?
Onbedoeld zwanger?
Geplaatst op 19 maart 2026 in Verhaal.
Dit artikel verscheen in maart 2026 in Leef magazine
Als Agnita (71) begin twintig is, voelt ze steeds vaker dat er bepaalde dingen in haar leven niet kloppen. Flarden van jarenlang misbruik door haar vader komen door een reeks gebeurtenissen langzaam terug. Al die tijd heeft ze die verdrongen. Maar wie gelooft haar verhaal? ‘De echte erkenning kreeg ik pas toen ik bij Er is hulp aanklopte.’
Voor het oog komt Agnita uit een keurig gezin: kerkelijk betrokken en een ouderling als vader. Niks bleek minder waar. Er was iets grondigs mis. ‘Het heeft jaren geduurd voordat ik daarachter kwam. Er kwam een moment dat ik nachtmerries kreeg. Ik was er ontzettend beroerd van en had weinig energie meer. Het voelde alsof mijn leven verdween in een soort mist. Maar ik kon aan niemand precies uitleggen waardoor het kwam.’
Agnita komt op een Bijbelschool terecht. “Er ging een wereld voor me open. Niet alleen omdat ik op kamers ging wonen, maar ook omdat ik ontdekte hoe anders de mensen hier met elkaar omgingen. Daardoor durfde ik voor het eerst dichter bij mijn gevoel te komen en te luisteren naar mijn lichaam. Langzaam werd mijn overtuiging sterker: er speelt iets in ons gezin. Een aantal jaar later kwamen de verhalen over incest in de maatschappij openbaar. Een hoogleraar uit de kerk zei toen: “Gelukkig komt dat in de kerk niet voor.” Dat triggerde me en ik raakte in paniek. Ik dacht: hier moet iets zitten. Ik had in eerste instantie nog niet bedacht dat ik daadwerkelijk misbruikt was. Ik had meer de gedachte dat mijn vader dat had gewild. Hij was namelijk altijd enorm op mij gericht.’
De confrontatie met haar, met de waarheid, zou te heftig zijn…
Tijdens een vrouwenweekend komt Agnita in contact met een fysiotherapeut die door massages herinneringen naar boven kon brengen. ‘Ik kreeg herbelevingen en wist niet wat me overkwam. Het was heel heftig. Ik kreeg herinneringen van de tijd dat ik nog niet eens kon praten. Er kwam steeds meer naar boven. Ik voelde aan alles dat dit moest kloppen. Weer wat later kreeg ik herbelevingen dat ik zwanger was en in een droom zag ik waar mijn kindje begraven lag. Waar komt dit kind vandaan? dacht ik. Ik wist dat er iets was met heel veel bloed; het was zo afschuwelijk dat ik er niet verder over wilde nadenken. Dit alles zorgde voor veel verwarring. Hoe kan dit nu? En hoe kan het dat ik geen verbinding kan leggen met mijn gewone geheugen? Ik heb stad en land afgezocht naar iemand die me hierbij kon helpen. Een predikant gaf het advies om de confrontatie met mijn vader aan te gaan. Voordat ik dat deed, vertelde ik het eerst aan mijn broers, mede omdat zij jonge kinderen hebben en ik hen wilde beschermen. Mijn broers geloofden mij. De huisarts ging met mij mee naar mijn vader. Die ontkende in alle toonaarden. Maar ik zei tegen hem: “Pa, ik stik erin, ik breng het naar buiten.”’
In de hulpverlening loopt Agnita vast. ‘Ik moest me bezighouden met het heden en niet met het verleden. Mijn verhaal werd vaak niet geloofd. Dat deed wat met mijn vertrouwen en het maakte me eenzaam. Er kwam een doorbraak toen de dominee en een therapeut uit mijn kerk met mij gingen bidden. Er kwamen wonderbaarlijke dingen naar boven; dat ik als jong kind al een onzichtbaar vriendinnetje had dat alles overkwam. Op die manier kon ik het verdringen en doorgaan met leven. Zij was de reden dat ik kon overleven. Dat blijkt vaker voor te komen bij ernstig trauma. Ik droomde ook over haar: ze zat achter een deur waar ik niet naar binnen mocht. Achteraf begreep ik waarom: de confrontatie met haar, met de waarheid, zou te heftig zijn…’
In de loop van de tijd vielen er opnieuw puzzelstukjes op z’n plaats. ‘In een programma van Family 7 ging het over een vrouw die op een toch wat bijzondere manier aan het dansen was. Wat bleek: zij had drie abortussen laten doen. Tijdens een bevrijdingsweekend kreeg ze een visioen dat haar kinderen dansten voor Gods aangezicht. In mij gebeurde er iets bijzonders. Er kwam een enorme opluchting in mijn lichaam. De medicijnen die ik gebruikte tegen zenuwpijn hoefde ik niet meer te slikken. Er ging iets open. Alsof mijn lichaam zei: oh, gelukkig, het is goed met mijn kind. Ik mag het loslaten. Het krampachtige dat er altijd was, ging weg. Ook bij mij moest het dan toch echt een abortus zijn. Ik deelde dit met mijn broer en volgens hem kon dit kloppen, mede door de details die ik in mijn verhaal vertelde.’
Drie jaar geleden komt Agnita in contact met Er is hulp. ‘Ik vond het spannend om te bellen, omdat ik weer bang was voor afwijzing. Dat gebeurde gelukkig niet. Het contact was ontzettend fijn en ze namen mijn verhaal serieus. Samen met de hulpverlener ging ik aan de slag met een boekje. Dat was confronterend. Wat voor mij een bevestiging was, was dat het vaker voorkomt dat een vader zelf een abortus uitvoert bij zijn dochter. Dat het vaker voorkomt dat het slachtoffer het zo heeft verdrongen, dat hij of zij geen bewuste herinneringen meer heeft. Die erkenning was helend, want daardoor kon ik voor mezelf ook erkennen wat er was gebeurd. Ik leerde daarnaast dat ik mocht vertrouwen op mijn lichaam, omdat het trauma daarin is opgeslagen. Samen hebben we ook uitgeplozen in welke periode de abortus ongeveer geweest moest zijn. Het moet in januari zijn geweest, vlak na mijn 16e verjaardag. Hoe het allemaal is gebeurd, weet ik nog steeds niet precies. Ik moet leren leven met de vragen. Ik ben dankbaar dat Schreeuw om leven een schakeltje was en me een stukje verder heeft geholpen.’
In het boekje is ook aandacht voor het geven van een naam. ‘Ik dacht toen: ik kan toch niet zomaar een naam uitkiezen? God had eerder al tot mij gesproken dat het een meisje was en dat Hij voor haar zorgde. In het boekje stond dat kinderen uit “foute” relaties er ook mogen zijn. Ze zijn kostbaar voor Hem. Ook die kinderen houdt Hij in Zijn handen. En ook mij laat Hij niet los. Want in dit alles ervaar ik dat Hij me iedere keer weer verder leidt. Betrek daarom God en anderen bij je pijn en breng je trauma aan het licht. Negeer het niet, anders kom je jezelf flink tegen. Je mag jezelf recht doen en je hoeft je verleden niet weg te stoppen.’