?
Onbedoeld zwanger?
Geplaatst op 16 december 2025 in Verhaal.
Dit artikel verscheen in december 2025 in Leef Magazine
Aria is altijd tegen abortus geweest. Totdat ze totaal onverwacht zwanger raakt. Ze is op dat moment al alleenstaand moeder. Daarnaast kampt ze met een lichamelijke aandoening, waardoor een zwangerschap heel risicovol is. ‘Toen ik ontdekte dat ik onbedoeld zwanger was, stond mijn wereld stil.’
‘Mijn eerste reactie was paniek’, begint Aria haar verhaal te vertellen. ‘Angst, schaamte en twijfel vochten om voorrang. Ik voelde me alleen, bang voor het oordeel van mijn omgeving en voor de reacties van mensen die me kenden. Ik overwoog abortus. uit angst, uit bezorgdheid voor mijn eigen gezondheid, uit praktische nood.’
Hoe kan mijn lichaam dit nog aan, dacht Aria. ‘Ik had net een zware ziekenhuisopname achter de rug. Door de aandoening die ik heb, leef ik al jaren met veel pijn. Bewegen was moeilijk, slapen lukte niet en zelfs de gewone dingen van het dagelijkse leven – zoals zorgen voor mijn kinderen – gingen nauwelijks. Medisch gezien was het een heel risicovolle situatie. Mijn huisarts raadde het vanwege mijn gezondheid sterk af om de zwangerschap uit te dragen.
Medisch gezien was het een heel risicovolle situatie.
Ook de verloskundige had haar twijfels en vroeg zich af of mijn lichaam dit wel zou aankunnen. Ook mijn vriendin, die pro life is, vroeg me af of ik abortus zou moeten overwegen. Ze had mijn vorige ziekenhuisopnames nog op haar netvlies staan en was bang me door deze zwangerschap te verliezen. Toen ik bij de gynaecoloog kwam, zag ik het hartje kloppen op de echo. Direct kwamen alle moedergevoelens naar boven. De gynaecoloog gaf aan dat het wel mogelijk was om de zwangerschap uit te dragen, al zou het zwaar worden. Dat gaf voor mij de doorslag. Ondanks alle angst en onzekerheid was abortus geen optie voor mij.’
De vader reageerde aanvankelijk begripvol, maar dat veranderde snel. ‘Zijn psychiatrische aandoening bracht veel onrust. Tijdens de zwangerschap moest ik laveren tussen mijn eigen gezondheid, de spanningen met de vader en de zorgen om mijn kinderen. Ik stond er grotendeels alleen voor. Wel ontving ik veel hulp van mijn omgeving. Lichamelijk was het een loodzware periode. Elke dag was overleven: pijnstillers, ziekenhuisbezoeken, uitputting. Mijn ziekte beperkte me steeds meer. Toch groeide in mij een vastberadenheid die ik niet eerder had gevoeld. Ik voelde dat dit kindje, ondanks alles, een plek had in mijn leven.’
Tijdens de zwangerschap kwam Aria in contact met Er is hulp. ‘Al vrij snel nadat ik ontdekte dat ik zwanger was, merkte ik dat ik het niet alleen aankon. De emoties, de angst en de onzekerheid stapelden zich op en ik voelde dat ik iemand nodig had om mee te praten. Ik zocht op internet naar hulp. Er is hulp sprak me meteen aan. Ik was al bekend met Schreeuw om leven. Daardoor had ik het vertrouwen dat ik hier een ander geluid zou horen dan de vraag: wil je deze zwangerschap wel uitdragen? Vanaf dat moment had ik elke twee weken gesprekken met een hulpverlener. Dat was een enorme steun voor me. Het deed me goed om alles van me af te kunnen praten, zonder bang te hoeven zijn voor oordeel. Bij Er is hulp voelde ik me gehoord en begrepen. In de gesprekken kon ik alles zeggen. Bij mijn familie of vrienden was ik altijd bang dat ze zich zorgen om me zouden maken. Er werd met me meegedacht, er was ruimte voor mijn gevoelens en twijfels en er werd ook gekeken naar wat ik praktisch nodig had. Die combinatie van emotionele en praktische steun heeft me er echt doorheen gesleept. Het gaf me het gevoel dat ik er niet alleen voor stond, dat er mensen waren die naast me wilden staan in een van de moeilijkste periodes van mijn leven.’
Ik weet dat er een God is Die boven alles staat en beslist wat er gebeurt.
De bevalling kwam totaal onverwacht, een paar weken voor de uitgerekende datum. Aria: ‘Plotseling braken mijn vliezen en vanaf dat moment ging alles razendsnel. In het ziekenhuis bleek dat mijn kindje zuurstoftekort had. Er was geen tijd te verliezen – een spoedkeizersnede was de enige optie. Ik herinner me het moment dat ze met mijn bed door de gangen renden. Dan weet
je dat de situatie ernstig is. Gelukkig was er een vriendin die de hele bevalling en de nacht daarna bij me bleef. Ook mijn familie en mensen uit mijn kerk waren tot grote steun toen ik in het ziekenhuis lag. Ik werd onder algehele narcose gebracht. Hierdoor heb ik de geboorte van mijn dochter niet bewust meegemaakt. Terwijl ik sliep, werd ze geboren. Toen ik wakker werd, was ze er opeens. Klein, kwetsbaar, maar levend. Het eerste moment samen voelde onwerkelijk. Mijn dochtertje had een moeilijke start. Kort na de geboorte bleek dat het drinken niet goed ging. Ze
hapte niet goed aan. Doordat ze niet genoeg voeding binnenkreeg, had ze sondevoeding nodig. Uiteindelijk hielpen speciale flessen haar om zelf te leren drinken.’
Hoe heeft Aria deze zware periode volgehouden? ‘Dankzij familie en vrienden. Maar dat niet alleen. Uit het geloof haalde ik ook kracht. Ik weet dat er een God is Die boven
alles staat en beslist wat er gebeurt. Ondanks het feit dat ik een fout had gemaakt en onbedoeld zwanger was geraakt, zorgde Hij. Hij heeft dit leven gegeven. Ik ervaar nog steeds dat dit kindje een geschenk is. Ze brengt balans met zich mee en ze geeft heel veel blijdschap. Het bracht licht in een periode van duisternis. Ik merkte dat het gezin, hoe gebroken ook, door de komst van dit kindje dichter bij elkaar kwam. Mijn oudste bloeide op; er kwam warmte en vertrouwen in huis. De anderen zijn ontzettend dol op haar. Ze is echt een cadeautje.’
Het leven is nog steeds zwaar voor Aria. ‘Mijn aandoening is progressief; de pijn en beperkingen nemen toe. Het leven is echt een strijd. Maar ik maak de keuze om te genieten en vrolijk te zijn; dat maakt het leven mooier. Omdat de oudste kinderen al wat ouder zijn, kunnen ze me gelukkig helpen. Tegen vrouwen die onverwacht zwanger raken, wil ik zeggen: Weet dat er altijd hulp is. Schaam je niet. Vertrouw erop dat wat nu onmogelijk lijkt, later een zegen kan blijken. En tegen de mensen om hen heen: Luister zonder je mening te geven. Soms is er gewoon zijn het mooiste
wat je kunt doen.’