Er is Hulp
De waarheid en liefde van God toegepast op alle terreinen van het leven
Volg ons op Instagram

Alle misleidende informatie EenVandaag reportage op een rij

18-01-2019

Alle misleidende informatie in de EenVandaag reportage op een rij

 

Inleidende toelichting

 

Wie de hulpverleners van Er is Hulp en de wakers van Schreeuw om Leven kent, weet dat zij klaarstaan voor de vrouw én haar ongeboren kind. U weet ook dat de wakers vrouwen aanspreken voordat ze het abortuscentrum ingaan, maar dat dit gebeurt vanuit een liefdevol uitgangspunt voor die vrouw. En ook na de abortus zijn er via de stichting mogelijkheden om hulp te krijgen bij de verwerking. Ook weet u wellicht dat zij de mogelijkheid hebben om financiële steun te bieden, soms voor een hele babykamer uitzet, soms zijn het dozen vol luiers of andere benodigdheden. We zijn bereid om alles binnen onze mogelijkheden te doen om tegemoet te komen aan de redenen voor haar geplande abortus. Welk abortuscentrum of feministische stichting doet dit?

 

Heeft een vrouw geen financiële problemen, dan kunnen er legio andere kwesties achter haar keuze schuilgaan: druk van de partner die haar dreigt te verlaten als ze het kind houdt; druk van familie die haar dringend ‘adviseert’ het kind te aborteren, ondanks haar eigen gevoelens daarover; onbehandelde mentale problemen waardoor de vrouw vreest de zwangerschap niet aan te kunnen, et cetera. Onze wakers zien het allemaal voorbijkomen en ook dán proberen zij te helpen.

 

En natuurlijk lopen veel vrouwen door. Sommigen willen niet aangesproken worden. Dat kan men aangeven. Maar dan wordt nooit de toegang geblokkeerd, zoals de media wil doen geloven.

 

Tegelijkertijd weten wij dat gemiddeld eens in de twee weken een kind wordt gered, na een positief gesprek met onze wakers. Vaak gaat dit gepaard met een hulpverleningstraject zoals geen andere instelling kennelijk kan of wil bieden.

 

Maar die geredde kinderen en die gewenst zwangere moeder, daar doen we het voor! Niet om te ‘demonstreren’ of ‘intimideren’, maar om kinderen van de dood te redden door vrouwen bij te staan in hun problematiek. Ja, ‘kinderen’ is het juiste woord. Zo heet het ongeboren menselijk wezen immers wanneer het gewenst is en dat biologische feit verandert niet bij ongewenstheid. Dat die mening niet altijd met ons gedeeld wordt, is een feit. Vandaar dat men zo kan handelen in de abortuscentra. Maar ónze mening dwingt nu eenmaal om daar te gaan staan voor vrouwen die nergens anders dergelijke steun en informatie krijgen.

 

Als u het bovenstaande onderschrijft, of voorstander bent voor gewogen berichtgeving, lees en deel dan alstublieft onderstaand overzicht van de vele misleidingen
en blunders in de reportage van EenVandaag van 16 januari 2019.

 

Overzicht van de reportage

 

Reactie gevraagd maar niet gebruikt

 

De reactie van de directie van Schreeuw om Leven ontbrak volledig in de uitzending. Die werd, een paar dagen voor de uitzending, wel verzocht door EenVandaag. In de e-mail van de redactie stond het verzoek om uiterlijk op de dag van de uitzending met onze schriftelijke antwoorden te komen. Want: ‘...dan kunnen we het nog meenemen voor de uitzending’.

 

Dit heeft Schreeuw om Leven gedaan. Maar wat kwam er dan in de uitzending? Niets. Na het item zei de presentatrice dat de reactie van de stichting op de website van EenVandaag is terug te vinden. Om hoor en wederhoor op die manier toe te passen is al verraderlijk genoeg. Maar het wordt nog erger: die beloofde publicatie van onze reactie blijkt nergens te vinden op de website van EenVandaag. (Update 22-1-2018: inmiddels, dagen later, heeft EenVandaag een deel van de reactie geplaatst onder een van hun artikelen over de kwestie. Dit blijft echter onvolledig en zal in dit stadium nog maar weinig mensen bereiken. Het weggelaten stuk betreft de tekst waarin staat dat Schreeuw om Leven geen inzicht heeft gekregen in de uitzending.)

 

De strategie van de reportagemakers is dan ook helder: wakers worden stiekem gefilmd en vervolgens overvallen met een interview op straat. Daarna pas worden de interviews met het abortuscentrum, de gynaecologe en het Humanistisch Verbond opgenomen, zodat men zo tactisch mogelijk (en zonder geïnformeerd tegengeluid) kan reageren. De gevraagde reactie van de stichting wordt vervolgens niet eens gepubliceerd, laat staan dat deze in de reportage terugkomt. Met zo’n dirigent van het maatschappelijk debat is het niet vreemd dat de publieke opinie, na zoveel jaar van propaganda omtrent abortus, is wat ze is.

 

Enorme blunder

 

De grootste blunder van EenVandaag betreft de getoonde beelden van Amerikaanse ‘pro-lifers’. De voice-over vertelt stellig dat het er steeds ruiger aan toe gaat met die ‘anti-abortusdemonstranten in Nederland’. Volgens de reportage zou dit ‘naar Amerikaans voorbeeld’ zijn. Op dat moment wordt er een video uit Amerika getoond met daarin jonge, luid scanderende vrouwen. De ene heeft bloedrode verf over haar schaamstreek, een ander is geschminkt en als lijk uitgestrekt op een sterfbed. Niet bepaald christelijke manieren van communicatie, zult u denken. Dat klopt, want het zijn pro-abortus demonstranten!

 

Wie goed kijkt, ziet al snel de bordjes met teksten als ‘Pro-life is een leugen!’ en meer van dat soort typische pro-abortus teksten.

 

De blunder is zo groot dat EenVandaag nu niet anders kan dan toegeven dat deze pro-abortus tactiek behoorlijk abject is. Dat oordeel was immers al geveld!

 

In de hele reportage is goed te zien hoe ver men moet zoeken om criminaliserende informatie te verzamelen over de non-agressieve, niet-intimiderende christenen waar commerciële instellingen en linkse stichtingen vanaf willen. Natuurlijk laten ze pro-life niet aan het woord. Dat zou immers leiden tot intellectueel bankroet.

 

Expliciete plaatjes

 

EenVandaag vertelt vervolgens dat de waker in beeld foldertjes aan de tv-ploeg laat zien met daarin ‘zeer expliciete plaatjes’. Wat komt er op dat moment in beeld? Een boekje met prachtige foto’s van ongeboren kinderen in verschillende stadia van menselijke ontwikkeling. Deze foto’s zijn onder meer gemaakt door de wereldberoemde Zweedse fotograaf Lennart Nilsson, wiens foto’s van ongeboren kinderen overal in boekvorm te koop zijn. U merkt het al, de redactie van EenVandaag doet alles om voor uw ogen te creëren wat er niet is.

 

Vervolgens wordt aan een waker gevraagd of abortus moord is, zodat de sprekers die met EenVandaag samenwerken later kunnen insinueren dat vrouwelijke bezoekers van de centra worden uitgemaakt voor moordenaars. Uiteraard noemt geen enkele van onze wakers deze vrouwen moordenaars, maar om dat te weten, moet men de werkwijze en visie van de stichting willen kennen.

 

Het dichtkitten van een deurslot

 

Het item stond bol van de anekdotische bewijzen zonder proces-verbaal. Zo zou er in Rotterdam een slot zijn dicht gekit door een demonstrant. Wij hebben daar niets over gehoord, laat staan dat er een proces-verbaal door ons is gezien. En toch zegt het abortuscentrum te weten dat het om een demonstrant gaat in een uitzending die geheel is gewijd aan onze stichting. Vreemd, zonder naam of aangifte.

 

Een ongeloofwaardige anekdote

 

Dan was er nog de anekdote van gynaecologe Van Seumeren, over een jonge vrouw die ‘hier’ huilend is weggehold. Als ‘hier’ slaat op haar eigen werkplek, een ziekenhuis, dan is dat erg vreemd. Onze wakers staan in elk geval niet bij ziekenhuizen en ik denk dat dit ook voor andere stichtingen geldt. Eerder op de dag, tijdens de uitzending van Radio1, bleek het volgens Van Seumeren te gaan om een gewenst kind dat ernstig gehandicapt was. Vreemd, want dergelijke abortussen worden doorgaans door het ziekenhuis gedaan en niet bij de abortuscentra, waar de wakers staan. In 2006 meldde Trouw overigens nog dat, juist in haar Utrechtse ziekenhuis, kleine medische afwijkingen bij de foetus worden afgewezen als reden voor abortus. Deze worden doorgestuurd naar de abortuscentra. Maar dit geldt niet voor ernstige afwijkingen.

 

Locaties waar wij niet waken

 

Er werd ook nog beweerd dat er op autoruiten wordt gebonkt in Den Bosch en dat vrouwen tot in de wachtkamer worden gevolgd in Roermond. Maar daar waken onze vrijwilligers helemaal niet. Toch wordt gedaan alsof Schreeuw om Leven zich hiervoor zou moeten verantwoorden.

 

Straatverbod

 

Uiteraard kwam ook Crista Compas van het Humanistisch Verbond langs. Haar organisatie verzamelt al maanden anekdotes over wakers. Daar kwamen weinig concrete, bewijsbare voorbeelden uit, zoals het nieuwsitem laat zien. Toch stelt ze voor dat burgemeesters bufferzones van een paar honderd meter instellen, voor de ‘veiligheid’ van de vrouwen die op afspraak komen. Ze weet dat het werk van de wakers hiermee onmogelijk wordt. Maar ze staat erop: christelijke wakers verdienen voor hun mening een straatverbod. Iets dat niet eens wordt gegeven aan een vrijgelaten verkrachter of moordenaar met betrekking tot de nabestaanden van zijn slachtoffer.

 

Under Cover beelden

 

Tot slot moet er natuurlijk aandacht zijn voor de ‘spectaculaire’ under-cover beelden, die werden voorzien van een filmisch gevarenmuziekje. Zo krijgt u immers het gevoel dat de onschuldige beelden misschien toch duiden op iets dat kwalijk is. De waakster verkondigde niets anders dan de waarheid tegenover de nep-bezoekster van het abortuscentrum. Abortus vanaf het tweede trimester[1] is nu eenmaal niets anders dan het uit elkaar trekken van een mensenlichaam dat te groot is om via de zuigcurettage te worden verwijderd.

 

Maar die informatie is wellicht slecht voor de inkomsten. Daarom spreekt men in de abortuscentra liever over het weghalen van ‘de zwangerschap’ of ‘het vruchtzakje’. Dit zijn onwetenschappelijke termen die het ongeboren leven de-humaniseren. En dat is, zoals in een oorlog, noodzakelijk om de daad van het doden mentaal mogelijk te maken. Ex-abortusartsen die gewetensnood kregen, kunnen wél duidelijk vertellen hoe zo’n ‘dilatatie en extractie’ in zijn werk gaat. En als dit intimiderend is, dan is dat waarschijnlijk omdat het zo erg zou zijn als het waar is. Wij verzekeren u: de wakers staan daar omdát het waar is.

 

Ook werd er door de waakster gezegd dat een ‘hele jonge foetus’ pijn kan ervaren. Dit is geen onwaarheid, als je een ongeboren kind van 20 weken, dat nog niet op de helft van de ontwikkeling is, zo noemt. Pijn wordt zeker vanaf 20 weken gevoeld en waarschijnlijk zelfs eerder. Het is zelfs goed denkbaar dat die pijn nog heftiger is, omdat de regulering van pijn – zoals geboren mensen dat hebben – bij 20 weken nog niet goed is ontwikkeld. De wetenschap weet nog lang niet alles over de werking van pijn bij foetussen, waardoor voorzichtigheid juist geboden is. Dat dit een onderwerp van discussie is binnen de medische wereld is helder. Maar dat maakt stellingen over foetale pijnloosheid bij iedere abortus pas echt selectief.

 

Dankbaar voor de media-aandacht en strijdbaar om, met Gods wil en voorziening, vrouwen te blijven informeren over de aard en de gevolgen van abortus, vragen wij u om ons werk en de mensen die wij trachten te bereiken in gebed te houden.

 

Schreeuw om Leven

 

[1] De waakster zei in het filmpje dat dit vanaf 11 weken gebeurt. Dan zat ze er volgens de meeste standaarden twee weken naast. Dat kan gebeuren en maakt voor het argument niets uit. Ook een zuigcurettage verscheurt immers het lichaampje van een ongeboren mens.

terug naar het overzicht
Verspreiding huis-aan-huis boodschap tijdens de Week van het Leven https://t.co/bT2bmoPxQC   8 dagen geleden op Twitter

Blijf op de hoogte!