Er is Hulp
De waarheid en liefde van God toegepast op alle terreinen van het leven
Volg ons op Instagram

'Het is echt van God dat jullie hier staan!'

12-10-2019

‘Het is echt van God dat jullie hier staan!’
Helena Burger

Zo is het Koninkrijk van God: als wanneer iemand het zaad in de aarde werpt, en slaapt en opstaat, nacht en dag; en het zaad ontkiemt en komt op, zonder dat hij zelf weet hoe. Want de aarde brengt vanzelf vrucht voort: eerst de halm, daarna de aar, daarna het volle koren in de aar.’ (Markus 4).

De landman zaait het zaad en gaat rustig slapen. Hij mag het ontkiemen, de groei en de oogst in Gods handen leggen. De Heere geeft ons een taak; wij hebben de verantwoordelijkheid om die taak uit te voeren. Maar Hij zal Zelf voor de vrucht zorgen. Dat geeft rust, hoop en verwachting voor deze morgen. We vouwen onze handen.

Ook deze koude maandagmorgen mogen we de wake beginnen met een stukje lezen uit Gods Woord. Wat een houvast! Wat geeft het rust als we vanuit die verwachting bij de kliniek mogen staan. Vaak ben ik bang en zie ik op tegen de afwijzende reacties of deins ik terug om mensen aan te spreken. Maar deze morgen is het anders. Er is rust in mijn hart. Een vertrouwen dat de Heere Zijn zegen zal geven.

De laatste weken ben ik veel bezig geweest met het gedeelte uit Markus 4. Mijn taak als moeder vind ik zo moeilijk. Er zijn zoveel verleidingen die op onze kinderen afkomen. Ik ben vaak zo bezorgd. En de zorgen zijn ook gewoon reëel. Er is overal gevaar. Eigenlijk kon ik die landman niet begrijpen. Was hij niet bang voor sprinkhanen die zijn land kunnen leegvreten? En die hagelbuien die zijn gewas zouden kunnen aantasten? Hoe kon hij rustig gaan slapen? Toch had ik het geheim van die landman mogen ontdekken: overgave en vertrouwen. De Heere had het me die zondag laten zien. Een preek over de genezing van de bezetene van Gardara. Als Jezus het meer oversteekt, zet de duivel alles op alles om Zijn werk te verstoren. Maar daar klinkt een machtswoord: Zwijg! Wees stil! De storm zwijgt acuut. Ook in het leven van de bezetene toont God Zijn wondere almacht. En mijn kleingeloof brak. De Heere gaf krediet op Zijn Woord.

In mijn taak als moeder mag en kan ik het van Hem verwachten. Ik hoef alleen maar te zaaien. Ook wat betreft mijn taak bij het abortuscentrum. Ik moet doen wat de Heere van mij vraagt. En God zal Zelf voor de oogst zorgen. Ik kan het met een gerust hart aan Hem overlaten.

Nadat we verscheidene gesprekken gevoerd hebben en met een paar stellen mochten bidden, komt er een jong stel de kliniek uit. Als we hen aanspreken staan ze stil. Ze hebben zojuist een eerste gesprek gehad, vertelt de jongen. Zijn vriendin is zeven weken zwanger. Donderdag zal ze een curettage ondergaan. Ik kijk naar zijn vriendin. Diep weggedoken in haar jas, haar zwarte haren grotendeels weggestopt onder een warme muts. Haar ogen staan verdrietig.

Koud hè!’, zeg ik tegen haar. Ze knikt en stopt haar handen nog wat dieper in haar zakken. Ze blijken financiële problemen te hebben waardoor ze denken dat abortus de enige oplossing is. Hij heeft werk, zij niet. Samen wonen ze op een heel klein kamertje waar net een tafel, een stoel en een eenpersoonsbed kan staan. Ze zien geen mogelijkheid om daar met een kindje te gaan wonen. Mensen die om hen heen staan hebben ze niet. Vrijwel alle familie woont in het buitenland. Niemand kan hen helpen. Ze hebben van familie te horen gekregen dat ze naar de hel gaan als ze voor abortus kiezen. Ook zal de familie dan het contact met hen verbreken. Er volgt een verhaal met verdrietige omstandigheden. Schrijnend.

We vertellen dat we mee willen kijken naar het financiële plaatje en leggen het sponsorplan uit. De ogen van de jongen lichten op. ‘Echt?’, vraagt hij met ongeloof in zijn stem. ‘Zouden we het kindje dan toch kunnen houden?’ Hij vertelt dat hij op de heenweg nog naar goedkope huurhuizen heeft gekeken. Op zijn smartphone laat hij een foto zien van een huis. ‘Te huur’ staat op

het raam. Hij zou zo graag voor het kindje willen zorgen! Maar hij ziet toch geen uitweg. ‘Voor Jozef en Maria was er nog een stal, maar wij hebben geen plek voor ons kindje’, zegt hij schouderophalend.

We mogen met hen bidden. Met de armen om elkaar heen staan we voor het hek van de kliniek en brengen we Kaz, Pavlina* en hun kleine kindje bij de Heere. Met tranen in de ogen laten we elkaar los. Ze kijken elkaar aan en nemen de beslissing om de vervolgafspraak af te zeggen. Pavlina reageert opgelucht. Ze laat een appje zien die ze ’s morgens van een nichtje had gekregen. Het is een cartoon van een kindje in een baarmoeder. Het kindje houdt een hartjesballon vast, maar van onder is een abortustang te zien waar het kindje voor weg lijkt te vluchten. Ze zegt: ‘Toen ik hier naar toe ging vanmorgen heb ik in de trein zitten huilen, omdat ik dit kindje wil houden. Ik heb God gevraagd om vergeving voor de abortus die ik zou gaan doen. Het is echt van God dat jullie hier staan! Hij heeft een plan met mijn leven!’ Haar donkere ogen staan vol tranen.

Weer slaan we de armen om elkaar heen. We danken de Heere voor Zijn bijzondere leiding in het leven van deze twee jonge mensen. Als verdere gegevens genoteerd zijn, lopen ze samen weg. Hij houdt zijn arm zorgzaam om haar heen. Zij heeft een hand beschermend op haar buik gelegd. Ontroerd kijken we hen na. Dit is inderdaad van God.

* Dit zijn niet de echte namen.

terug naar het overzicht
Heel vreemd... Met verbazing zijn we vanmorgen aanwezig geweest bij de reclame code commissie: https://t.co/YpI0DltRu7   17 uur geleden op Twitter

Blijf op de hoogte!