Er is Hulp
De waarheid en liefde van God toegepast op alle terreinen van het leven
Volg ons op Instagram

Mijn abortus

Mijn abortus

06-09-2018

> gratis magazine Leef aanvragen om op de hoogte te blijven.

Mijn abortus

Mijn man is acht jaar verslaafd geweest aan cocaïne, drank, porno en roken. Tijdens deze periode heb ik hem in december 2013 leren kennen zonder gelijk te weten wat er allemaal speelde. Zijn gebruik was bovendien vaak in periodes. In het begin van onze relatie was er dan ook niet veel aan de hand. Maar na een tijdje stak de verslaving weer de kop op. In de loop van 2016 ging het steeds minder goed met hem. Zo kwam hij eind september werkeloos, met bovendien een burnout en depressie, thuis te zitten. Achteraf gezien ging het daarna van kwaad tot erger. November 2016 werd ik zwanger, dat was een bewuste keuze en zeker geen ‘ongelukje.’ Even gaf dit mijn man weer de kracht om te stoppen met de drugs. Echter met oud en nieuw ging het weer fout en niet lang daarna barstte bij ons thuis de bom. Hij veranderde letterlijk in een monster. Waar in september zijn lichaam brak, brak hier echt zijn geest. Half januari, op de avond voordat we onze eerste echo zouden hebben, trok ik het niet meer en ben ik weg gegaan. Ik verbleef vervolgens bij mijn ouders. Mijn man gebruikte op het laatst vier gram cocaïne per dag. Dit wist ik toen allemaal nog niet. Pas in de eerste week na mijn vertrek werd me dit meer en meer  duidelijk.

Ondertussen was ik dus al een week of negen zwanger. Mijn ouders zagen abortus dan ook als een mogelijke optie. Mijn schoonouders waren een week later bij een kerkdienst en ervoeren van de Heer de opdracht om een nacht lang te gaan bidden voor hun zoon. Zij hebben de hele nacht op de knieën gelegen en die nacht trok bij mijn man de mist op, zoals hij het zelf omschrijft. Hij zelf wist op dat moment niet dat zijn ouders de gehele nacht hadden gebeden. Voor het eerst sinds jaren kon hij weer helder nadenken en de vogels horen fluiten. De Bijbelse kinderliedjes van vroeger kwamen weer bij hem naar boven. Met hem ging het langzaamaan beter en ik begon een sprankje hoop voor de toekomst te krijgen. Maar waar bij mijn man destijds het  licht weer begon te schijnen, werd het bij mij juist duister.

Intussen stond er wel een afspraak gepland bij de abortuskliniek in Arnhem op 1 februari. Daar ben ik naartoe gegaan, maar kon uiteindelijk niet behandeld worden. Vlakbij de ingang stonden twee dames van Schreeuw om Leven. Het lukte hun echter niet om mij te bereiken (een van de dames heb ik later thuis nog opgezocht). Van deze bizarre wending, niet behandeld worden terwijl je daar wel vanuit gaat, raakte ik totaal inde war. Op dat moment wist ik het allemaal niet meer. Wilde ik het wel? Kon ik het wel? Ik besloot uiteindelijk dat het kindje er mocht zijn en ik mijn man nog een kans zou geven. Toen mijn ouders dit te horen kregen sloeg bij hen de paniek toe en volgde er een vreselijk gesprek. In dit gesprek werd een mensenleven in de ene weegschaal gelegd en in de andere mijn werk, ons huis, de financiën. Terwijl deze ‘zekerheden’ in dit leven helemaal geen zekerheden zijn. Hierna was ik zo in de war dat ik totaal niet meer helder kon nadenken. Ik heb toen letterlijk tegen mijn vader gezegd dat hij maar moest doen wat hij dacht dat het beste zou zijn.

Drie dagen later lag ik in Utrecht in de abortuskliniek voor een behandeling. Ik wilde het niet, maar had niet de kracht om er tegen op te staan. Mijn ouders zaten beiden in de wachtkamer te wachten en die waren zo duidelijk geweest tijdens het gesprek. Mijn man was in alle staten, want hij wilde juist heel graag het kindje houden waarmee hij al een band had. Zo heeft hij gevoeld dat op het moment van de abortus het lijntje met het kind werd door gesneden. Achteraf klopte het tijdstip precies. Dit bracht uiteindelijk zijn absolute bekering. De keus was voor hem òf voor de trein springen òf zijn leven aan Jezus geven. Hij heeft bevrijding door bekering ervaren en is sinds die dag clean van alles. Hierbij ervoer hij duidelijk dat Jezus al zijn zonden heeft schoon gewassen. Zonder een enkel medicijn of wat dan ook gebruikt te hebben. De kracht van God is vele malen sterker.

Wij zijn toen weer bij elkaar gekomen en hebben ons leven drastisch omgegooid. Door mijn man heen ging Jezus ook voor mij leven en kon ik niet meer om Zijn bestaan heen. We woonden al samen, maar dat kon niet meer. Daarom zijn we op 17 juli 2017 getrouwd. Met Pinksteren 2017 is mijn man gedoopt en in augustus dat jaar ben ik zelf gedoopt. Tijdens mijn doop werd er gebeden voor mijn baarmoeder. Er zou leven vanuit gaan. God zou het tegenovergestelde van de dood bewerken. Hij zou ons een nieuw leven geven. Ik was die dag vier weken zwanger. Vier weken voor mijn doop sprak de Heer tot mijn man en zei dat we een kind zouden krijgen. Dit hebben we op dat moment aan niemand verteld. Pas toen er tijdens mijn doop voor gebeden werd hebben we dat gedeeld. 18 mei 2018 is onze zoon Levi geboren. Onze levende getuigenis. Dit is in een notendop ons verhaal, hoe God machtig in ons leven heeft gewerkt en dat nog elke dag merkbaar doet. Beiden hebben we ervoor gekozen om onze ervaringen ten goede te gebruiken. Mijn man geeft al voorlichting op scholen. Ik wil meer gaan doen met het onderwerp abortus. Ik heb gemerkt met welk ‘gemak’ je een behandeling kunt ondergaan en hoe groot de onwetendheid hierover is. Graag willen we de jongeren wakker schudden en we hopen door ons verhaal te vertellen, anderen te helpen en te behoeden voor foute keuzes in het leven.

Joanne

> gratis magazine Leef aanvragen om op de hoogte te blijven.

terug naar het overzicht
Het Humanistisch Verbond erkent dan toch dat abortus gevolgen heeft. Nu nog het besef dat niet iedere vrouw hier vo… https://t.co/LrGl3dygSi   3 uur geleden op Twitter

Blijf op de hoogte!