Zeven waarnemingen bij het artikel uit LINDA. over meelopen bij een abortuskliniek

Het gebeurt de laatste jaren vaker: journalisten lopen een dag mee in een abortuskliniek en maken er een reportage. Nu vond Linda het tijd om het werk van een abortuskliniek voor het voetlicht te halen. Op 9 juli verscheen het artikel onder de kop ‘Linda. Loopt mee in een abortuskliniek: ‘Niemand denkt hier; dit doen we even’. Arthur Alderliesten deed zeven observatie aan de hand van dit artikel.

Linda-redacteur Ellen brengt een dag door in de abortuskliniek Epione in Amsterdam-Zuidoost om inzicht te krijgen in het werk van de kliniek. Ze volgt het personeel en ziet hoe de kliniek functioneert vanaf de ontvangst van cliënten totdat zij de kliniek weer verlaten. Cliënten doorlopen een intake waarbij hun situatie en veiligheid worden besproken. De meeste vrouwen krijgen een abortuspil, anderen een instrumentele behandeling. In de kliniek vinden jaarlijks zo’n 2.500 behandelingen plaats, zo’n tien per werkdag. Ellen spreekt met enkele vrouwen over hun ervaringen, variërend van jonge vrouwen tot moeders die geen uitbreiding van hun gezin willen. De kliniek biedt ook bredere seksuele gezondheidszorg en werkt vanuit groot respect voor de keuzevrijheid van vrouwen. Ook gaat het over mensen die bij de kliniek demonstreren. Abortus wordt, tenslotte, benadrukt als recht, zelfs als een goed recht en zorg.

Zeven losse opmerkingen bij dit artikel:

De kern van het proces, dat een vrouw de kliniek verlaat zonder zwangerschap (maar ook zonder kind), vindt de redacteur ‘toch een gek idee’. Een dergelijke uitspraak lijkt te bevestigen dat abortus niet normaal is. Ook al probeert Nederland dit, mede door dit soort artikelen, wel zou te doen voorkomen.
Vanuit de pro lifehoek wordt dikwijls geroepen dat er zo onzorgvuldig wordt gehandeld in de abortusklinieken. Vanuit de verhalen van hulpvrager in de context van de hulpverlening wordt dit ook bevestigd. Toch lees je hier dat men het zorgvuldig probeert te doen. Soms is dat goed te erkennen, ook al ben je het fundamenteel oneens met deze handeling.
3 van de 31 cliënten van de die dag wil hun verhaal delen. 90% van de cliënten niet? Wat wil dat zeggen…?
Het lijkt aan de telefoon van deze abortuskliniek drukker te zijn dan bij de hulplijn van Er is hulp. Pijnlijk!
De naam van de kliniek verwijst naar de Griekse godin van de pijnverzachting. “Pijnverzachting”. Laat dit tot je doordringen. Er wordt een leven weggenomen, een zwangerschap wordt provocatief afgebroken en vrouwen kunnen flink hebben te dealen met de gevolgen. Hoezo “pijnverzachting”? Is een abortus niet eerder pijnopwekkend?
De gedachte dat abortus soms als anticonceptie wordt gezien, lijkt in deze reportage te worden bevestigd: “… iedereen heeft seks en er gaan gewoon weleens dingen mis. Dat merken we overigens ook als het carnaval of Koningsdag is geweest. Een paar weken daarna is er altijd een duidelijke piek te zien.” Feiten om van te rillen. Van afschuw.
‘Dat vrouwen vaak spijt krijgen van hun keuze voor abortus is nog zo’n hardnekkig vooroordeel. “Deze wordt graag gebruikt door de anti-beweging, maar het is desinformatie”’ Interessante uitspraak dat minimaal twee gedachten voortbrengt: als uit onderzoek blijkt dat het niet vaak is, moeten we dat als pro lifebeweging ook niet zeggen. Tegelijk blijkt dat dit wel degelijk regelmatig voorkomt, en is het dus eerlijk om deze feiten te blijven benoemen! Zowel vanuit de hulpverleningspraktijk als wetenschappelijk onderzoek.

Als we in de Griekse mythologie blijven hangen, is een van de ‘dochters’ van Epione en haar echtgenoot Asclepius (god van de geneeskunde en genezing) Aglaea wellicht meer gepast. Haar naam betekent schoonheid, pracht. En dat doet denken aan de betekenis van de naam Pua: glanzend. Deze oudtestamentische Bijbelse figuur was samen met Sifra verloskundige (Exodus 1). Sifra en Pua weigeren de pasgeboren Israëlitische jongetjes te laten doden. Zij zijn ‘aan God meer gehoorzaam, dan aan de mensen’ (Hand. 5:29). Zij beschermen het leven, omdat ze geloven dat het leven waardevol is. Zo voegen zij een daad voor het leven bij hun levensovertuiging. Dat kan soms een gevaarlijke klus zijn, maar God ziet en zegent het! God zegende deze twee moedige vrouwen door hen nakomelingen te geven.

Een samenleving die verantwoordelijkheid draagt voor de zwaksten, vraagt niet om halve, leven-uitsluitende zorg, maar naar mensen om mensen die zich als een Pua inzetten voor het kwetsbare leven. Al is het tegen de heersende opvattingen in; God zal het belonen.

We zullen ons daarom blijven verzetten tegen de opvatting dat het doden van onschuldig en kwetsbaar leven goede zorg en goed recht zouden zijn.
Elk nieuw beginnend menselijk leven is beelddrager van onze almachtige en barmhartige God en komt derhalve maximale bescherming en liefde toe.