‘De arts stuurde aan op abortus’

Tanja (62) heeft veel meegemaakt. Rustig zit ze tegenover me, terwijl ze haar verhaal vertelt. Gelijk blijkt dat ze veel heeft meegemaakt. Ze vertelt over haar jeugd en de gebeurtenissen die ertoe hebben geleid dat ze een abortus onderging.

Mijn jeugd was erg onveilig. Ik kreeg al jong te maken met misbruik. Ook pleegde mijn moeder zelfmoord. Dit heeft mij erg beschadigd. Uiteindelijk kwam ik in een heel fijn pleeggezin terecht. Met hen heb ik nog steeds fijn contact. Daar ben ik erg dankbaar voor.

Rot op!

Ik ging op mijn 28^e op mijn eigen benen staan, toen ik de deeltijdopleiding SPH op het HBO ging volgen. In die tijd was ik vrij labiel en erg op zoek naar houvast. Op een gegeven moment kreeg ik een vriend. Hij was psychisch ook niet sterk en dronk veel. Ik raakte zwanger. Direct was ik erg gespannen, want ik wilde niet zwanger zijn.

Toen ik het mijn vriend vertelde was zijn reactie: “rot op met je dikke buik”. Ik had toen nog helemaal geen dikke buik, maar het kwetste me erg. Later hebben we er nog wel verder over gepraat, maar hij wilde het echt niet. Ik ben ook nog bij zijn zus geweest om het verhaal te vertellen en ook over zijn reactie te praten.

Ik dacht: “ik ben niet in staat dit kindje op te voeden.” Ik droomde ook dat ik mijn kind verwaarloosde. Ik had echt angst voor de toekomst, wist niet hoe ik het financieel moest rondkrijgen en ik kon dit kind geen stabiele en veilige plek bieden. Ik belde een vriendin op en vertelde het haar. Zij is ook met me mee gegaan naar de abortuskliniek. Door mijn geloof, had ik wel diepe schuldgevoelens. Ik vond het heel moeilijk en voelde ook dat het verkeerd was. Later zag ik in dat ik op dit moment niet op God vertrouwde.

De abortus

In de kliniek heb ik een gesprek gehad met een medewerker over abortus en mijn keuze. Ik was labiel en beïnvloedbaar. De arts stuurde aan op een abortus, dat was de beste oplossing voor mijn problemen. Uiteindelijk was het natuurlijk mijn eigen keuze, maar ik voelde me niet gesteund en niemand vertelde me dat het ook een optie was om mijn kindje te houden. Ik vind het lastig om te zeggen of dat echt was wat ik wilde. Op dat moment wist ik het zelf ook niet goed. Ik had gewild dat er in de kliniek op andere oplossingen was gewezen, zoals adoptie, maar niemand heeft me daarop gewezen. Ze zagen me niet echt als mens, ik voelde me een nummer. Er was weinig tijd en alles moest snel gebeuren. Na mij was er alweer een volgende.

De abortus zelf heb ik als vreselijk ervaren. Tijdens de abortus kwam een deel van het trauma uit mijn jeugd terug. Omdat je daar zo kwetsbaar ligt in die stoel. Het voelde voor mij heel onveilig. Na de behandeling voelde ik me ontzettend leeg. Het voelde alsof ik mijn onschuld was kwijt geraakt.

Na de abortus voelde ik me erg alleen. Ik durfde dit niet met medestudenten te delen, uit angst dat ze mij zouden veroordelen. De vriendin die mee was geweest naar de kliniek begreep niet dat ik er mee zat, ze vond het een goede keuze. Maar ik ging er wel onder gebukt. Ik kreeg veel psychische klachten en angsten. Naar de tandarts gaan vond ik ook moeilijk, omdat de geluiden mij herinnerden aan de abortus.

Vergeving

Zeker 30 jaar later hadden we in de kerk een cursus ‘vrijheid in Christus’. Het boekje dat daarbij hoorde, ging over veel verschillende onderwerpen. Abortus hoorde daar ook bij. In het boekje stond een gebed om vergeving te vragen voor abortus:

“Heer, ik belijd dat ik het leven dat U mij hebt toevertrouwd niet op een goede manier heb beschermd en gekoesterd en ik erken dat het zonde is. Ik dank u dat ik mezelf mag vergeven omdat U mij vergeven heeft. Ik weet dat het kindje tot in alle eeuwigheid in uw liefdevolle handen is. In Jezus’ naam, amen.”

Ik vroeg de begeleider van de cursus of ze dit gebed met mij wilde bidden. Met de begeleider als getuige bad ik dit gebed. Het was voor mij een hele grote bevrijding. Voor het eerst had ik het gevoel dat mijn geheim, dat ik altijd met me meegedragen had, vrij was.

Verwerking

Ook vertelde ik mijn GGZ-begeleider over mijn ervaring met abortus. Ik ging op zoek naar hulp bij de verwerking van abortus. Zo kwam ik terecht bij Er is hulp. Ik werd gekoppeld aan een vrouw en samen met haar ben ik aan de slag gegaan met het boek ‘Heel haar keuze’ om de abortus een plaats te geven in mijn leven. Dit was heel fijn. In het boek ging een deel over omgaan met het gemis van een kindje, daarbij hoorde een naam geven aan je kindje, dat lukte mij niet. Omdat ik niet weet of het jongen of een meisje was. Het kan ook zijn dat ik er nog niet aan toe ben om dit te doen. Ik wil mijn verhaal vertellen om anderen te helpen en ik hoop dat God me ooit wil gebruiken om tot zegen te zijn voor anderen.

Het traject heeft me echt geholpen om onder ogen te zien hoe traumatisch de abortus voor me was. En ook leerde ik mijn eigen schuld te erkennen. Na het traject heb ik nog een aantal keren contact gehad met een hulpverlener vanuit Er is hulp. Dat heb ik als heel prettig ervaren. De hulp heeft me echt veranderd. Ik ben een veel prettiger mens geworden en er is een hele grote last van me afgevallen.

Nu

Ik heb nu nog steeds moeite met baby’s en zwangere vrouwen. Het doet me realiseren wat ik zelf had kunnen hebben en wat is zelf gedaan heb. Want het zijn prachtige kinderen. Soms voel ik de behoefte om een kindje vast te houden, maar ik durf het niet te vragen.

Ik heb het lang moeilijk gehad in de kerk. Kortgeleden was er avondmaal in mijn kerk. Ik vond het moeilijk om aan het avondmaal te gaan, omdat ik bang was wat anderen over mij dachten. Maar er werd mooi lied gezongen met de boodschap: “ook al denken anderen over mij dat ik een zondares ben, ik ben vergeven door Jezus’ bloed.” Dat heeft me bemoedigd om toch te gaan. De abortussen zullen me altijd bijblijven, maar ze hinderen me niet meer in mijn dagelijks leven.

Ik zou graag willen dat er in de maatschappij meer aandacht komt voor de gevolgen van abortus. Vanuit de feministische kant wordt er gedaan alsof het niks voorstelt. Maar het heeft wel gevolgen. Ik vind dat heel erg. Ik weet dat het veel impact kan hebben op je leven. Ik heb jarenlang met een geheim gelopen. Daar zou ik meer eerlijkheid over willen. Want daar rust nog een groot taboe op. Terwijl de Bijbel zegt: “als je je zonden in het licht brengt, dan kun je er van bevrijd worden.”