Er is Hulp
De waarheid en liefde van God toegepast op alle terreinen van het leven
Volg ons op Instagram

Schreeuw om Leven reageert op BNNVARA's BOOS

13-12-2021

Eerder dit jaar kwam het BNNVARA programma BOOS bij Schreeuw om Leven langs voor een interview. Het zou gaan om de demonstraties bij abortuscentra. Arthur Alderliesten was nog geen maand directeur, maar besloot ze toch uit te nodigen om hun pleidooi aan te horen en, waar mogelijk, een passende reactie te geven. We vinden het belangrijk om altijd in dialoog te zijn.

Tim Hofman, de presentator, had ongeveer tien vrouwen meegenomen met borden waarop de tekst: “Jij jouw geloof; ik mijn baarmoeder”. Dit was best te waarderen. Als stichting begrijpen wij als geen ander dat je opkomt voor, wat jij ziet als, groot onrecht in de samenleving. Schreeuw om Leven vindt de ruim dertigduizend prille mensenlevens die jaarlijks tijdens de zwangerschap worden afgebroken een inbreuk op het recht om geboren te worden. Daarnaast zijn we present bij de abortuscentra om vrouwen te wijzen op alternatieve hulp voor een abortus. De vrouwen die met Tim Hofman waren meegekomen, vinden op hun beurt onze aanwezigheid bij de abortuscentra een vorm van onrecht.

Over onze demonstraties bij abortuscentra willen we vooraf het volgende kwijt:

  • Zoals in het verleden vaak door ons beweerd, maar ook bewezen, handelen onze vrijwilligers bij abortuscentra vanuit liefde en waarheid. Wij intimideren niet, lopen niet mee, blokkeren geen toegang en scanderen geen leuzen. In de zin van de wet is er dan ook geen enkele sprake van wanordelijkheden die het verbieden van een demonstratie zouden rechtvaardigen.
  • Onze vrijwilligers staan er om te bidden, zonder kabaal te demonstreren en om voorbijgangers te benaderen met folders waarin gesproken wordt over hulpverlening en informatie wordt geboden over onze visie op abortus. Waar het flyeren door plaatselijke regelgeving is verboden, houden we ons daaraan.
    • Uit die persoonlijke contacten met voorbijgangers komt met regelmaat een hulptraject waarna een kindje wordt geboren (zie bijv. Leef 2, 2021). Dit zijn vrouwen die op weg waren naar het abortuscentrum, voor een intake of een abortusbehandeling, die door ons aanbod van hulp hebben gekozen voor het leven.
    • Dit zijn doorgaans vrouwen die de eerder gemaakte abortuskeuze met veel innerlijke strijd namen, omdat ze geen vangnet kregen vanuit hun directe omgeving (partner, familie). Wanneer een serieuze organisatie zich aanbiedt met praktische en morele steun, kan het zijn dat een vrouw haar hartenwens als nog in vervulling ziet gaan.
  • Wij weten uit verschillende getuigenissen en uit de officiële rapportages dat zij deze hulp vaak niet krijgen aangeboden in het abortuscentrum. Mede hierom vinden wij onze demonstraties noodzakelijk. Arthur Alderliesten heeft dit tijdens het gesprek met Tim Hofman van BOOS meerdere keren aangehaald, maar het leek aan dovenmansoren gericht.
  • Schreeuw om Leven legt niemand iets op. Vrouwen kiezen zelf of ze met ons in zee willen voor een hulptraject. Vrouwen die dat wel doen, zijn altijd blij met die hulp. Vrouwen die onze hulp niet willen, hoeven hier geen gebruik van te maken. Naar onze mening worden deze vrouwen niet door ons geïntimideerd.
  • In de uitzending van BOOS is op geen enkele manier duidelijk geworden of het soort uitingen waar deze tien vrouwen tegenaan zijn gelopen afkomstig waren van Schreeuw om Leven. Zoals inmiddels bekend mag zijn, is Schreeuw om Leven lang niet de enige prolifeorganisatie die demonstreert bij abortuscentra.
  • Het is beslist niet onze bedoeling om enige vrouw overstuur te maken.
  • Wij snappen dat dit soms kan gebeuren, maar onze opstelling op de locatie zelf is altijd voorzichtig en door liefde ingegeven. Wanneer dit onverhoopt niet gebeurt, wordt de betreffende vrijwilliger erop aangesproken. Voor dit doel hebben wij identificerende kaartjes gegeven die vrijwilligers om de nek hangen, zodat er bij eventuele incidenten meteen duidelijk is of het om onze stichting gaat of niet.
  • In het verleden is gebleken dat (heimelijk) onderzoek door de burgemeester van Utrecht aantoonde dat er met Schreeuw om Leven afspraken zijn te maken. Wij blijven ons inzetten om op die manier door te gaan met onze missie.
  • In de uitzending zijn undercover-beelden te zien van BOOS, waarin je wakers hoort spreken. Dit zijn niet onze wakers. Het programma gaf zelf aan dat zij daar op 1 november hebben gefilmd. Er stond die dag niemand van Schreeuw om Leven. Voorheen stonden er regelmatig mensen van Schreeuw om Leven in Utrecht, maar sinds kort is dit niet meer het geval, omdat er nog maar één persoon waakt namens SOL. De mensen die te horen zijn op de beelden moeten dus mensen zijn van andere organisaties. We benadrukken daarom maar weer eens hoe belangrijk het is dat journalisten zorgvuldig zijn tijdens hun research. Natuurlijk is het mogelijk dat deze mensen materialen hadden van Schreeuw om Leven, die via onze website zijn aan te vragen, maar daaruit volgt niet dat deze mensen daar staan met met medeweten van, en namens, Stichting Schreeuw om Leven. Deze incorrecte voorstelling vraagt dan ook om rectificatie van BOOS.

We gaan graag ook kort in op een aantal momenten van de uitzending van BOOS:

  • Uit de verhalen van Eva en Noah komt heel sterk naar voren dat zij geen mensen van Schreeuw om Leven zijn tegengekomen. Onze mensen schreeuwen niet, en al helemaal niet dat iemand een moordenaar zou zijn. Ook hebben wij geen grote foto’s bij ons met daarop bloederige beelden van al dan niet geaborteerde foetussen. Wij distantiëren ons van deze manier van werken. De enige twee korte beelden van Schreeuw om Leven waren vriendelijke boodschappen, waarmee we willen manoeuvreren tussen liefde en waarheid. Dat dit niet altijd lukt, kan geen verwijt zijn in de juridische zin. Daarom heeft geen rechter nog aangegeven dat onze aanpak intimiderend is.
  • Eva de Goeij, van de feministische organisatie De Bovengrondse, geeft aan dat prolifedemonstranten “alle mensen lastigvallen die de kliniek binnen willen lopen”. Dit is uiteraard niet waar, gelet op enerzijds het aantal goede gesprekken dat wij daar hebben van mensen die ons zeggen te steunen, maar bovenal gelet op de kinderen die zijn geboren na hulp van onze stichting.
  • Er wordt letterlijk in de voice-over gezegd “hoe de demonstraties van Schreeuw om Leven eruit zien”, terwijl er op dat moment allerlei beelden voorbijschieten van andere organisaties. Dit is al vaker gebeurd tijdens mediareportages. We wijzen er steeds op, maar nog altijd zonder verbetering. Ook dit komt wat ons betreft in aanmerking voor rectificatie.
  • Jenneke van Ditzhuijzen komt in beeld met de vaststelling dat de onderzoeken waar wij naar verwijzen allemaal een “slechte methodiek” hebben. Later voelt Tim zich (wellicht hierdoor) gesterkt om de uitspraak “wetenschap is feitelijk” te doen. De realiteit is dat ieder wetenschappelijk onderzoek (en iedere methodiek) zijn kritieken kent, ook die van mevrouw Van Ditzhuijzen.
  • Mevrouw Van Ditzhuijzen zei verder dat bepaalde onderzoeken waar wij naar verwijzen “zijn gedaan door pro-lifers” om hiermee te insinueren dat het onderzoek daarom niet deugt. Het is echter juist ook de sociale wetenschap waarbinnen wordt gepleit om niet naar de verzender van een boodschap te kijken, maar naar de inhoud. Iemands persoonlijke overtuiging doet er niet toe. Het gaat erom of het onderzoek goed is uitgevoerd. Ter vergelijking: Eva de Goeij was al activiste voordat zij een abortus onderging. Het zou een fout van ons zijn, als wij op basis van haar identiteit haar bijdragen aan het abortusdebat bij voorbaat terzijde leggen. Ook zijn allerlei andere onderzoeken gefinancierd door pro-choice miljardairs. Wij peinzen er niet over om al die studies onder de bus te gooien vanwege de ideologische achtergrond van de onderzoekers. Andersom zien we dit echter voortdurend. Bovendien bestaat echte neutraliteit slechts in theorie, zoals mevrouw Van Ditzhuijzen ongetwijfeld weet.
  • Tijdens de uitzending putte zij onder meer uit haar eigen onderzoek, waarvan ze de resultaten bracht als feiten. Ook haar onderzoeksmethode is echter niet zonder kritiek. Zo stelt zij te weten wat de langetermijngevolgen van abortus zijn, op basis van haar studie waarin zij vrouwen slechts vijf jaar volgde. Is het een feit dat er na slechts vijf jaar kan worden vastgesteld wat de langetermijngevolgen van abortus zijn? Sommige studies laten zien dat de mentale gevolgen van abortus pas jaren na dato boven komen drijven. Op basis van bepaalde risicofactoren is binnen de wetenschap goed bekend welke vrouwen een grotere kans hebben op negatieve mentale gevolgen van abortus (Reardon, 2018).
  • Mevrouw Van Ditzhuijzen gaf ook aan dat de studies die wij aanhalen geen rekening houden met voorgeschiedenis. Echter, na haar studie uit 2016 is er in 2019 een andere studie geweest (Louis Jacob, et al.) waarbij men juist deze voorgeschiedenis heeft bekeken en deze vervolgens, net als mevrouw Van Ditzhuijzen, heeft uitgesloten van de studie. Vervolgens kwam de verhoogde kans op een aantal psychische gevolgen alsnog uit de resultaten. Dit leidde ertoe dat de onderzoekers zich genoodzaakt voelden om het advies te geven dat vrouwen over dit verhoogde risico worden geïnformeerd alvorens een abortus te ondergaan.
  • Eén van onze (inmiddels voormalige) medewerkers heeft de telefoon opgenomen en vragen van de redactie van Tim Hofman beantwoord over abortus na verkrachting. Allereerst betreuren wij het dat het abortusdebat steevast wordt gekaapt door extreme voorbeelden die (gelukkig) zelden voorkomen. Onze medewerkster is niet verantwoordelijk voor de communicatie van Schreeuw om Leven, maar heeft naar eer en geweten de vragen proberen te beantwoorden. Het is ons vermoeden dat zij tijdens het gesprek de verkrachtingskwestie verwarde met abortussen na medische indicatie, toen ze zei dat vrouwen die verkracht zijn vaak naar een ziekenhuis gaan voor een abortus. Haar antwoord blijkt inderdaad niet uit de cijfers, voor zover ons bekend. Wij zeggen dit dan ook nergens op onze officiele kanalen. Omdat wij haar antwoord herkennen als onderdeel van onze gewoonlijke reactie bij medische abortussen, denken wij dat ze dit per abuis heeft omgewisseld. Omdat de medewerkster niet meer bij ons werkt, kunnen wij het niet navragen.
  • Tim Hofman gaf aan dat er op onze website onderzoeken staan die “niet deugen”. Hij gaf niet aan welke onderzoeken dit zijn. Wellicht kan mevrouw Van Ditzhuijzen ons benaderen om hierover met ons in gesprek te gaan.
  • Tim beweert dat de “spijtpil” is afgekeurd. Dat is niet zo. Het is een niet-geregistreerde toepassing voor dit middel, zoals dat zo vaak gebeurt, bijvoorbeeld bij hormoontherapie bij geslachtsverandering.
  • Tim lijkt zich hiervoor volledig te baseren op het werk van Investico, dat wij reeds hebben weerlegd (Leef magazine 2021, editie 2) en waar nooit sancties of acties van instituten uit zijn voortgekomen. Dat komt omdat er met het voorschrijven van de “spijtpil” niets wordt gedaan wat niet mag. Uiteraard mogen we Nederlandse artsen die dit voorschrijven – en Nederlandse apothekers die het uitgeven – vertrouwen op hun expertise. Ook de Californische studie waarop de kritiek op de “spijtpil” is gebaseerd, hebben we uitgebreid besproken (Leef magazine, 2020, editie 1). Juist dit Californische onderzoek is niet zonder controverse. We betreuren het dat Tim dit tijdens zijn research niet heeft opgepikt. Dat Arthur Alderliesten er niet vast wist, is hem niet aan te rekenen. Hij wist immers niet dat deze vraag zou worden gesteld en was pas drie weken in dienst.
  • Tim’s uitspraak dat “die pil hartstikke slecht voor je is” komt dan ook in aanmerking voor rectificatie. Te meer omdat hetzelfde middel door artsen wordt gebruikt bij Ivf-behandelingen voor hetzelfde doel: het in tact houden van de zwangerschap door progesteron toe te dienen.
  • We constateren dat Tim tijdens de uitzending in toenemende mate honend haantjesgedrag vertoont, door te hameren op het feit dat Arthur Alderliesten niet op de hoogte is van bepaalde processen. Arthur Alderliesten was op dat moment nog geen maand werkzaam als directeur. Hij kwam in een actieve organisatie waarbinnen allerlei processen al jaren lopen. Het is onredelijk om van hem te verwachten al deze zaken scherp te hebben na zo’n korte tijd.
  • Tim maakte tot slot een opmerking die we graag nog eens beantwoorden: “Wat zou u ervan vinden als er mensen voor uw kerk gaan staan met borden waarop staat dat uw God niet bestaat?” Hier komen we op een mogelijke crux van het onbegrip dat bij Tim is ontstaan over wat onze mensen bij abortuscentra doen, namelijk zich niet kunnen verplaatsen in de motieven van andersdenkenden. Want, als mensen daadwerkelijk geloofden dat er in zo’n kerk dagelijks mensenlevens worden beëindigd, dan zouden wij het heel goed begrijpen dat zij daar gaan staan met borden. Sterker nog, we zouden het vreemd vinden als ze dat niet doen. Of we het ermee eens zijn, zal dan wellicht een discussie opleveren, maar dat is voor nu irrelevant. Het gaat erom: begrijpt Tim Hofman waarom onze mensen daar staan?

Ook willen we in alle rust nog eens ingaan op opmerkingen van de tien vrouwen die Tim Hofman had meegenomen:

  • Een mevrouw merkt op dat wij indirect verwijzen naar het Babyluikje. Het babyluikje is een fantastisch initiatief waar vrouwen hun baby kunnen achterlaten in plaats van het te dumpen achter een heel ander luikje, namelijk dat van een vuilniscontainer, zoals vaak in het nieuws is geweest. Deze tragiek gaat ook ons aan het hart. Al is er maar één procent kans dat een vrouw die nadacht over abortus, toch het kind moest houden en er later alsnog “vanaf wil”, dan hopen wij met heel ons hart dat zij het babyluikje gebruikt. De mevrouw in kwestie vindt dat misschien een hele slechte oplossing, echter het leven begint nu eenmaal niet bij de geboorte, maar bij de bevruchting.
  • Een andere mevrouw zei dat het embryo “niet eens weet dat het iets is”. Dit dehumaniserende argument horen we uiteraard vaak. Echter, wij zijn van mening dat het zelfbewustzijn van een mens niet bepaald of deze menswaardig is. Ook zonder zelfbewustzijn, denk aan een coma of een narcose, ben je nog altijd biologisch gezien een mens en heb je dus ook recht op jouw menselijke toekomst.
  • Een derde dame merkte op: “Ik val jullie niet lastig. Wat maakt dat abortus dit voor jullie anders maakt”. Dit vinden we in de kern een hele mooie vraag! Allereerst moet er wel gereageerd worden op de aanname dat wij lastig vallen. Zoals gezegd: geen rechter heeft het nog aangedurfd om te zeggen dat wat wij doen valt onder lastigvallen. Er was wel één rechter die zei dat het aanspreken van vrouwen altijd valt onder een wanordelijkheid, maar dit was een lokale kwestie tussen een gemeente en een andere prolifeorganisatie. Ten tweede speelt hier onze overtuiging dat abortus een mensenleven beëindigt, hetgeen de wetenschap wat ons betreft ondersteunt. Het betogingsrecht waarborgt het principe dat meningen mogen worden gedeeld. Op het moment dat er, in de zin van de wet, wanordelijkheden ontstaan, zouden wij strafbaar zijn. Hiervan is nog nooit iets gebleken.

In z’n algemeenheid willen we een ieder nog meegeven nooit zomaar af te gaan op televisiereportages. Tim Hofman is zelf uitgesproken pro-choice. Dat is op zich geen probleem, want binnen het abortusdebat bestaat er geen neutraliteit. Echter, zijn journalistieke werk vertoont weinig intentie om neutraal te blijven in zijn oordelen. Dit hebben meer mensen in het verleden opgemerkt.

Hartelijk dank voor het lezen van deze pagina!
Dank voor uw gebed en donatie!

terug naar het overzicht
Oproep: Bent u (of kent u) iemand die 16 weken of langer zwanger is? Misschien wil diegene meewerken aan een pracht… https://t.co/3rsyINUp5p   440 dagen geleden op Twitter

Blijf op de hoogte!