?
Onbedoeld zwanger?
Geplaatst op 23 januari 2025 in Portret.
Een hart voor kwetsbare moeders. Dat hebben Pieter en Mirjam van Dijk. Met hun stichting Choice4Life vangen ze jonge moeders op die vanwege moeilijke thuissituaties niet in hun vertrouwde omgeving kunnen bevallen en/of zelfstandig voor hun kind kunnen zorgen. ‘We willen als een gezin voor hen zijn.’
Al vroeg wist ik dat met jongeren wilde werken’, begint Pieter te vertellen. ‘Daarom ging ik de pabo doen. Mirjam heeft een achtergrond in de zorg. Samen deden we al tienerwerk en zomerkampen. We zeiden weleens tegen elkaar: “Wat zou het gaaf zijn als we altijd met jongeren mogen werken.” In het onderwijs kwam ik in aanraking met jonge meiden die door moeilijke omstandigheden uitvielen. Dat ging me aan het hart. Mirjam en ik begonnen een persoonlijke zoektocht naar wat we voor jongeren konden betekenen. Wat kunnen we uitdelen van wat we hebben gekregen?’
Pieter en Mirjam verzamelden mensen om zich heen om mee te denken. Mirjam: ‘We kunnen wel allerlei ideeën hebben, maar we wilden ook graag sparren. Dat deden we met mensen uit het onderwijs, de zorg, verzekeringen en de financiële sector. Onze uiteindelijke plannen om een opvanghuis voor jonge moeders te realiseren, hebben we ook gedeeld met grote organisaties en instanties. Die sloegen niet aan op ons idee.’
‘Dat kwam vooral omdat er plannen waren voor de decentralisatie van de Jeugdzorg die met ingang
van 2015 was aangekondigd’, vult Pieter aan. ‘Het was toen de vraag of gemeentes straks deze zorg nog zouden financieren. Maar die doelgroep is er wel, dus als anderen het niet oppakken, wie dan wel? Dat was voor ons een extra aanmoediging om deze stap te zetten en het resulteerde uiteindelijk in de oprichting van Choice4Life.’
Met de stichting worden kwetsbare moeders en eventueel vaders opgevangen. ‘Kwetsbaar omdat ze in een moeilijke positie zitten’, legt Mirjam uit. ‘Sommigen hebben net een kindje, anderen zijn zwanger en kiezen bewust voor het leven. Ze komen bijvoorbeeld via Jeugdzorg, de gemeente of de verloskundepraktijk bij ons binnen. Ze kunnen niet meer thuis wonen of bij de zorginstelling waar ze op dat moment verblijven. Het is een doelgroep die eigenlijk tussen wal en schip valt. Van A tot Z begeleiden we deze jonge moeders naar een stabielere toekomst. Dat doen we samen met een team van medewerkers die ieder hun eigen expertise hebben. Bijvoorbeeld op het gebied van trauma,
hechting of systemische vragen. Ook werken we met externe hulpverleners. We kijken gericht naar wat er nodig is voor moeder en kind en stellen doelen op. We bieden hen een veilige plek waar ze op hun eigen tempo kunnen ontwikkelen. We werken vanuit de presentiemethodiek. Dat wil zeggen dat
we meelopen en naast de moeders staan in hun worsteling en kwetsbaarheid. Dat is niet altijd makkelijk. Het vraagt de hele dag door je aandacht en energie, want hier op de boerderij bieden we 24/7 begeleiding. Maar dat doen we met veel liefde. We zien het echt als een roeping en het vraagt een andere manier van leven. Ook als het moeilijk is, blijven we naast hen staan en mogen
ze altijd weer opnieuw beginnen.’ Pieter: ‘Ja, dat vinden ze dan zo bijzonder. Dan kunnen
we getuigen van Gods genade. Wij maken ook vaak fouten, maar mogen bij God ook altijd opnieuw
beginnen.’
Pieter en Mirjam vinden het bijzonder dat de moeders die bij hen komen bewust kiezen voor het leven. ‘We geloven dat ieder leven uniek is, door God gewild, en dat het daarom bescherming verdient’, vertelt Mirjam. ‘Abortus wordt zo makkelijk als oplossing aangedragen, maar dat is het niet. Er is te weinig aandacht voor de trauma’s als gevolg van een abortus. Vaak komen trauma’s nog meer openbaar bij een volgende zwangerschap. We hebben hier meiden die daarover kunnen meepraten. Abortus is een noodkreet. Wij willen een ander geluid laten horen, dat er wél een
uitweg is. Dat we samen willen zoeken naar mogelijkheden en oplossingen. Het is een logische gedachte dat deze vrouwen in een kwetsbare positie denken dat ze het niet aankunnen en het niet gaan redden. Wij kijken wat er nodig is en helpen hen zover als mogelijk op weg.’
‘Dat is een ander geluid dan we vandaag de dag horen’, reageert Pieter. ‘Gemeenten en veel andere
sociale instanties zitten eigenlijk allemaal op de lijn van: “Doe maar een abortus.” Ze kunnen dat niet verplichten, maar het is wel een dringend advies. Andere keuzemogelijkheden worden vaak niet genoemd. Daar moeten vrouwen dan zelf achter zien te komen. Een abortus kost immers minder geld dan al die zorg. We hebben hier weleens een onverzekerde moeder gehad die geen strippenkaart vergoed kreeg voor een gesprek met een maatschappelijk werker, maar in de dagopvang waar ze zat wel een envelop kreeg met geld voor een abortus. Dat is onvoorstelbaar. We
zijn echt een eind afgedwaald als maatschappij. Het is een leugen dat abortus een goede oplossing is. In de media is er nauwelijks aandacht voor de verhalen van vrouwen die lijden na een abortus en de psychische nood die onder andere bij een volgende zwangerschap of op latere leeftijd om de hoek komt kijken. Het is genade dat ze niet allemaal in een (postnatale) depressie belanden.’
Laat het normale leven zegevieren. Dat is het motto van Choice4Life. Pieter: ‘Onze God is een God van families. Dat zien we door de hele Bijbel heen. Hij schiep familieverbanden. Op grond daarvan is mijn visie: als je wilt bezuinigen op Jeugdzorg, dan moet je investeren in gezinnen. Helaas gebeurt dat te weinig in onze samenleving. We zijn zo individualistisch geworden. Wij willen deze moeders leren wat familie is en hoe ze familiebanden kunnen onderhouden. Goede voorbeelden daarvan hebben ze meestal niet gehad. Daarom doen we ons werk ook vanuit het gezin en maken we gebruik van gastgezinnen waar ook moeders kunnen wonen die vervolgens ambulante begeleiding krijgen. We kiezen er niet voor om een instelling te zijn waar tientallen vrouwen op een groep
geplaatst worden. Dat hebben ze al zo vaak meegemaakt. Daardoor hebben ze geen flauw benul hoe het normale gezinsleven eruitziet. Dat zit ‘m al in de meest normale dingen. We zijn echt geen perfect gezin, maar we horen terug dat ze het heel bijzonder vinden hoe het hier functioneert. We zijn dankbaar dat we dit voor hen kunnen betekenen. Dit kunnen we niet doen zonder de (financiële) betrokkenheid van kerken en mensen om ons heen. Dat motiveert ons om door te
gaan. Samen staan we voor het leven!’