Er is Hulp
De waarheid en liefde van God toegepast op alle terreinen van het leven
Volg ons op Instagram

Stil verdriet na een miskraam

Stil verdriet na een miskraam

17-09-2018

Stil verdriet van een miskraam

 

Vrouwen die een miskraam hebben gehad, weten het heel goed. Ze hebben een kindje verloren. Hoe moet je als buitenstaander reageren op dit verdriet? Na 6.000 jaar van allerlei ziektes en achteruitgang, is de vloek van Genesis (3:16) met name schrijnend voor de miljoenen vrouwen die een miskraam hebben gehad. Men schat dat een op de vier zwangerschappen eindigt in een miskraam, waarvan de meeste optreden tijdens de eerste acht weken van de zwangerschap. Bovendien wordt het risico op een miskraam of een genetische afwijking dan wel een stoornis gedurende de ontwikkeling groter naarmate de leeftijd van de vrouw toeneemt.

 

LIJDEN IN STILTE

De vrouwen die een miskraam hebben gehad, praten er zelden over, en soms is er zelfs niemand die ervan weet. Vaak is daarvoor een goede reden. Na de vele ontmoetingen met mensen die het zelf hebben meegemaakt, maar ook na het verdriet dat ik zag over onvruchtbaarheid, de vreugde van adoptie, en uiteindelijk ook na de blijdschap van een zegen in mijn eigen baarmoeder, is het mij duidelijk dat er vaak een probleem zit in de manieren waarop we kijken naar het ontluikende leven. Daardoor kunnen zelfs goed bedoelende vrienden, familieleden en medisch personeel de pijn erger maken door precies het verkeerde te zeggen. Hoe kunnen we voorkomen dat we de verkeerde dingen denken en zeggen over dit moeilijke onderwerp? We moeten beginnen bij ons wereldbeeld. Wat is dit leven in de baarmoeder? Is het een klompje cellen, een foetus, een embryo, een vorm van leven met of zonder waarnemings- of zintuiglijk vermogen? Wanneer je vanuit de Bijbel gelooft in de heiligheid van het leven vanaf de conceptie en alle levensstadia daarna (zie onder andere Psalm 139: 14, Genesis 1: 26-27, Jeremia 1: 4-5, Leviticus 19: 32, Lukas 14: 12-14, Jesaja 35: 3-4) dan kun je niet anders dan concluderen dat ieder mens, dus ook elk onvoldragen kind, gemaakt is naar het beeld van God, en dat dit kind respect en zorg verdient.

 

HET MAAKT NIET UIT HOE KLEIN

Naast de al ongemakkelijke toestand bij een miskraam, zien we vaak een stigmatisering rondom de leeftijd van de moeder of de ontwikkeling van de zwangerschap die eindigt in een miskraam. Moeders hebben verteld hoe anderen, die probeerden te helpen, dingen zeiden zoals: ‘’Het was waarschijnlijk niet goed,’’ ‘’Eigenlijk was het nog niet echt een baby,’’ ‘’Het is beter zo,’’ of ‘’De baby had waarschijnlijk het syndroom van Down.’’ Hoewel het gevoel van verlies ongetwijfeld sterker is naarmate een vrouw langer zwanger was en de baby groter, stelt dit niet de eigen menselijkheid van zelfs het meest vroeg verloren kind aan de orde. Net zomin vermindert het hogere risico op een miskraam wanneer de moeder ouder is of een ontdekte afwijking niet de menselijkheid van de baby of het verdriet daarover als er een miskraam plaatsvindt.

 

Als iedereen die dapper genoeg was om te proberen behulpzaam te zijn (en ik geef toe, dat is moeilijk bij zo’n gevoelig onderwerp!) goede Bijbelse principes in zijn hoofd had en rekening hield met de gevoelens van de rouwende ouders, dan hadden veel verdrietige scenes voorkomen kunnen worden. Dus als je een echtpaar kent dat door dit soort verdriet heengaat, pas dan op dat je geen afbreuk doet aan het verdriet over een vroege miskraam. Juist deze ouders, met name de vrouw die naast de mentale druk ook dagen lichamelijk ongemak heeft ervaren, hebben mensen nodig die om hen geven, die iets willen zeggen of doen – en dat is Bijbels.

 

In het positieve geval uit zich dat door felicitaties als iemand over een zwangerschap vertelt en de vele helpende handen voor nieuwe moeders die herstellen van een bevalling. Toch zegt Romeinen 12:15 om ons te verblijden met hen die blij zijn en te huilen met hen die huilen.

 

WAT KAN IK DOEN?

Nu we hebben besproken hoe het niet moet, wat kun je dan wel doen? Bid voor – en met! – je vrienden, stuur kaarten en bied aan maaltijden te brengen, vooral tijdens de pijnlijke periode. Herinner hen eraan dat God hen ziet (Genesis 16: 13), dat Hij onze tranen kostbaar vindt (Psalm 56: 9), en dat we Hem kunnen vertrouwen (Spreuken 3: 5), want Hij is goed (Markus 10: 18). Laat hen weten dat je met hen rouwt en behandel de dood als de vijand die hij is (1 Korinthe 15: 26) met de zekerheid van Christus’ overwinning, die daarmee een wereld herstelt waarin geen verdriet meer zal zijn (Openbaring 21: 4). Als je op de juiste Bijbelse manier denkt over waarom er dood is, als je weet dat het onze plicht is om te delen in verdriet en als je het verlies erkent van een kind dat het beeld van God draagt, dan zul je waarschijnlijk helende dingen zeggen en een instrument van genade van God zijn voor hen die lijden. Die u ontvangt, ontvangt Mij; en die Mij ontvangt, ontvangt Hem, Die Mij gezonden heeft. ... En zo wie een van deze kleinen te drinken geeft alleen een beker koud water, in de naam van een discipel, voorwaar zeg Ik u, hij zal zijn loon geenszins verliezen. (Mattheüs 10: 40, 42) Liefelijke redenen zijn een honinggraat, zoet voor de ziel, en medicijn voor het gebeente. (Spreuken 16: 24)

terug naar het overzicht
Bizar voor woorden! Levendige handel in delen van geaborteerde kinderen in VS. https://t.co/1BSy11e21y Wat gebeurt… https://t.co/H2KNDtP68k   4 uur geleden op Twitter

Blijf op de hoogte!