?
Onbedoeld zwanger?
Geplaatst op 3 november 2025 in Nieuws.
Het burgerinitiatief My Voice My Choice vraagt om abortus als mogelijkheid voor vrouwen uit alle EU-landen, maar roept stevige weerstand op. Het voorstel ademt aantasting van het recht op leven, nationale autonomie en echte keuzevrijheid voor vrouwen.
Het Europees Burgerinitiatief My Voice My Choice, gesteund door circa 1,2 miljoen ondertekenaars, roept de Europese Unie op om toegang tot abortus voor alle Europese vrouwen te ondersteunen en te subsidiëren. De campagne wil dat vrouwen in heel de Europese Unie (EU) toegang krijgen tot „veilige en legale abortuszorg”, ook als ze wonen in EU-lidstaten waar de wet dat nu beperkt of verbiedt.
Het recht van vrouwen op lichamelijke integriteit behoort te corresponderen met het recht op leven van het ongeboren kind.
Gepubliceerd in Reformatorisch Dagblad op 31 oktober 2025
Auteur: Arthur Alderliesten
Het voorstel van My Voice My Choice druist in tegen kernwaarden van de EU en de internationale mensenrechtenverdragen. Volgens het EU-Handvest en de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van de Verenigde Naties (VN) is menselijke waardigheid onschendbaar en heeft ieder mens recht op leven, inclusief het ongeboren kind. Het VN-Kinderrechtenverdrag uit 1989 stelt in de preambule dat „het kind, vanwege zijn lichamelijke en geestelijke onvolwassenheid, speciale bescherming en zorg nodig heeft, met inbegrip van passende wettelijke bescherming, zowel vóór als na de geboorte”.
Het burgerinitiatief My Voice My Choice heeft voor het ongeboren kind geen enkele aandacht.
Selectieve toepassing van deze rechten, waarbij ongeboren kinderen van bescherming worden uitgesloten, maakt het begrip menselijke waardigheid tot een hol begrip. Het initiatief van My Voice My Choice lijkt deze fundamentele mensenrechtenbepalingen te negeren of op een willekeurige manier toe te passen. Dit streven valt moeilijk te rijmen met de uitgangspunten van de rechtsstaat, die zo’n willekeur juist uitsluiten. Het recht van vrouwen op lichamelijke integriteit behoort te corresponderen met het recht op leven van het ongeboren kind. Andere EU-regels, zoals het rookverbod voor zwangere vrouwen, bevestigen juist dat de EU ook het ongeboren leven waardevol acht.
Het abortusbeleid is een nationale aangelegenheid. Zo is het vastgelegd in de EU-verdragen. Lidstaten hanteren uiteenlopende wetten, gebaseerd op hun eigen democratische processen en waarden. Het initiatief van My Voice My Choice bepleit het faciliteren van abortus voor vrouwen uit álle EU-lidstaten via een Europees financieringsmechanisme.
Prolifeorganisaties ontvangen niets uit de EU-budgetten.
Dit voorstel tast de beleidsvrijheid van lidstaten aan en neigt zelfs naar dwang. Het stimuleert zogenoemd ”abortustoerisme”, waarbij vrouwen naar landen met ruimere abortuswetten kunnen reizen. Dat ondermijnt de democratisch vastgestelde nationale wetgeving. Ook kan dit leiden tot een ”race to the bottom”, tot een concurrentiestrijd: welk land hanteert de ruimste abortustermijn? Gevolg is extra druk op gezondheidszorgsystemen, met name in Nederland, omdat hier de ruimste termijn van de EU geldt.
Een ander onbedoeld effect kan de verslechtering van zorg voor vrouwen zijn, doordat medische gegevens niet goed worden overgedragen tussen medici uit verschillende landen. Bovendien moet elk Europees wetsvoorstel voor totstandkoming getoetst worden op subsidiariteit. Dat wil zeggen dat het optreden van de EU nodig is wanneer lidstaten het probleem niet kunnen oplossen. Alleen al op grond van dit beginsel maakt het initiatief van My Voice My Choice geen schijn van kans.
Opvallend is dat de vrijheid van de vrouw om haar eigen keuze te maken centraal staat in het initiatief van My Voice My Choice. Echter, hoeveel keuzeruimte heeft de vrouw daarin precies? Wij stellen vast dat slechts één keuze wordt bepleit: die voor abortus. Wanneer iemand maar één keus heeft, is er feitelijk geen sprake van vrijheid, laat staan van een keuzemogelijkheid. My Voice My Choice is dus keuzebeperkend.
Verder valt op dat er voor het ongeboren kind geen enkele aandacht is. Maar dat kind heeft ook een stem, al kunnen we die nog niet horen. Bovendien blijven de mogelijke psychische en fysieke gevolgen van abortus onderbelicht, wat wringt met de medische norm van ”informed consent”, die voorlichting omvat over goede en negatieve aspecten van een behandeling en van alternatieven, zodat de betrokkenen een goede afweging kunnen maken.
Uit de Europese begroting blijkt dat organisaties die vóór abortus pleiten middelen van de EU ontvangen. Dat is in strijd met de EU-verdragen, omdat dit beleidsterrein uitsluitend tot de bevoegdheid van de lidstaten behoort. Maar het getuigt ook van ideologische eenzijdigheid, vooringenomenheid en mogelijk zelfs discriminatie, wanneer prolifeorganisaties daarentegen geen enkele euro uit de EU-budgetten ontvangen. Dit valt op geen enkele manier als levensbeschouwelijke neutraliteit uit te leggen. Het My Voice My Choice-initiatief zou voor de Europese Commissie juist aanleiding kunnen zijn om haar eenzijdige en partijdige opstelling te corrigeren en alle begrotingslijnen voor de promotie of indirecte financiering van abortus te schrappen.
Europa staat voor een principiële keuze: moet de EU abortus financieren en stimuleren of nationale democratieën en fundamentele rechten respecteren? Het My Voice My Choice-initiatief bruuskeert dus het fundamentele recht op leven en de menselijke waardigheid, ondermijnt nationale democratische besluitvorming en biedt vrouwen geen echte keuze. Op grond van het EU-verdrag en andere bepalingen in het internationaal recht dient de Europese Commissie dit initiatief daarom per direct naar de prullenbak te verwijzen.
Arthur Alderliesten is directeur van Schreeuw om leven, Leontien Bakermans werkt voor One of Us NL, Tista Bobbink is voorzitter van Juristenvereniging ProVita, Kees van Helden is coördinator van Kies Leven, Jan Schippers is directeur van de Guido de Brès-Stichting. Zij zijn de Nederlandse leden van de Europese federatie One of Us.