Skip navigation
?
Onbedoeld zwanger?

Ik wil dat mijn leven een getuigenis is

Geplaatst op 8 april 2024 in Verhaal.

Colette is in haar leven veel in aanraking gekomen met abortus. Dit had diepe impact op haar gevoel van eigenwaarde. Ook komt ze erachter dat haar oma aandrong op een abortus toen haar moeder in verwachting was van haar. Dit raakt diep.

Als kind hoorde ik al jong dat mijn vader was aangeboden ter adoptie, omdat zijn moeder onbedoeld zwanger was. Zijn moeder zat in de prostitutie en kon daarom haar kind niet opvoeden. Mijn oma van moederskant heeft abortus ondergaan. Ze zou vanwege haar zwangerschap haar baan verliezen. Een van deze pogingen tot abortus mislukte. Mijn tante belandde in een couveuse. Verder herinner ik me een gesprek tussen mijn moeder en andere tante over abortus. Mijn tante was zwanger, evenals mijn moeder, maar een kind erbij kwam mijn tante niet goed uit. Daarom onderging ze een abortus. Ik was blij dat mijn moeder wel voor haar kind, mijn broertje, koos maar wist toen nog niet goed hoe ik over abortus moest denken. Later vormde ik daar steeds meer een mening over. Deze gebeurtenissen hadden grote invloed op mijn zelfbeeld. Het zorgde ervoor dat ik ging geloven dat het leven, en mijn leven, geen waarde had.

De zomer na mijn eindexamen op de havo bracht ik door bij mijn oma. Ik was daar voor vakantie en hielp in het restaurant van mijn oma en haar tweede man. Tijdens mijn verblijf daar wilde ik met mijn oma in gesprek over de abortussen in de familie. Dit ging echter niet zoals ik had gehoopt. Ze wilde niet met me praten en veranderde het gespreksonderwerp. Ze behandelde me alsof ik incapabel was en was negatief over mijn uiterlijk. Dit raakte me diep. Vooral omdat ik daarvoor jarenlang gepest was. Als gevolg hiervan kampte ik met depressie.

Gedwongen abortus?

Later hoorde ik van mijn zus over de relatiecrises van mijn ouders. Dit speelde toen mijn moeder in verwachting was van mij. Mijn vader had overspel gepleegd met een bekende. Daardoor kwam mijn moeder er alleen voor te staan tijdens de zwangerschap. Mijn oma drong bij mijn moeder aan op een abortus. Ze zei tegen mijn moeder dat ze bij haar in huis mocht komen wonen, samen met mijn zus. De voorwaarde was dat ze een abortus zou ondergaan. Mijn moeder luisterde niet naar mijn oma en koos voor mijn leven. De reden hiervoor is waarschijnlijk dat mijn ouders toch bij elkaar bleven. Hoe dat precies gegaan is wil mijn moeder niet vertellen. Ze wordt vaak boos als ik daarover wil praten, dit heeft een negatief effect op onze band.

Toen ik hoorde van de rol die mijn vader had gespeeld in dit proces, besloot ik dat ik geen vaderfiguur in mijn leven meer nodig wilde hebben. Toen ik zelf kinderen kreeg, kreeg ik meer begrip voor de gebrokenheid waarmee mijn vader kampte vanwege zijn adoptie en jeugd. Hierdoor had hij moeite om vader te kunnen zijn. Toen ik mijn vader kon vergeven herstelde onze band. We praatten samen veel over ons geloof. Deze gesprekken brachten ons dichter bij elkaar.

Verwerking

Om al deze gebeurtenissen te verwerken, ben ik mijn eigen verhaal op papier gaan zetten. Dit heb ik gedaan aan de hand van een boek van Melissa Odhen via The Abortion Surviors Network. Het is eigenlijk gericht op abortusoverlevenden, maar ik heb er ook veel aan gehad. Ik werkte er naar toe om zelf mijn verhaal te formuleren. Dit heeft ruim een jaar geduurd. Maar heeft mij geholpen mijn verhaal op papier te zetten. Mijn verhaal heeft veel aspecten die zwaar zijn, maar toch zie ik ondanks alles Gods genade in mijn leven!

Vrijwilliger bij Schreeuw om leven

Ik kreeg het verlangen om iets met mijn verhaal te doen. Daarom meldde ik me aan als waker. Om zo mensen bij de abortuskliniek te kunnen wijzen op andere oplossingen dan abortus. Het waken was echter erg zwaar voor mij. Ik droeg mijn verleden met me mee en moest nog veel verwerken. Ook kwamen er wel eens artsen naar buiten in met ons in discussie gingen, dat was erg moeilijk. Uiteindelijk ging er een vriendin in mijn plaats waken. Later vertelde ze me dat ze zelf ook een abortus gehad had, voordat ze tot geloof kwam. Ze had het verlangen om anderen te behoedden voor deze noodgreep. Op een dag sprak ze een vrouw die ze vertelde over andere opties dan abortus. Ze wees haar op de hulp die ze kon krijgen. Het was voor haar erg bemoedigend dat deze vrouw afzag van een abortus.

Buddy

Daarna kreeg ik van uit Er is hulp de vraag om buddy te worden van een alleenstaande moeder, om haar te begeleidden tijdens de zwangerschap. Dit heb ik twee keer gedaan. Het tweede traject heb ik de vrouw echt intensief mogen begeleiden. Het was heel mooi om haar zo tot steun te mogen zijn. Ze koos voor het leven van haar kind, ondanks het feit dat haar ex-man aandrong op een abortus. Ik hielp haar een netwerk om zich heen te verzamelen. Samen zorgden we voor de basisbenodigdheden. Wat was het een zegen toen ik het kindje mocht ontmoeten tijdens het kraambezoek!

Ook heb ik ook een vrouw begeleid in een post-abortus traject. Deze vrouw vertelde hoe ze in de abortuskliniek moeite had met haar keuze voor een abortus, toen ze de echo zag. Toen de arts dit zag, werd het scherm met de echo snel weggedraaid. Na de abortus droomde ze over haar ongeboren kindje. Ook de uitgerekende datum van haar kindje was voor haar een trigger van verdriet. Samen gingen we door het proces van rouw heen en kon ze het een plekje geven. Ik vertelde haar over het christelijke mensbeeld. Dat we geloven dat ieder mens uniek en kostbaar is. Ook sprak ik met haar over Gods liefde. Dit traject was confronterend, vanwege mijn verleden en familiegeschiedenis, maar heeft me ook erg veel geleerd en een stukje verwerking geboden.

Toen ik bij Er is hulp betrokken raakte ben ik meer gaan lezen over abortus en hoe de maatschappij het ongeboren leven dehumaniseert. Dankzij Schreeuw om leven raakte ik meer geïnformeerd over abortus. Langzaam veranderde het negatieve beeld dat ik over mezelf had. Ik zag mezelf niet meer als minderwaardig en waardeloos, maar als uniek en waardevol.

Een levend getuigenis

Ik wil dat mijn leven een getuigenis is. Het is een worsteling om te leren omgaan met alle rauwe kantjes van het leven hier op aarde. Mijn herstelproces duurt tot op de dag van vandaag. Maar ik merk dat God erbij is, dat geeft hoop! Het geeft zoveel rust om het in Zijn handen over te geven. Ik heb ervaren hoe God moeilijke gebeurtenissen kan gebruiken om iets moois te maken. De dankbaarheid die ik voel, wil ik graag uitdragen.