?
Onbedoeld zwanger?
Sarah is 20 jaar en geniet volop van het leven in de stad waar ze studeert. Ze is door haar ouders opgevoed in de gereformeerde traditie. Nu is ze 8 weken zwanger van haar vaste vriend. Haar ouders weten echter niet dat haar nieuwe levensstijl zo anders is dan hoe ze haar hebben opgevoed. Ook heeft Sarah nog niet gedeeld dat ze een vaste vriend heeft. Ze is bang dat haar familie het contact zal verbreken als ze vertelt dat ze zwanger is en samenwoont met haar vriend.
Als ze denkt aan het kindje dat in haar groeit, voelt ze vertedering. Dit gevoel drukt ze zo veel mogelijk weg. Ze is er niet klaar voor om moeder te worden. Eerst wil ze afstuderen, trouwen en daarna pas kinderen. Daarom maakt ze een afspraak bij de abortuskliniek. Zo hoopt ze de zwangerschap verborgen te houden voor haar omgeving. Ondanks dat ze niet meer christelijk is, is ze toch bang dat God haar zal straffen voor de abortus. Sarah durft haar familie niet onder ogen te komen en ziet geen andere uitweg. Morgen gaat ze naar de kliniek. Daarna is het voorbij, zonder dat iemand er ooit vanaf hoeft te weten…
Schreeuw om leven is regelmatig present bij abortusklinieken, dit wordt ook wel waken genoemd. Vrijwilligers staan in de buurt van abortusklinieken om aandacht te vragen voor de beschermwaardigheid van het ongeboren leven. Op het laatste moment proberen ze door middel van folders en gesprekken hulp aan te bieden, zodat mensen weer perspectief krijgen om toch voor het leven te kiezen. Daarmee voorkomen we dat ongeboren leven gedood wordt en werken we aan een hoopvolle toekomst voor moeder, vader en kind!
Tijdens haar training leerde Emma hoe zij in verschillende situaties op een liefdevolle manier kan reageren. ‘’De kunst is om je oordeel naast je neer te leggen en met nieuwsgierigheid een gesprek aan te gaan’’. Deze kunst gebruikt Emma volop tijdens het waken. Toch moet ze soms een drempel over om voorbijgangers aan te spreken. “Ik kan dan te veel nadenken over wat ik moet zeggen,” vertelt ze. “Maar zodra het gesprek op gang komt, valt de onzekerheid vaak weg.”
Emma waakt graag met iemand die niet bang is om mensen aan te spreken en echt luistert naar de ander. “Duidelijk mag je zijn, maar altijd liefdevol,” zegt ze. Na elke wake fietst Emma naar huis en praat ze onderweg met God. Ze bidt voor de mensen die ze heeft ontmoet en verwerkt daarna de gebeurtenissen door erover te schrijven of zich verder te verdiepen in prolifewerk.
Emma ervaart verschillende emoties tijdens het waken. Zo ervaart zij dankbaarheid wanneer mensen openstaan voor een gesprek. Dit geeft haar het gevoel dat zij er niet voor niets staat. Maar zij voelt ook verdriet: “Als ik vrouwen de abortuskliniek zie binnengaan, kan mijn hart echt huilen. Toch ben ik liever aanwezig om te waken en te bidden, dan dat ik thuis niets doe.”
Een gebeurtenis die haar diep raakte, was een gesprek met een meisje dat 17 weken zwanger was. Het meisje wilde eigenlijk haar kindje houden, maar was bang voor de reactie van haar familie. Na het gesprek op straat appte zij de medewaakster van Emma dat zij voor het leven van haar kindje koos en dat zij zo dankbaar was dat de waaksters er stonden.
Later kreeg Emma te horen dat zij toch onder grote druk van haar familie een abortus had ondergaan. “Deze situatie blijft mij erg bij,” zegt Emma. Emma sluit af met een boodschap voor alle vrijwilligers:
Het werk dat jullie doen is zó waardevol. Ook als het zwaar is: we staan hier als beelddragers van God voor andere beelddragers. Godszegen in dit belangrijke werk.
Jolanda heeft al 10 jaar wakerervaring. Voor haar ligt een struikelblok, vooral bij de mensen die fel tegen het waken zijn. “Juist met hen zou ik graag in gesprek gaan, maar vaak willen zij dat niet.”
Tijdens een wake werkt Jolanda het liefst met iemand die goed kan luisteren, belangstelling heeft voor de ander en op een rustige manier kan uitleggen waarom we opkomen voor het ongeboren leven.
Na afloop van een wake reflecteert zij vaak tijdens de terugweg in de auto: welke gesprekken raakten haar? Waar kan ze voor danken of bidden?
Hoewel ze er van tevoren weleens tegenop ziet, ervaart Jolanda achteraf vaak voldoening. “Als je goede gesprekken hebt gehad, weet je dat je iets hebt kunnen betekenen.”
Eén ontmoeting is haar bijzonder bijgebleven. Een man vertelde dat hij jaren geleden zijn vriendin onder druk van zijn vader had gedwongen tot abortus. Zijn relatie was daarna stukgelopen. Hij had er nooit eerder over gesproken, maar bij de vrijwilligers kwam de pijn naar boven. “Het was heel emotioneel. Hij had zoveel spijt,” vertelt Jolanda.
Haar boodschap aan andere vrijwilligers is helder:
“Soms lijkt het alsof niemand wil praten of alsof iedereen voor abortus is. Maar zelfs als je weinig gesprekken hebt, sta je er niet voor niets. Onze aanwezigheid laat zien dat abortus niet vanzelfsprekend is. Dat geluid móét blijven klinken.”
Wil je meer weten over het waken? Luister dan deze podcast van Zij & Zeeuws