze schuld belijden aan de Joden, dat wij in ons christelijk Europa dit hebben durven aandoen. Hoe kunnen wij over onze rechten spreken als we de zonden van het verleden niet uitwissen.
Ik heb al die 91 treinen met 92000 duizend Nederlandse joden voor ons huis langs zien komen. Geboren in 1942, onbewust, maar mijn moeder wilde eigenlijk nooit meer vertellen van "die trein"die elke dinsdag om één uur voor ons huis stopte met de 1000 joden die werden afgevoerd uit Kamp Westerbork in Holland. Ze wist niet wat er met hen gebeurde, maar ze voelde het is niet goed. Ze zag de opgepropte joden nog een klein briefje door de kieren van de wagon gooien met een laatste bericht. Niemand kwam terug. Met een ijzingwekkende nauwkeurigheid werd een logistiek plan uitgevoerd om 6 miljoen joden in twee en een half jaar te vernietigen. En nooit heeft één machinist geweigerd deze doodstreinen te rijden en nooit is er één trein gesaboteerd. Wie waren er dan in het verzet?
Wij hebben een droom
dat antisemitisme niet weer de kop opsteekt en de Joden, maar ook geen andere groepen mensen ooit weer uitgeroeid worden.
Wie heeft ooit kunnen bedenken dat nauwelijks 30 jaar later een nieuwe ramp de wereld zou treffen. Een derde wereldoorlog brak uit. Wie heeft ooit bedacht dat het een geoorloofd idee zou zijn om kinderen in de moederschoot te doden. Ergens is het begonnen. Ergens is een wissel omgegaan. Nu is abortus een recht van de vrouw. De grote wereldorganisaties en landen hebben het verankerd in hun charters en wetgevingen. Er zijn nog slechts enkele landen die geen uitzondering hebben gemaakt in hun Strafwet, die zegt: Gij zult niet doden.
Het gij zult niet doden staat erin, maar dat geldt niet voor ongewenst ongeboren kinderen. Terwijl deze kinderen als geboren worden aangerekend als het gaat om bijvoorbeeld hun recht om mee te delen in de erfenis. De VN strijdt voor het recht op abortus, verhuld in de term reproductive rights. Amnesty International, die wereldwijd opkomt voor de Rechten van de Mens, heeft in augustus 2007 abortus als een mensen- en vrouwenrecht verklaard. Unicef die opkomt voor de kinderen, heeft de ongeboren kinderen uitgesloten. De EU zet nieuwe lidstaten als Polen onder druk om abortus in hun nationale wetgeving te legaliseren.
Wij hebben een droom
dat het hart van de politici geraakt wordt en zij recht zullen spreken als zij de schreeuw om leven van de ongeboren medemens gaan horen die uit de schoot van hun moeder worden gerukt.
Wij hebben een droom
dat politici gaan zien dat het niet zo kan zijn dat wij in leven zijn omdat wij niet geaborteerd zijn. Wij zijn blij dat wij leven, dus alle mensen hebben recht op bescherming van hun leven.
Hoe moeten de broertjes en zusjes die wel geboren zijn omgaan met de gedachten waarom zij wel geselecteerd zijn om geboren te worden en hun broertjes en zusjes niet? Hoe is het zover gekomen? Nu staan we met meer dan een half miljard ongeboren gedode medemensen voor u om te smeken om recht en gerechtigheid. Wij zijn er en wij waren er. Wij hebben onze foto's (echo's) meegenomen om te laten zien dat we er echt zijn. We hebben begrepen dat de wetenschap nu al uit onze eerste acht cellen kan opmaken dat we genetisch er zijn. Dank dat het bewijs geleverd is dat we er al zijn bij de conceptie. Onze harten kloppen al bij vier weken. En alle moeders zien onze echo's. We zijn misschien niet gewenst, maar dat kan toch geen reden zijn om ons te doden. Anderen bepalen of we wel of niet gewenst zijn. Wij hebben nog geen stem. Onze stem is onze stormachtige ontwikkeling waarbij in no time van 9 maanden uit een cel een compleet mens ontstaat met alles erop en eraan. Een groter wonder is niet te bedenken getuige alle blijdschap die er is als een vrouw in verwachting is en als het kindje geboren wordt. De roep klinkt: Ik ben blij dat ik leef. Elke baby roept als het ware: Alle kinderen mogen leven. Als medisch zo overduidelijk vaststaat dat een ongeboren baby een medemens is, dan kunnen we en mogen we dat kind niet vermoorden.
Wij hebben een droom
dat artsen en verpleegkundigen zullen besluiten dat zij hun ideologie over het recht op abortus niet langer hoger achten dan hun medische verantwoordelijkheid dat zij hun geneeskunde nooit zullen aanwenden voor het doden van een medemens, geboren of ongeboren.
We zijn blij dat er de laatste decennia een enorme ontwikkeling is als het gaat om de Bescherming van de Rechten van de Mens. Alle mensen hebben een absoluut recht op bescherming van hun leven. Gelukkig ligt dat vast in a=lle verklaringen als het gaat om de rechten van een mens. En als deze rechten hoe en waar dan ook worden geschonden, komen politieke en niet politieke actiegroepen in het geweer om voor de rechten van dat individu op te komen. Het is bevreemdend dat de ongeboren medemens in de Mensenrechten beweging nog steeds is uitgesloten. Wij komen vandaag op voor onze nog ongeboren medemensen.
Wij hebben een droom
dat het niet lang meer duurt dat de mensheid ziet dat het doden van ongeboren kinderen nooit kan. Doden is nooit een oplossing van een probleem. Dat iedereen zet zich in voor de bescherming van het leven van de kinderen ongeboren en geboren.
Wij zijn dankbaar dat de milieubeweging een enorme opgang heeft gemaakt. Dieren, bomen en planten moeten beschermd worden tegen wrede aanvallen van de mensen. De zeehondjes mogen blijven leven en dieren die uitsterven worden beschermd. We zijn blij met Greenpeace en World Wildlife Fund en al die anderen die zich inzetten voor een beter milieu. We zijn blij met verbetering van de luchtvervuiling. De groten der aarde maken verdragen voor een beter leefbare wereld.
Wij hebben een droom
dat alle mensen en de flora en de fauna beschermd worden tegen een aanval op hun leven. Alle geboren en ongeboren kinderen mogen dan geboren worden en in liefde ontvangen. Daar waar problemen zijn, gaan we aan de slag om ze op te lossen.
Wij staan hier ook om onze moeders te troosten. Maar ook onze vaders. Zij hebben het beter geacht om ons te aborteren. Maar onze moeders weten dat ik onder haar hart leefde om geboren te worden. Geen enkele moeder kan ooit haar kind vergeten. En onze vaders hebben het misschien weggestopt maar ze blijven toch onze vaders. Wij weten van het stille verdriet van onze moeders. Ze noemen dat post abortus problemen. Een syndroo=m. We willen hen troosten. Wij bidden voor hen, omdat ze vergeten waren dat alle leven dat sterft in de moederschoot in de hemel geborgen wordt. Wij bidden voor de afschaffing van abortus voor onze moeders en alle vrouwen die dreigen ook in de val van de leugen van abortus te vallen.
Wij hebben een droom
om straks onze moeders terug te zien in de hemel. Wat zullen we verbaasd en blij zijn dat er genade is en de zonden vergeven zijn.
Jezus gaf zijn leven voor de verbrokenen van hart. Ik bid dat de liefde van Jezus ons overweldigt en de mensen redt van de dood.
28 augustus 2008, 45 jaar naar de "I have a dream" rede van Martin Luther King
Drs. L.P. Dorenbos
Geplaatst op: 28 08 2008
Terug naar overzicht