Vergeving en herstel

Els heeft  jaren geleden gedwongen een abortus ondergaan. Veel van haar herinneringen heeft ze verdrongen, omdat deze gebeurtenis zo traumatisch voor haar is. Ze vertelt wat ze nog weet en hoe ze na jaren in contact kwam met Er is hulp. Daar kreeg ze hulp  om te leren omgaan met de gevolgen  van haar abortus.

Haar jeugd is moeilijk en ook de relatie met haar ouders is ingewikkeld. Dan wordt ze zwanger van haar katholieke vriend op 17-jarige leeftijd.  “Ik had het zelf nog niet door, maar mijn moeder had gemerkt dat ik niet meer ongesteld was.” Haar moeder vindt haar nog veel te jong om voor een kind te zorgen. Daarom neemt ze Els mee naar de huisarts, die stelt vast dat ze inderdaad in verwachting is.

Wist je vriend dat je zwanger was? “Ja, dat wel. Hij wilde ook de relatie wel voortzetten. Achteraf hoorde ik van mijn broer dat hij ook wel verantwoordelijkheid had willen dragen voor dit kindje. Omdat mijn moeder mijn relatie afkeurde vond ze abortus de beste oplossing. Mijn ouders waren bang dat deze zwangerschap buiten het huwelijk de roddel van het dorp zou worden.” Door gebeurtenissen in haar jeugd, had Els weinig eigenwaarde. Daarom was ze gewend te doen wat haar moeder van haar vroeg. Ook al ging dat in tegen wat ze zelf wilde.

Illegale abortus

In 1966 was abortus nog niet legaal in Nederland. Daarom gaat Els met haar moeder naar Zwitserland. Als ze daar komen, blijkt dat ze daar ook geen abortus willen uitvoeren. Els keert zwanger terug naar huis. Daarom gaat ze uiteindelijk naar een gynaecoloog in Middelburg, ze is dan al vijf maanden zwanger. “Mijn vader bracht me met de auto. Daarna was ik alleen. Van de abortus zelf weet ik bijna niets meer. Ik herinner me dat ik ’s nachts wakker werd. Het was helemaal donker en ik had erg veel buikkrampen. Achteraf weet ik dat dit weeën waren, maar toen snapte ik niet wat er met me gebeurde. Het maakte me erg bang. De rest van de abortus maakt ze niet bewust mee omdat ze onder narcose werd gebracht.

Zwijgen

De abortus en het verblijf in het ziekenhuis zijn erg traumatisch voor Els. Maar als ze weer thuis is mag ze er van haar moeder niet over praten. Dus houdt ze het voor zichzelf en draagt ze het jaren met zich mee.
De abortus heeft effect op Els. Ze voelt zich anders dan normaal, haar emoties zijn een wirwar van verdriet en schaamte. “Ik ging me soms ook vreemd gedragen. Als er baby’s huilden wilde ik ze troosten.”  De abortus blijft haar bezighouden. Ze voelt zich schuldig en kan daardoor slecht in slaap komen. Ze blijf vaak lang op en zit veel te malen. “Diep van binnen wist ik dat er iets mis was, maar de maatschappij en mijn omgeving gaven me geen ruimte om die gevoelens te verwerken. In de kerk werd ik leidster bij de baby’s, misschien onbewust op zoek naar een manier om mijn gemis te verzachten.”

Er is hulp

Later deelt Els haar verhaal met een aantal mensen. Verder houdt ze het voor zichzelf. Een aantal jaar geleden komt ze in contact met Er is hulp, de hulpverleningsafdeling van Schreeuw om leven. Daar vind ze de erkenning voor haar verdriet, die ze eerder miste. “Dat heb ik echt als Gods leiding ervaren.”  Els belt naar de hulplijn en naar aanleiding van dit contact wordt een post-abortustraject opgestart. Eerst probeert ze samen met de hulpverlener de abortus te herinneren en terug te gaan naar wat er destijds allemaal gebeurt is. “In het begin van het traject vond ik het moeilijk om te beseffen dat ik dit allemaal heb meegemaakt, omdat ik alles zolang had verdrongen. Soms begon ik te huilen, dan zei ik: ‘het is echt gebeurd.”

Met behulp van het boek ‘Heel haar keuze’ en met behulp van een hulpverlener start ze een traject om de nasleep van de abortus te integreren in haar leven. . “In elk hoofdstuk herkende ik mezelf. Maar ik kwam ook mezelf erg tegen in het traject.”

Schuld en verantwoordelijkheid

Els weet diep van binnen dat ze haar verdriet over de abortus en haar schuldgevoel moet erkennen.  “Als we onze zonden erkennen, geeft God vergeving,” las ze in 1 Johannes 1:9. Het besef dat God de kracht heeft om te vergeven bracht haar verlichting. “Hij liet zien dat de keuze die toen is gemaakt, niet het einde hoefde te zijn. God houdt van je ondanks alle omstandigheden. Daardoor ging ik inzien hoe genadig en liefdevol God is.”

Een moment tijdens het traject dat Els bijblijft is het maken van een verantwoordelijkheidstaart. Ze tekenden daarbij een taart en verdeelden die in stukken. Iedereen die verantwoordelijkheid droeg voor de abortus, kreeg een deel. Ook haar ouders en de abortusarts. Voorheen was ze ervan overtuigd dat alles haar eigen schuld was. Maar deze oefening geeft inzicht in het feit dat de abortus niet alleen haar schuld is, maar dat andere mensen hier ook verantwoordelijkheid voor dragen. “Ik had zelf ook een stukje schuld, ik was zelf met die jongen naar bed gegaan. Maar ik was ook nog minderjarig en werd onder druk gezet”.

Elisa

Als symbool voor het hulpverleningstraject koopt Els een paar plantjes. Daarnaast heeft ze een klein houten kruisje aan de muur gehangen in haar woonkamer. Dat is een plekje wat ze heeft ingericht voor haar kindje, dat ze de naam Elisa heeft gegeven. “In die naam zit ook het woordje ‘El’, ik vond het een mooie naam.” Soms brand ze in de avond een kaarsje voor hem. Tijdens haar traject schrijft Els ook een briefje aan haar kindje. Ze beschrijft dat het haar zo spijt en vraagt om vergeving. Daarnaast blijkt uit dat briefje ook de liefde die ze heeft voor Elisa, ondanks dat ze hem nooit heeft ontmoet.

Dankbaarheid

Els is erg dankbaar voor de hulp die ze kreeg bij Er is hulp. “Nu, op mijn leeftijd, durf ik te getuigen van mijn herstel. Christus vergeeft niet alleen, maar herstelt ook. Het was tijd om mijn stilte te doorbreken. Ik zou iedereen die een abortus heeft meegemaakt en daar nog meeloopt deze hulp willen aanraden. En voor de mensen uit de omgeving van iemand die onbedoeld zwanger is, is het belangrijk om er omheen te staan en te helpen.”