Er is Hulp
De waarheid en liefde van God toegepast op alle terreinen van het leven
Volg ons op Instagram

Abortus, schaamte en schuld

16-03-2020

Voor me ligt het boek 'Abortus, schaamte en schuld'. Weer een boek over abortus, deze had ik nog niet gelezen. De ondertitel is veelzeggend .... ' wat vrouwen vertellen en waarom zij zwijgen' ....

Het boek is geschreven door Renate Günther-Greene. Zij is zelf ervaringsdeskundige, ze heeft een abortus gehad in 1969, ze is dan 24 jaar. In die tijd is abortus nog verboden. Ze zwijgt 40 jaar lang over de abortus ... totdat ze door schuld en verdriet wordt overspoeld. 'Ik heb een kind gedood, mijn kind'.
In haar diepe pijn koopt ze een popje wat haar aankijkt vanuit de etalage van de speelgoedwinkel. Ze geeft dit popje de naam Helmut-Maria, omdat ze niet weet of het een jongetje of een meisje was. Dat popje heeft nu een plekje gekregen naast de foto's van haar kinderen. Het hoort er nu bij.
Zonder dat ze het wist doet ze iets heel bewust in de verwerking van het verlies van haar kindje.

Hierna probeert ze in gesprek te komen met lotgenoten. Dat valt zwaar tegen. Ook al is abortus legaal, weinig vrouwen willen praten. 'Laat me met rust', 'Ik wil daar niet meer in wroeten' .... niemand wil praten. Als we 'Baas in eigen buik' zijn, waarom dan niet erover praten?

In dit boek staan 11 uitgebreide verhalen van vrouwen die uiteindelijk wilde praten. Verhalen over het 'geheim' wat zoveel schuld, angst en conflicten oproept. Waarom zijgen vrouwen? Waarom lukt het ze niet om te luisteren naar die tedere stem in hen die het kind eigenlijk wenst?
Ook stelt Renate vragen, veel vragen. Wanneer begint het leven? Hoe ontstaat moraal? Waarom lijden sommige vrouwen wel onder de gevolgen en anderen niet? Waarom schuld en schaamte-gevoelens? Waarom eufemistich taalgebruik in klinieken?
Eén ding is zeker .... door alle gesprekken die ze voerde, loopt één rode draad .... Anticonceptie is altijd beter dan abortus!

Voor dit boek koos Renate de gesprekken, waarin niet alleen de problemen en hun mogelijke oorzaken het duidelijkst naar voren komen, maar ook de wegen om het zwijgen te doorbreken en nieuwe hoop te geven.

In dit boek staan ook gesprekken met experts. 1 gesprek met een theoloog en filosoof. Daarin valt mij op dat hij vertelt dat je constructief met schuldgevoelens moet omgaan. Iets goeds doen vanuit je schuldgevoel. Het werkt helend om je in te zetten voor anderen, zodat zij de keuze voor abortus niet hoeven maken. Daarom maken wij binnen 'Er is hulp' gebruik van ervaringsdeskundigen. Nadat een vrouw bij ons een traject heeft doorlopen, kan ze een zwangere nabij zijn in haar proces om te kunnen kiezen voor haar kindje. Voor de ervaringsdeskundige werkt dit helend. Een ervaringsdeskundige verwoorde het zo naar mij ... "ik kan nu tot zegen zijn van een ander kindje" ...

Er zijn bijna altijd gevolgen van een abortus. Er zijn maar 2 op de 10 vrouwen die geen gevolgen noemen. Alle andere vrouwen hebben in mindere of meerdere mate last van gevolgen van de abortus. Dat varieert van lichte klachten tot een forse PTSS. Vrouwen ontdekken dat ze niet iets, maar iemand zijn verloren.
Een expert verwoord het zo in het boek: "Ik geloof dat wij in ons een drang hebben om het leven te dienen en te beschermen. Ergens diep in ons weten we dat het leven kostbaar en uniek is".

Het mooie van dit boek is dat elke vrouw die geintervieuwd wordt een uniek inkijkje is in het leven van een vrouw. Bijna allemaal hebben ze een leven vóór en een leven ná de abortus. Zo voelt dat. Alle vrouwen voelen wel wat na de abortus: schaamte, schuldgevoel, eenzaamheid, verdriet, diepe droefheid, depressie, leegheid, verlatenheid.

Van elk verhaal heb ik een citaat gezocht wat mij bijzonder aansprak. Ik hoop dat deze citaten u stimuleren om dit boek te gaan lezen.

1. Johanna: Je kunt nu eenmaal niet eenvoudig zeggen: Zo, weg nu met jullie. Ik ga door met mijn leven zoals ik dat tot nu toe gedaan heb. Dat gaat niet.
2. Anna: Ik voelde zo'n triestheid in mijn buik ....
3. Alexandra: Ik had eigenlijk iemand nodig die mij heel stevig vasthoudt en zegt: Jij kunt dit, als je het graag wilt.
4. Nina: Wanneer men als stel een produkt van de liefde verwijdert, heeft men ook op de één of andere manier geen zin meer om bij de partner te blijven .....
5. Claudia: In één klap werd ik mij ervan bewust, dat ik mijn kind had gedood. Hoe moest ik daarmee verder leven? Wie kan deze schuld van mij afnemen?
6. Anne: Overlevende van de abortus op haar tweelingzus: Ik had er twee keer kunnen zijn.
7. Antje: Voor mij is een vroege zwangerschap een mogelijkheid tot, een optie op toekomstig leven.
8. Ilona: Zoiets kun je toch niet vergeven. Ik zeg tegen mezelf, nu het beter gaat, dat ik had moeten vechten .... Ze huilt ...
9. Christiane: Na een medische abortus: Het schreeuwde innerlijk in mij, tegelijkertijd was ik als verlamd ...
10. Monika: Maar de kreet van de ziel was er wel. De kreet van de ziel die niemand hoort, was er en is er ook nu nog.
11. Rita: Ik kan niet één kind weg laten halen en als het dan wel uitkomt, een ander krijgen .....

Adrianne

Het boek is hier te koop

terug naar het overzicht
Grote concurrentiestrijd in NL abortussector tijdens #Corona crisis: https://t.co/QfabFZsrUQ @WomenOnWaves_ wil zi… https://t.co/N9j1B6uFvQ   24 uur geleden op Twitter

Blijf op de hoogte!