?
Onbedoeld zwanger?
Geplaatst op 14 augustus 2026 in Verhaal.
Dit artikel verscheen in juli 2026 in Leef magazine
Een onverwachte zwangerschap zet het leven van Froukje (26) volledig op haar kop. Haar kindje was heel welkom, maar de omstandigheden waarin ze verkeerde brachten ook grote zorgen met zich mee. ‘Kan ik wel voor dit kindje zorgen?’ vroeg ze zich keer op keer af. Maar liefst zes keer stapte ze een abortuskliniek binnen, maar de keuze voor een abortus kon ze niet maken.
Froukjes leven is allesbehalve eenvoudig wanneer ze ontdekt dat ze zwanger is. “Ik was nog volop bezig met mijn herstel van anorexia. Kort daarvoor had ik op het randje van de dood gelegen en een behandeling in een kliniek gevolgd. Ik had nog steeds ondergewicht en was niet eens ongesteld geweest. Een zwangerschap was het laatste wat ik verwachtte.
Op een zaterdagochtend om half zes deed ik een zwangerschapstest. Toen die positief bleek, sloeg de paniek direct toe. Ik belde meteen mijn vriendinnen. Later vertelden ze dat ze door mijn telefoontje in één klap wakker waren. Diezelfde dag stonden ze bij me op de stoep om me te steunen.
Om half acht belde ik mijn moeder. ‘Mam, ik weet niet of je nog in bed ligt, maar je moet er nu uit en op de bank gaan zitten’, zei ik. Daarna vertelde ik haar alles. Haar reactie gaf me rust: ‘Welke keuze je ook maakt, ik steun je.’
De reactie van mijn vriend was heel anders. Hij zei: ‘Als je het houdt, ben ik weg.’ Daarop antwoordde ik: ‘Ga dan nu maar weg. Als je zo met je verantwoordelijkheid omgaat, ben je niet de juiste man voor mij.’ Daarna heb ik nooit meer iets van hem gehoord.”
De reactie van mijn vriend was heel anders. Hij zei: ‘Als je het houdt, ben ik weg.’
Froukje vertelt over de rollercoaster die daarna volgt. “Ik kreeg op dat moment nog vijf dagen per week behandeling voor mijn anorexia. Daar ben ik mee gestopt. Ik wilde niet zwanger zijn en tegelijkertijd in die ziekelijke wereld blijven zitten. In die wereld ontstaat toch vaak een soort competitie over wie er het slechtst aan toe is.
Ik ging ook weer aan het werk als leerkracht in het speciaal onderwijs. Dat was ontzettend moeilijk. In mijn hoofd was ik nog ziek. De enige reden dat ik at, was omdat ik zwanger was. Als je weer functioneert, denken mensen al snel dat het goed gaat.
Ondertussen was mijn hoofd één grote chaos. Ik wilde het beste voor mijn ongeboren kindje, maar vroeg me voortdurend af hoe ik in mijn eentje een goede ouder kon zijn. Daarom ben ik meteen naar de verloskundige gegaan. Ik vertelde eerlijk hoe de situatie was en dat ik niet wist of ik de zwangerschap zou kunnen voortzetten.”
Hoe maak je dan een keuze? “In totaal heb ik ongeveer 130 keuzehulpgesprekken gevoerd. Ik ben echt overal geweest: bij Siriz, Fiom, de huisarts, de verloskundige, abortusklinieken en Er is Hulp. Ik hoopte dat iemand mij kon helpen om duidelijkheid te krijgen.
De druk om een keuze te maken gaf me ontzettend veel stress. Maar hoe meer gesprekken ik voerde, hoe minder ik eruit kwam. Achteraf begrijp ik waarom. In mijn hart wist ik dat dit kindje welkom was. Mijn verstand zei alleen iets heel anders: ‘Als jij al in paniek raakt van een broodje pindakaas, hoe kun je dan voor een kindje zorgen?’ Als ik nu de verslagen van die gesprekken teruglees, zie ik hoeveel liefde er toen al voor mijn kindje was.
Tegelijkertijd speelde nog een andere vraag. Vonden mijn behandelaren mij wel stabiel genoeg om voor een kind te zorgen? Ik wilde absoluut niet dat mijn kindje risico zou lopen omdat ik psychisch niet sterk genoeg was. Gelukkig kwamen zij tot de conclusie dat ik die verantwoordelijkheid aankon. Maar ook dat nam mijn twijfel niet weg.
In totaal ben ik zes keer naar een abortuskliniek gegaan. Ik heb met abortuspillen in mijn hand gestaan en zelfs op de behandeltafel gelegen. Maar iedere keer liep ik vast. Ik kon het niet. Omdat ik bleef twijfelen, werd ik ook steeds weer naar huis gestuurd. De laatste keer was ik 22 weken zwanger. Dat was mijn allerlaatste mogelijkheid om voor een abortus te kiezen. Opnieuw stuurden ze me weg vanwege mijn twijfel. Diezelfde dag belde ik terug, wanhopig omdat ik nog steeds geen beslissing had genomen. Toen kreeg ik een antwoord dat me is bijgebleven: ‘Je hebt het nu zo vaak geprobeerd. Het is duidelijk dat je niet kunt kiezen voor abortus. En geen keuze maken is uiteindelijk ook een keuze.’
Toen de stress van het moeten kiezen wegviel, kwam er langzaam ruimte om van de zwangerschap te genieten.
Toen was er geen weg meer terug. Eerst raakte ik daardoor juist in paniek. Ik heb ontzettend veel gehuild. Maar toen die eerste emoties waren gezakt, probeerde ik de situatie te accepteren. Diezelfde dag reden we naar de Praxis om verf te kopen en de volgende dag stond ik al de babykamer te schilderen.
Ik wilde alles zo snel mogelijk regelen. Omdat ik alleen voor mijn kindje zou zorgen, voelde ik de verantwoordelijkheid om vooruit te denken. Bovendien wist ik niet hoe lang ik tijdens de zwangerschap voldoende energie zou hebben om zulke dingen te doen.
Toen de stress van het moeten kiezen wegviel, kwam er langzaam ruimte om van de zwangerschap te genieten. Pas vanaf dat moment durfde ik me echt aan mijn kindje te hechten. Daardoor voelt het achteraf alsof mijn zwangerschap maar tien weken heeft geduurd. Ik schoot meteen in de regelmodus en begon alles voor te bereiden.”
Ik stond open voor alle hulp die beschikbaar was.
Tijdens haar zwangerschap kwam Froukje in contact met Er is Hulp. “Mijn verloskundige verwees me door. Toen ik belde, wist ik niet eens dat jullie een prolifeorganisatie zijn. Maar eerlijk gezegd maakte dat mij op dat moment niet uit. Ik stond open voor alle hulp die beschikbaar was. Wat mij aansprak, was de manier waarop jullie dat uitdragen. Het voelde niet als: ‘Wij zijn tegen abortus’, maar veel meer als: ‘Wij zijn er voor jou.’ Ik voelde me gesteund en aangemoedigd om vertrouwen te krijgen in mezelf.
Na de geboorte kreeg ik praktische ondersteuning vanuit Er is hulp. Dat heeft echt het verschil gemaakt. Jinthe-Avé bleek een zorgenkindje te zijn, waardoor ik uiteindelijk moest stoppen met werken. De ondersteuning met luiers en voeding was een enorme uitkomst. Daarnaast had ik een buddy bij wie ik terechtkon met vragen en twijfels.
Aan vrouwen die onbedoeld zwanger zijn, wil ik graag meegeven: vertrouw op jezelf. Je bent vaak sterker dan je denkt. En misschien nog wel belangrijker: je hoeft het niet alleen te doen. Er zijn mensen die naast je willen staan en met je mee willen lopen.”
