Ik ben het levende bewijs dat het anders kan!

Elize van Pijkeren (1998) is verpleegkundige op een cardiologieafdeling en moeder van een dochtertje. In 2024 meldde ze zich aan als buddy bij Schreeuw om leven. De reden dat ze zich in wil zetten voor het ongeboren leven is dat ze zelf is geadopteerd toen ze nog baby was.. Ze vertelt over de impact van de adoptie, wat het doet met haar geloof en hoe dit haar motiveert om haar stem te gebruiken voor hen die dat nog niet kunnen.

“Mijn leven is een getuigenis van wat er gebeurt als je een kans krijgt. Toen ik twee maanden was hebben mijn ouders me geadopteerd vanuit Taiwan. Ik ben in Enkhuizen opgegroeid en ons gezin was heel liefdevol en warm. Mijn ouders waren altijd eerlijk en open over mijn adoptie. Ook lieten ze merken dat ze niet op een andere manier van me hielden dan andere ouders van hun kinderen houden. Dat voelde ook echt zo voor mij. Tot op de dag van vandaag is het contact met mijn ouders heel goed.”

De reden voor de adoptie

Waarom ze is geadopteerd, wordt pas duidelijk op het moment dat Elize gaat trouwen. “Toen ik ging trouwen, kreeg ik alle documenten over mijn adoptie mee. Ze drukten me op het hart om ze samen met iemand te bekijken. Uiteindelijk besloot ik om samen met mijn ouders deze documenten te bekijken. Juist omdat ik samen met hen de adoptie heb meegemaakt.

Er waren mappen vol: vliegtickets, foto’s, rekeningen, papieren van het adoptieproces. Maar ook stukken over mijn biologische moeder. Wat ik daarin las, raakte me diep. Ik las dat mijn biologische moeder voor het huwelijk zwanger raakte. In die tijd was dat in Taiwan een grote schande. Mijn biologische vader drong aan op een abortus. Ze zijn naar een ziekenhuis gegaan, maar de arts wilde de abortus niet uitvoeren, omdat mijn moeder al vijf maanden zwanger was. Daarna liet mijn vader mijn moeder in de steek. Ook de familie van mijn moeder wilde niet helpen.  Omdat mijn moeder niet alleen voor mij kon zorgen, nam ze contact op met de organisatie Cristian Salvation Service. Direct daarna verhuisde ze naar een opvang voor vrouwen. Na mijn geboorte kwam ik in een kindertehuis. Vanaf daar ben ik geadopteerd.

Dit verhaal raakte me op een manier die moeilijk uit te leggen is. Het besef dat ik bijna geaborteerd was, dat ik in menselijke ogen ongewenst was – dat hakt erin. Maar tegelijk zie ik het wonder: ik bén hier. En ik leef. En ik mag me geliefd weten. Dat is niet vanzelfsprekend.”

Contact met familie

Of ze wel eens contact heeft gehad met haar biologische ouders? “Ik heb van mijn vader alleen maar een naam en een geboortedatum, dus dat is lastig. Van mijn moeder heb ik meer informatie. Ook zat er bij de documenten van het kindertehuis twee foto’s van mijn moeder. Op de achterkant van de eerste foto staat  ‘Meng-Wei, please forgive mommy’ en op de tweede foto ‘mommy will wait for you to come back to the country to look for mommy’. Ik zou graag nog een keer contact hebben met mijn moeder. Nu ik zelf moeder ben, kan ik me niet voorstellen dat er een dag voorbij gaat dat je als moeder vergeet dat je je kindje hebt weggegeven. Ik zou haar heel graag willen laten weten dat het goed gaat met me en dat ik dankbaar ben dat ze koos voor mijn leven. Ik wil niet dat ze zich zorgen maakt over mij.”

Ik ervaar het als grote zegen

Elize vertelt hoe ze het ervaart om geadopteerd te zijn. “Ik ervaar het nu als een grote zegen. Door mijn adoptie heb ik een beter leven gehad, zonder dat ik daar zelf invloed op had. Dat is iets heel moois.

Tegelijkertijd doet het ook pijn. Want je hebt te maken met afwijzing. Daar moet ik voor de rest van mijn leven mee omgaan. Natuurlijk vraag ik me wel eens af waarom het is gebeurd, maar ik ben nooit boos geweest op God. Ik probeer vooral te kijken naar het wonder: ik besta, omdat God mijn leven heeft gewild.”

Elize vertelt wat het geloof voor haar betekent en hoe diverse passages uit de bijbel voor haar een bijzondere betekenis hebben. “God is mijn anker, daar haal ik kracht uit. Voor een vrouwenconferentie las ik Psalm 27. Daar las ik: “Want mijn vader en mijn moeder hebben mij verlaten, maar de HEERE zal mij aannemen. Dat vers slaat zo op mijn leven. En ook het einde van die psalm: “Wacht op de HEERE, ja wacht.” Dat laat me zien dat je in alles wat je meemaakt je oog op God mag slaan en het van Hem mag verwachten. Ook vind ik Psalm 139 heel waardevol. Ook ik ben ooit zo geweven door Gods hand in de moederschoot. Hij heeft mijn leven gewild.

Een andere psalm die voor mij veel betekent in het perspectief van mijn abortus is Psalm 138:8: “De HEERE zal Zijn werk voor mij voltooien; Uw goedertierenheid, HEERE, is voor eeuwig; laat de werken van Uw handen niet los.” De wetenschap dat God Zijn werk zal afmaken en dat Hij niet loslaat waar hij aan begonnen is, is heel rijk voor mij.

Opkomen voor het ongeboren leven

“Juist door mijn eigen geschiedenis raakt abortus me steeds meer. Ik besef dat ik zelf bewaard ben. Dat ik een stem heb, omdat iemand mij het leven gunde. En ik voelde: ik wil iets terugdoen. Niet alleen in principe ‘tegen abortus’ zijn, maar ook praktisch van betekenis zijn. Iets doen voor vrouwen die misschien in dezelfde situatie zitten als mijn moeder ooit. Toen ben ik gaan zoeken: “Wat kan ik doen?” Ik kwam bij Schreeuw om leven terecht en de website sprak me meteen aan. Daarom meldde ik me aan als buddy bij Schreeuw om leven.

Mars voor het leven

In 2024 was ik voor het eerst bij de Mars voor het leven. Het raakte me diep. Vooral het lied van Tenira: “You’re not forgotten.” Het ging over ongeboren kinderen, en ineens drong het tot me door: dat had ik kunnen zijn. Maar God had een ander plan. Hij heeft mij gespaard.

Ik vond de tegendemonstratie heel zwaar. Er stonden mensen te schreeuwen. Het voelde alsof ze ook tegen mijn bestaan protesteerden. Alsof ze zeiden: “Jij had er niet moeten zijn.” Dat kwam zó binnen. Maar tegelijk werd mijn overtuiging sterker: dit is de reden dat ik hier ben. Dáárom wil ik opstaan voor deze kinderen.

Wees er voor de ander!

Mijn adoptie heeft me uiteindelijk geen bitterheid gegeven, maar hoop. Dat wil ik uitdragen. Niet iedereen hoeft groots te protesteren. Je hoeft niet per se bij een abortuskliniek te staan. Maar je kunt in jouw omgeving al zoveel betekenen. Een gesprek, een luisterend oor, praktische hulp. Laat in je eigen omgeving merken aan anderen dat je ervoor ze bent. De kleinste kinderen kunnen zichzelf niet beschermen – maar wij kunnen dat wél.