Hilversum, 11 september 2004
De Unie van Christenen
Drs. L.P. Dorenbos, voorzitter Stichting Schreeuw om Leven
Er doet zich een merkwaardig verschijnsel voor. Wat is er toch met de ChristenUnie aan de hand? Er heerst een soort doemdenken in hun gelederen. De ondergang van de ChristenUnie!
Ja, als het zo doorgaat wel. Het is volkomen terecht als gezegd wordt dat hun bestuur als regenten optreedt. Terwijl bij debacles van het kaliber “benoeming Veling” en vervolgens “wegsturen Veling” en de dramatische stembusverliezen ieder bestuur van andere partijen zou zijn afgestreden, blijft dit bestuur onwrikbaar zitten en wil met een zogenaamde permanente campagnes de boel weer in beweging brengen. Tevergeefs. Het is inderdaad de hoogste tijd voor een frisse wind. En het getuigt toch van echte bestuurskracht als je het roer van het gestrande schip aan een nieuw team overgeeft. Nu bungelt lijsttrekker Mr. André Rouvoet als fiere en dappere vlag in de mast boven een zwalkend schip. Hij verdient betere roergangers evenals onze senator Prof. Dr. Ir. Egbert Schuurman, staatsman van kaliber, die in de huidige wankele structuur ook niet uit de verf kan komen. Het lijkt wel een achter kamer mannetjes makerij, terwijl ons verloederend land in grote nood is. En waar visie ontbreekt gaat het land te gronde. De slogans op de verkiezingsbiljetten staan haaks op de praktijk van de partij. En dat terwijl honderdduizenden wachten op een nieuw élan op het politieke front.
Als er ooit tijd is om te komen tot een Unie van Christenen dan is het wel vandaag. Je hoeft niemand meer uit te leggen dat de verloedering ver doorgeschoten is. De rookramp lijkt men nu te gaan aanpakken. En de drankorgie lijkt ook uit de hand te lopen. Maar als het gaat om de seksuele moraal dan wordt nog alom vrijheid gepredikt. En wee je gebeente als je als “zedenmeester” daar iets van durft te zeggen. We hebben net de Amsterdamse liederlijke gay grachten parade achter de rug. Je schaamt je toch voor zo’n vertoning. En als je het huwelijk heilig wilt houden en homoseksualiteit ter discussie durft te stellen dan wordt er met vrouwe justitia gezwaaid, om je de mond te snoeren. De affaire Eringa in Leeuwarden spreekt toch boekdelen. En hoe durft een kabinet het in haar hoofd te halen om de gratis vrije heroïne proef drastisch uit te breiden, tegen alle internationale afspraken in, mensonterend omdat de Hoop, Victory Outreach, Tot Heil des Volks, Teen Challenge, In de Vrijheid honderden langdurig drugsverslaafden geholpen hebben terug te keren van de drugsweg naar de dood. En de regering schrijft deze mensen af. En je schaamt je toch Nederlander te zijn als een CDA minister van Buitenlandse Zaken zijn Portugese ambtsgenoot moet opbellen om de zielige abortusboot alsjeblieft binnen te laten. En wat te denken van een muziek en media cultuur waarin de ene perverse tekst na de andere en het ene porno beeld na het andere jongeren steeds jonger agressief ophitsen om toch vooral je eigen gang te gaan en je niets aan te trekken van fatsoen of gezag. En hoe nieuwe driedimensionale foto’s ook duidelijk maken dat een ongeboren mensje echt een mensje is, de heren abortus”artsen” persisteren erbij dat ze “hulpverlenen” en willen meewerken dat alleen “gewenste” kinderen geboren worden. En dat terwijl duizenden meisjes en vrouwen diep in de psychische problemen raken omdat ze zoals ze zelf ervaren hun kind “vermoord”hebben. Zie ook het door Schreeuw om Leven uitgegeven boekje: “Nooit meer hetzelfde, leven na een abortus”, met twaalf verhalen wat de gevolgen van abortus kunnen zijn. Te bestellen bij Schreeuw om Leven, Hilversum, tel. 035-6244352. Zie ook de website: www.schreeuwomleven.nl. En dan hebben we het nog niet eens over de plaag van het zinloos geweld, de om zich woekerende criminaliteit, kindermisbruik en seksvrouwenhandel en wat dies meer zij.
Wie kan anders het tij keren dan zij die weten waar de bron van alle gezag vandaan komt. De tien geboden zijn toevallig universeel. Of je nu gelooft of niet. Bij alle moorden geldt: Gij zult niet doodslaan of het nu om moord, zelfmoord, abortus of euthanasie gaat. En vraag de honderd duizenden loslopende kinderen van wat zij vinden van het gebod: Gij zult niet echtbreken. Wat een ellende in huwelijken. Wat een ontrouw. Kinderen kijken je verbaasd aan als je het hebt over een exclusieve relatie binnen een huwelijk. Met elkaar naar bed gaan wordt hen allerwegen gepropageerd. Geef je kind al vroeg een condoom mee. Gij zult niet stelen valt ook steeds beter bij steeds meer mensen. Diefstal is schering en inslag, vooral ook bij drugsverslaafden om hun shotje te kunnen kopen. Het is de tragiek dat ook binnen kerken en christenen met deze geboden wordt gemarchandeerd. En dat terwijl het juist de christen is die als zoutend zout het voorbeeld kan en moet geven om de samenleving terug te roepen tot de waarden en normen waarbij het goed (samen) leven is. Nu de roep om normen en waarom alom gehoord wordt, is dit een uitgelezen kans maar ook een vanzelfsprekendheid dat vanuit christelijk perspectief de trom geroerd wordt. In de eerste plaats schoon schip in eigen huis en kerk maar ook naar de samenleving toe. Dat betekent dat je niet alleen een naar binnen gekeerde wekelijkse prediking moet hebben van bekering en waarschuwen voor de boze wereld, maar ook een praktische uitwerking en toepassing moet geven zowel in de eigen gelederen als ook naar de buitenwereld. Het moet toch wel wat zeggen dat een burgmeester Cohen, die als senator de homohuwelijk wet er door haalde, maar nu als burgemeester van Amsterdam zich afvraagt waar de kerken in Amsterdam blijven als het gaat om normen en waarden. Dit is een roep dat kerk en christen zich moeten verenigen en actief moeten zijn om de bijbelse waarden en normen te vertalen naar hun omgeving. Er is een enorme noodzaak maar ook kans voor een brede beweging van mensen, een Unie van Christenen, die zich geïnspireerd weten vanuit de bijbelse basis om de misstanden in de samenleving te ontmaskeren en praktisch aan te pakken. Het was toch de opdracht van de Here Jezus, die met ontferming bewogen was over de mensen in nood, maar tegelijkertijd de leidslieden aanpakte en ontmaskerde. Dat is de weg die wij ook moeten gaan.
Het probleem van de christelijke politiek is dat de ChristenUnie en ook de SGP en vaak ook het CDA zich enkel concentreren op wat er in den Haag gebeurt en te weinig op het grondvlak praktisch bezig zijn om de troepen te mobiliseren. En het is juist op plaatselijk vlak waar de macro problemen zich in micro verband afspelen. De landelijke politiek zou veel meer moeten afdalen naar de plaatselijke problematiek en deze zichtbaar maken voor de lokale bevolking als uitnodiging om je dan aan te sluiten bij de Unie van Christenen die zich inzetten voor de naaste. En daar komt geen eind aan. Natuurlijk kan wat zich op plaatselijk vlak afspeelt zich ook vertalen naar de landelijk politiek maar de basis voor de beweging van de Unie van Christenen is dat wat men in de eigen en thuissituatie beleeft. Dat betekent dat er veel minder een top down bewind gevoerd moet worden maar een bottum up. Als er sprake is van een permanente campagne dan moet deze van onderaf worden opgebouwd en ondersteund met een sterk communicatief gebeuren waar de manco’s en de successen op het grondvlak lokaal liggen. Als we landelijk bezig zijn tegen abortus, moeten we plaatselijk ons blijvend verzetten tegen de abortuskliniek in onze stad. Dan sluiten we ons aan bij hen die protesteren tegen de kliniek. Dan doen we mee met de gebeds wakes bij deze klinieken en helpen we bij de hulpverlening. Dan hebben we een luisterend oor om meisjes en vrouwen te helpen en door te verwijzen als er zwangerschapsproblemen zijn. Dan draaien we de film The Silent Scream dan spelen we in op nieuwe ontwikkelingen zoals onlangs ook weer de nieuwe foto’s van de Engelse professor Campbell. De kern is dat wat zich landelijk afspeelt ook plaatselijk vertaald moet worden.
Je zult versteld staan hoeveel er praktische en initiërend en samenbindend kan worden gedaan. En voor de Unie van Christenen geldt dat ze God liefhebben met geheel hun hart en geheel hun ziel, geheel hun verstand en met alle krachten. Dat is een geweldig stuwende kracht. Daar zit een kwaad werende kracht in van je welste en daar zit een God gegeven visie en daadkracht in waar niemand tegen op kan. En het tweede gebod is dat je je naaste liefhebt als je zelf. Als God je liefheeft, en dat heeft Hij dan heb je je zelf ook lief om de genade die je te deel is gevallen en dan wil je dat de ander het ook niet zo goed heeft als je zelf. En dat is meteen zichtbaar. Je doet niet mee met het kwade. Je zet je in voor het goede. En daar komt geen einde aan. En wat je dan moet doen ligt zo voor de hand dat het haast te vanzelfsprekend is om er over te praten. En toch is het fundamenteel. Want wat is de kern van die liefde, de centrale boodschap, omzien naar je naaste, de vreemdeling in de poort, de armen en de weduwen en de wees. En dat begint in je eigen huis. Alles wat niet bij God hoort gooi je uit je huis. En daar waar je ik heerst in plaats van liefde zet je je in voor je verandering. En je kinderen zullen het merken. Je volhardt om je kinderen op het juiste spoor, de juiste vereniging, de juiste video en radio zender af te stemmen. En je zet je in voor de weduwe en de wees, te beginnen in je eigen familie en vriendenkring. Wat een taak voor de Unie van Christenen om een einde te maken aan de afschuwelijke eenzaamheid waaronder miljoenen medelanders gebukt gaan. Hoe? Kijk om je heen. Zie de zieken en bejaardenhuizen, de jeugdhuizen, de gevangenissen, maar ook gewoon hij of zij bij jouw in de buurt. Doe iets extra met de feestdagen. En vang de zwervers op. Begin samen een opvanghuis. Nodig de ontheemden uit. Organiseer een kerstmaaltijd enz. enz. enz. En zoek de knelpunten in je dorp, stad, regio op. Los de problemen voor anderen op. Houdt een spreekuur enz. enz. We kunnen eindeloos doorgaan. En vooral laat je horen via de raadsvertegenwoordiging. Neem altijd initiatieven. Wees creatief. Volg een mediatraining. Zorg dat jouw geluid in de kerkelijke en plaatselijke pers komt. We hoeven ons daarbij niet te schamen voor ons christelijk getuigenis. De Unie van Christenen is toch een Unie van Christenen. Ze hebben toch niets anders te vertellen dan van Christus in de samenleving en de politiek. En dat is altijd Woord en daad. Dat is altijd zichtbaar.
Het is merkwaardig dat terwijl de samenleving schreeuw om leven op vele fronten en er gehunkerd wordt naar zingeving in het leven het christelijk kamp dramatisch achterblijft en nog steeds denkt dat hun plaats niet meer is dan de rand van de samenleving. Deze postmoderne misvatting moet drastisch omgezet worden in een houding waarbij het praktische christelijke getuigenis een plaats heeft midden in de samenleving. Vandaag mag iedereen vanuit zijn eigen ideologie roepen wat hij wil, en doet dat dan ook En als we geloven dat het christelijke getuigenis de enige basis is voor een samenleving, dan moeten we met haast deze samenleving gaan dienen. Zeker ook nu de agressieve islam steeds forser probeert de samenlevingen in hun macht te krijgen. Het ene antwoord hierop is de proclamatie van het evangelie dat door de kracht van God zelf de vijanden wegjaagt. We moeten daarbij niet schromen voor een confronterende boodschap, omdat de andere kant een felle aanval doet op het waarheidsgehalte van God. Dit kan aanleiding zijn voor forse meningsverschillen. En zoals de geschiedenis door alle tijden heen laat zien soms ook tot gewapende verdediging van het christelijk erfgoed. Met de recente ervaring van het agressief oprukkende mohammedanisme zal ook in de antiterrorisme bestrijding ook de wapenen opgenomen worden. De onvoorstelbare naïviteit van velen al zou de Islam een vredelievende godsdienst zijn doet velen slapen. Pas als het gevaar dichtbij komt zoals in Amerika, Indonesië, Spanje en andere landen dringt het bewustzijn door dat we te maken hebben met een wereld ververoverend desastreuze religie die geen middel schroomt om haar doel te bereiken. We gaven mede een boekje uit: “Twee gezichten, één Islam”. Dat moet u lezen bestel bij Schreeuw om Leven. 035-6244352.
Kortom. De toekomst van de Unie van Christenen ligt niet in de regentenmentaliteit van een vaak vlakke ChristenUnie als politieke partij. De kansen als partij liggen als de starre structuur wordt opengebroken en er een beweging van christenen gaat ontstaan die de handen uit de mouwen steekt en actief initiërend en actie en mediabewust de macro problemen op micro vlak gaat aanpakken. Wat dat dan ook is. De bijbel staat vol van voorbeelden waarin door de nood van hun tijd bevlogen en bewogen mannen opstonden en met betoon van geest en kracht de kat de bel aanbonden. We zouden hier vandaag niet zijn als een Paulus gegrepen door de Here Zelf niet de overtocht naar Rome had gemaakt om ook daar het evangelie te verkondigen. En zo is het ook vandaag. Slechts als de snaar van hart wordt geraakt en de naaste centraal staat in ons leven gaan wonderen gebeuren. En dat is het geheim van de Unie van Christenen die ook een ChristenUnie kan omturnen tot een bevlogen beweging van op verandering beluste mensen waar het leven geboren en ongeboren beschermd en veilig is.
Onmogelijk? Welnee. Vernieuwing en opwekking zijn telkens opnieuw impulsen van boven tot zegen voor ieder die gelooft en het land. Alle Reveilbewegingen worden gekenmerkt door schuldbelijdenis en gebed als basis voor nieuwe initiatieven op alle terreinen des levens. De Unie van Christenen zou wel eens de grootste beweging van het land kunnen worden. Wij zijn er klaar voor. En velen in den lande zuchten en wachten met smart op vernieuwing. Zie ook mijn “brief aan mijn mede Nederlanders” geschreven bij de opening van het seizoen, te bestellen bij Schreeuw om Leven, Hilversum tel. 035-6244352.
Drs. L.P. Dorenbos, voorzitter Stichting Schreeuw om Leven