Skip navigation
?
Onbedoeld zwanger?

‘Nederland is meer pro life dan de wereld denkt!’

Geplaatst op 22 januari 2024 in Portret.

‘Als vrouwen overtuigd raken van hun eigen waardigheid, zullen ze niet bang zijn om een ander mens het leven te schenken.’ Drie dagen na de Mars voor het leven in Den Haag is Nadia op reis door Oekraïne. Op weg naar de opening van een nieuw hulpverleningscentrum. Als ze eindelijk een restaurant heeft gevonden met een goed werkende wifi bespreken we online onder meer haar leven, haar visie op het pro life werk en haar ervaring met de Nederlandse Mars voor het leven.

 Nadia groeide in de jaren zeventig van de vorige eeuw op in het Westen van Oekraïne. Sovjettijd. Haar vader was als predikant verbonden aan de Oekraïense Baptistenkerk. ‘In mijn jeugd heb ik gezien hoe mensen en de kerk zijn vervolgd door de communistische Sovjetrepubliek. Maar ik ben niet gevormd door de communistische school, maar door mijn ouders die mij groot brachten met christelijke waarden en normen.’ Nadia’s moeder is een belangrijke bron van inspiratie in haar leven en ze praat met diep respect over haar. ‘Mijn moeder, als vrouw van de dominee en moeder van acht kinderen had geen gemakkelijk leven. Als diepgelovige vrouw stond ze toch vrolijk in het leven. Ze leerde mij Wie God is en hoe ik op Hem kan vertrouwen. Altijd keek ze omhoog. Die levenshouding heb ik van haar geleerd. Door mijn moeder sta ik optimistisch en hoopvol in deze wereld.’

 Verlies

Op achttienjarige leeftijd trouwde Nadia en kort daarna emigreerde ze naar de Verenigde Staten. Samen met haar man richtte ze Safe a Life Int. op, waarvan ze nu directeur is. De aanleiding om dit een organisatie te starten om onbedoeld zwangere vrouwen te helpen is een pijnlijke, persoonlijke ervaring, waarover ze ook sprak tijdens haar toespraak bij de Mars voor het leven in Den Haag. ‘Mijn man en ik verloren ons zoontje Johnatan met 18 weken zwangerschap. Hij was te vroeg geboren en leefde slechts één uur voordat God hem wegnam. Een prachtige, volledig gevormde baby. Korte tijd later ging ik naar mijn geboorteland. Daar ontdekte ik dat miljoenen baby’s werden geaborteerd met dezelfde zwangerschapsduur als mijn zoontje. Maar niemand deed er iets aan! Over deze onderwerpen ontbrak in Oekraïne elke vorm van hulp en voorlichting. Sindsdien heb ik mijn leven gewijd aan het onderwijzen van jonge mensen over de heiligheid van het leven en de realiteit van abortus. Nadat ik zo’n zes jaar met jongeren had gewerkt, openden we ons eerste Life Center in mijn Oekraïense geboorteplaats. Inmiddels zijn we gegroeid naar tien Life Centers in Oekraïne, één in Polen en één in de Verenigde Staten. Het is onze ambitie om vierentwintig Life Centers te hebben in Oekraïne en nog veel meer over de hele wereld, waar God maar deuren opent.’

De gebeurtenis van het overlijden en de geboorte van Johnatan is bepalend voor haar werk. ‘Vaak kijk ik naar de foto van mijn doodgeboren kindje. Het herinnert me er altijd weer aan waarom ik mijn werk startte. Ik denk er dan aan dat het Gód was die zijn leven nam. Alles wat ik doe, is in het licht van deze gebeurtenis.’

Waardigheid van de vrouw

Haar visie op het werk wordt voor Gordynsky bepaald door haar geloof. ‘Gód schiep de mensen. Alleen Hij creëert en daarom mag alleen Hij het wegnemen. Mensen kunnen heel slim zijn, maar met alle techniek kunnen ze geen leven creëren. Dat is voorbehouden aan God. Geboren of ongeboren – het is niet de mens leven weg te nemen.’ De gedreven Oekraïens-Amerikaanse zoekt aansluiting op de denkwereld van mensen die niet in God geloven. Dan heeft ze het over menselijke waardigheid. ‘Dat is ook voor mensen die niet God geloven een belangrijke waarde. Als we het ongeboren leven niet waarderen, waarom zouden we dan het opgroeiende leven wel waarderen?’

Een belangrijk punt rond onbedoelde zwangerschap is voor Nadia Gordynsky de waardigheid van de vrouw zelf. Ze recht haar rug en zet met haar handen haar woorden kracht bij. ‘Ik geloof niet dat een vrouw vrijwillig voor abortus kiest. Vrouwen zijn geschapen om leven te geven, niet om het te vernietigen. Er is altijd een factor van buitenaf die haar tot een abortusbeslissing drijft. Het kan de angst voor afwijzing zijn, economische factoren, schaamte en nog veel meer. Als we haar kunnen helpen om deze angsten te overwinnen, helpen we haar om te bloeien en de baby op een waardige manier te krijgen. Als vrouwen overtuigd raken van hun eigen waardigheid, zullen ze niet bang zijn om een ander mens het leven te schenken. Als we vrouwen onderwijzen, liefhebben en investeren in hun waardigheid, kunnen we meer levens redden dan we voor mogelijk houden. Onschendbaarheid van het leven en waardigheid van vrouwen zijn verpakt in liefde.’

Safe a Life

De organisatie waarvan Nadia directeur is, Safe a Life, is zowel gericht op hulpverlening als het beïnvloeden van de maatschappelijke opinie. ‘We bieden praktische hulp door middel van counseling, materiële en spirituele hulp. We proberen in de gesprekken de redenen waarom vrouwen voor een abortus dreigen te kiezen boven tafel te krijgen en zoeken daar oplossingen voor. Ook zijn we begonnen met het trainen van vrouwen om professionele vaardigheden te krijgen, zodat ze kunnen leren om zichzelf en haar baby te onderhouden. Maar ook om ándere vrouwen kunnen helpen om hun leven ten goede te veranderen. Ook begeleiden we vrouwen als ze moeite ondervinden in hun leven na een abortus. We leren jongeren na te denken over de betekenis van het leven en seksualiteit. Ook hebben we een programma voor ouders die een ongeboren kind hebben verloren. Mannen en vrouwen gaan beiden en gezamenlijk door een crisis heen. We hen zich te verzoenen met de situatie en te werken aan heling.

Uitdagingen

De verschillende landen waarin Safe a Life actief is, stelt ook voor verschillende uitdagingen. In de Verenigde Staten is de uitdaging meer politieke geladen. ‘De naam pro life is een negatief label geworden. Velen horen het positieve niet meer van ‘pro life’. Daarom noemen we onze hulpverleningscentra “Life Centers”. Hoewel we volledig pro life zijn, blijven we toch weg bij de naam pro life om open te kunnen staan voor de hele samenleving.’

In Oekraïne zorg de oorlog met Rusland voor een andere dynamiek, vertelt Nadia. ‘Niet alleen de vrouwen die bij ons komen, ook veel vrijwilligers en collega’s van de staf gaan door crises, zijn gewond. De ene gewonde helpt de andere. De oorlog heeft iedereen verwond. Tegelijk toonde de oorlog de verbazingwekkende veerkracht van onze teams. Voor de oorlog moesten we de regering vragen om de deur voor ons te openen, maar nu heeft de regering ons nodig en vragen ze ons om hen te helpen. Zo konden we juist nieuwe centra openen.’

Mars

De Mars voor het Leven in Nederland heeft Nadia als bijzonder ervaren. ‘Ik heb altijd gehoord dat Nederland erg liberaal was op het gebied op van drugs, prostitutie, abortus, euthanasie, en zo. Ik dacht daarom dat Nederlanders zich niet echt zouden interesseren in het pro lifewerk. Maar er waren zóveel mensen! Terwijl ik sprak, stroomde het van de regen, maar iedereen luisterde heel aandachtig. Van jong tot oud. Nederland is meer pro life dan de wereld denkt!’