Liefde
prikkelt... Seks prikkelt nog heviger, nog intenser. Zodra die gevoelens in onze
tienerjaren gaan (op)spelen, willen zij de toon aangeven. Ze prikkelen ons,
wekken nieuwsgierigheid: die aantrekkingskracht van het andere geslacht, zo
mooi, zo opwindend...
Die seksuele gevoelens hebben wij. Daar zijn we mee geschapen. Daar is op zich
niets mis mee. Alleen wat doen we ermee? Welke plaats geven wij ze? Daar komt
het op aan. Wij kunnen onze gevoelens prikkelen, opwekken, aanvuren. Van alle
kanten gebeurt het, via beeldscherm, tijdschriften en billboards... Van
binnenuit kunnen we het ook nog versterken zodra het aansluiting vindt, direct
komen we 'in the mood', bevredigend, vaak ook zelfbevredigend... En als je dan
verkering krijgt, lijkt het wel alsof alle registers opengetrokken worden, er is
geen houden meer aan...
Maar het zou goed zijn als we eens een toontje lager zingen, niet op de
toonhoogte van de minneliederen van deze wereld, met hoeveel beats die ook op
ons inbeuken, of hoe hoog ze ook staan in de Top Tig. Instemmen met de Bijbelse
klanken zou gezonder zijn, dat is werkelijk safe sex!
In het Oude Testament staat er een liefdeslied, met een waarschuwing voor de
jongeren: Ik bezweer u, ..., waarom wilt gij de liefde opwekken en prikkelen,
voordat
het haar behaagt? (Hooglied 2:7, 3:5, 8:4) In het Nieuwe Testament wordt het
refrein ervan opnieuw gezongen: Schuw de begeerten der jeugd... (2 Timotheus
2:22)
Gevoelens hebben we, allemaal. God heeft ze in ons gelegd. Hij heeft ze daar met
een doel neergelegd. Waarom willen wij deze in eigen hand nemen, voor de tijd er
rijp voor is? Ik heb ze ook. Ik kan ze wakker maken. En als ze ontwaken, zijn ze
zeer levendig, haast onbeheersbaar. Prikkel na prikkel vuurt hen aan. Waarom opwekken voordat het haar behaagt? Waarom willen jullie de liefde
prikkelen?
Voor die vraag staan we. Ik kan mijn lusten opwekken en prikkelen. Je kent het
wel: dat fantaseren over die persoon, die scène, die afbeelding. Of ik kan
wachten tot de tijd rijp is voor mijn gevoelens. Ware Liefde wacht immers...
Vele jongeren gedragen zich op het gebied van de liefde als volwassenen, terwijl
het zo moeilijk is om van een krantenwijk een gezinnetje te onderhouden... Op
'lust' wordt het etiket 'liefde' geplakt en ieder slikt het als zoete koek. De
liefde wordt een spel dat met genot gespeeld wordt, het liefdesspel, vaak met
vele spelers. Grensverleggend denkt men: geschikt voor 8 - 88 jaar... Het wordt
steeds moeilijker om te wachten.
Waarop moet ik dan wachten?
Tot die gevoelens mogen ontwaken, om aan de enige ware gegeven te worden!
'...tot het haar behaagt' geeft duidelijk aan dat er een vastgestelde tijd voor
is. Ook uit het vervolg van Hooglied 8 blijkt het:
8
Wij hebben een jonge zuster, die nog geen borsten heeft. Wat zullen wij met onze
zuster doen ten dage, dat iemand naar haar dingt?
9 Als zij een muur is, dan bouwen wij daarop een zilveren tinne; maar als zij
een deur is, dan sluiten wij haar af met cederen planken.
Een jonge zuster, die nog helemaal niet aan seksualiteit toe is. Een meisje waar
jongens al omheen dwarrelen als vliegen, om naar haar te dingen. Wat dan? Het is
de tijd nog niet om te ontwaken, te jong, geen benul wat liefde is.
Wel, als zij als een muur is en zich ervoor afschermt, zich beheerst, dan is er
niets aan de hand. Dan bemoedigen wij haar en bouwen (letterlijk:) kantelen, of
een burcht op deze muur ter versterking. Dan staan wij met haar en stimuleren
haar deze reine weg verder te gaan. Van jongs af aan geleerd om te waken en te
wachten. Gezegend de man die zo'n vrouw krijgt! Maar als zij ervoor open staat:
een open deur naar alle verleidingen en prikkelingen. Een open deur naar die
mannen die om haar dingen... Dan helpt alleen nog om haar dicht te timmeren met
cederplanken. Komen tot de timmermans Zoon uit Nazareth is de enige Redding!
Maar wordt het vandaag nog gezegd tegen de jeugd? Horen we het nog? Ik zocht het
als jongere. Maar ik werd met een kluitje gevoelens het riet ingestuurd, waar je
bijna verdrinkt in de zuigkracht ervan! 'Het is gezond, iedereen heeft het en
doet het...'
En toch... als achtergrondmuziek laat het Bijbelse lied ons niet los. En toch...
wegdromend op die muziek, droomt iedereen van een mooie trouwdag met een bruid
gehuld in een smetteloze witte jurk, inclusief sluier. Wat dat betekent
realiseren we ons nauwelijks. Een witte jurk als teken van een reine maagd. Een
sluier als teken van het onaangetast zijn door een man... Zij symboliseren het
leven van wachten, van niet opwekken, noch prikkelen, totdat haar tijd gekomen
is! Iedereen droomt van zo'n bruid, maar het leven ervoor lijkt eerder op een
nachtmerrie in een bezoedeld bed (Hebr. 13:4 NBG). Omdat men niet meer weet te
wachten.
Maar wachten is niet passief of saai! Wachten geeft mij de gelegenheid mijn tijd
en energie, mijn kracht en inzet aan zoveel andere dingen te besteden,
belangrijker en meer bij de tijd. Een leven met een hoger doel dan de
"platoonse" liefde.
Als christenjongeren is het een groot voorrecht in deze tijd te leven. Juist nu
kunnen we het 'anders zijn' zo eenvoudig en zo duidelijk leven. Simpelweg je
hele leven met alles erop en eraan aan Jezus toewijden!
Ik dacht aan een lied.
Een prikkelend liefdeslied, dat wij uit volle borst zouden moeten zingen:
Neem mijn liefde, laat het Heer,
Toegewijd zijn aan Uw eer
Mijn gevoelens op Uw tijd
Voor de ware zijn bereid
Neem mijn lusten, maak mij vrij,
Dat ik U geheiligd zij
Maak mijn hart tot Uwe troon,
Dat, o Heer, Uw Geest er woon
Ik bezweer u, ..., waarom wilt gij de liefde opwekken en prikkelen, voordat het
haar behaagt.
Bron: Ware Liefde Wacht, Nederland
Reageren? Stuur een berichtje naar Ware Liefde Wacht wlw@hetnet.nl