VN: Nederlandse euthanasiepraktijk is levensgevaarlijk

 

Het kabinet legt VN waarschuwing tegen onze euthanasie praktijk naast zich neer.

---

Het is verbijsterend dat het Kabinet bij monde van de minister van Justitie Hirsch Ballin de kritiek van het VN comité voor de Mensenrechten naast zich neerlegt als zou Euthanasie wet geen enkele bedreiging vormt voor de bescherming van het leven.

---

 

De wet gaat ervan uit dat een arts die euthanasie toepast dat in alle gevallen zal melden. Het is echter bekend dat zeer veel artsen dat niet doen. De praktijk van euthanasie kent dus geen toetsing. Het hangt af van de willekeur van de arts en de patiënt hoe het wordt toegepast. Dat betekent dat iedereen in Nederland in principe vogelvrij is. De dokter die euthanasie toepast, meldt in veel gevallen de euthanasie niet (waarom zou hij het niet gewoon melden, met de wet in de hand?) En de patiënt die de enige getuige is, is dood. De euthanasiepraktijk is levensgevaarlijk. Van enige rechtsbescherming is geen sprake.

 

De euthanasie wet maakt daarop een uitzondering in geval van euthanasie. Het Wetboek van Strafrecht verbiedt moord en doodslag behalve in geval van abortus en euthanasie. Wil de grondwet elke vorm van subjectiviteit uitsluiten, in geval van euthanasie is sprake van ernstige mate van subjectiviteit in de besluitvorming.

 

Toch komt de VN -commissie met een vernietigend rapport en roept de regering op de wet te wijzigen. Het is verbijsterend dat zelfs in een kabinet met CU, CDA en PvdA geen enkel begrip is voor de kritiek van de VN-commissie. Het was eveneens Minister Hirsch Ballin die in het kabinet Lubbers, de euthanasiewet door de Kamers loodste.

Het kabinet denkt na de zomer te reageren op het rapport.

 

Het Kabinet kan bij de formatie wel besloten hebben niet op de euthanasiepraktijk terug te komen, maar dit rapport bevestigt dat dit kabinet dus besloten heeft om tot een coalitie te kunnen komen door de doodspraktijk van de euthanasie te gedogen. Dit staat haaks op tenminste het CU-beleid. Komt daarom het Jeugd en Gezin beleid misschien zo traag van de grond?

 

We moesten erop vertrouwen dat artsen hun euthanasie gevallen naar eer en geweten zouden melden. Dit politiek gekronkel staat haaks op het juridisch en rechtsbeginsel dat een misdrijf moet worden bewezen en getoetst. We kunnen niet uitgaan van de blauwe ogen van de misdadiger. En het is van het absurde om het slachtoffer, dat dood is, als enige getuige op te voeren.

 

Geheel onterecht. Het Duitse euthanasiebeleid vindt zijn wortels in wat rechtskundigen van naam en artsen van naam al in de twintiger jaren van de vorige eeuw begonnen te schrijven. De geschriften van Bindung en Hoche vonden steeds meer weerklank. Dit leidde ertoe dat in het zogenoemde T4 programma gehandicapten en bejaarden en dementerenden uit tehuizen werden geselecteerd om te worden vergast, verbrand. De Holocaust is daarmee begonnen. Meer dan 200.000 Duitsers zijn zo vermoord. Er werden lijsten aangelegd van mensen met onvoldoende kwaliteit van leven en die werden geselecteerd en stelselmatig geëlimineerd. Daarna begon de toepassing op de Joden waarvan er 6 miljoen het leven lieten. (Zie het boek: Op leven en dood, Mr. M.H. Driesse e.a. ISBN 90 71732 01 0).

 

Euthanasie wordt in een of andere vorm toegepast op duizenden mensen. De patiënt dient zelf toestemming te hebben gegeven. Het is onbekend hoevelen zonder hun instemming van hun leven worden beroofd. Het is noodzakelijk dat opnieuw een onderzoek wordt ingesteld. De regering heeft enkele jaren geleden de Euthanasie wet geëvalueerd. Zij kwam tot de conclusie dat de wet voldoende gehandhaafd werd en zag geen noodzaak zag opnieuw een onderzoek te doen. Ieder die in de gezondheidszorg werkt weet hoe diffuus de praktijk is. Elk ziekenhuis en tehuis heeft een zogenaamde euthanasiecode, om vooral met familie van patiënten geen problemen te krijgen.  Het is belangrijk met deze euthanasiewet zelf te vechten voor de bescherming van je leven en je te omringen met mensen die je beschermen en levensbeschermende verklaringen. Of dat voldoende is tegen de medische macht en bevoegdheden op basis van de euthanasiewet is echter geheel de vraag. Het VN-commité voor mensenrechten heeft er echter totaal geen vertrouwen in. Is dat niet alarmerend, zeker als we op andere terreinen niet de indruk hebben dat sommige landen in dit comité voorvechters zijn van de bescherming van de mensenrechten.

 

Drs. L.P. Dorenbos, voorzitter Stichting Schreeuw om Leven

 

Lees ook: Euthanasiewet en de Bescherming van het leven pdf►