?
Onbedoeld zwanger?
Geplaatst op 6 januari 2025 in Verhaal.
Als er veel spanningen zijn in de relatie heeft dat invloed op de keuze om een onbedoelde zwangerschap uit te dragen of niet. Dat zien we terug in het verhaal van Jeroen. Hij deelt het ingrijpende verhaal over de keuze die zijn ex-vriendin maakte en hoe de abortus onverwachts veel impact op hem had.
Jeroen had al een half jaar moeite met zijn relatie. Keer op keer verbrak zijn vriendin de relatie. Hij investeerde in haar door alle moeite te doen om de relatie te redden. Als ze een stel waren, waren ze ook seksueel actief. Begin maart verbreekt ze de relatie opnieuw. In de vroege ochtenduren van de volgende dag stuurt zijn ex-vriendin: “Ik ben zwanger.”
Als anticonceptiemiddel gebruiken ze een app die de vruchtbare dagen voorspelt. Deze app was echter niet goed bijgehouden, waardoor er onbedoeld een zwangerschap ontstond. Jeroen krijgt het volgende bericht: “Je hoeft je geen zorgen te maken. Ik handel het wel af.”
Jeroen vertelt dat hij geschokt was toen hij dit las: “Ik raakte in paniek. Het verbreken van de relatie ervaarde ik al als heftig. Maar dit bericht kwam voor mij als een donderslag bij heldere hemel.” Zij sloot de deur naar communicatie volledig af, maar hij wilde juist nu het gesprek aangaan. “Ik voelde me buitengesloten van iets dat van ons samen was”.
Aanvankelijk houdt zijn ex-vriendin voet bij stuk over de abortus. Maar later die dag spreken ze toch af bij haar thuis om alles te bespreken. “Onze relatie was voorbij, maar het kind dat we samen hadden verwekt, verbond ons nog steeds.” Jeroen voelt een mengeling van opluchting en verwarring, omdat ze zo vastberaden is om een abortus te laten uitvoeren. “Ik wist zelf ook niet wat ik ermee aan moest,” geeft hij toe.
Ze maakt een afspraak bij een abortuskliniek, maar moet enkele weken wachten. In die periode zoekt ze weer toenadering tot Jeroen. “Waar er eerst niet meer over te praten viel, begon ze zich af te vragen: ‘Doe ik hier wel goed aan?’” In deze periode krijgen ze op initiatief van Jeroen weer een relatie. “Ik wilde er voor haar zijn en betrokken blijven bij wat er met de zwangerschap zou gebeuren. Ik wilde dat ze me serieus nam, maar dat miste ik bij haar.”
Jeroen komt uit een gelovig gezin waarin seks voor het huwelijk een taboe is. “Ik schaamde me. Mij was altijd geleerd dat seks iets is voor na het trouwen.” Zijn ex voelde die morele druk niet en koos daardoor zonder aarzeling voor een abortus. Hij zag het destijds als een manier om alles stil te houden. “Niemand hoefde het te weten en ik kon het wegstoppen.” Bovendien leek hun onstabiele relatie geen goede basis voor een kind. “Ik was niet klaar voor het vaderschap, we hadden beiden nog zoveel persoonlijke problemen.”
Jeroen biedt aan mee te gaan naar de kliniek, maar zij kiest voor een vriendin als steun. “Ik respecteerde haar keuze, voor mij was het belangrijk dat zij zich comfortabel voelde. Ik moet toegeven dat ik het ook heel eng vond. Ook wist ik niet wat het met me zou doen om in de abortuskliniek te zijn. Achteraf heb ik spijt dat ik niet ben meegegaan; ik had de abortus misschien beter kunnen afsluiten.”
Hun relatie eindigt opnieuw in juli, deze keer voorgoed. Vanaf dat moment dringt het pas echt tot Jeroen door wat er is gebeurd. “Ik ontdekte hoe moeilijk ik het vond om de abortus te verwerken,” vertelt hij. Hij zoekt hulp bij een hulpverleenster van Er is hulp, de hulpverleningsafdeling van Schreeuw om leven. “Dat ik kon vertellen over mijn verhaal, hielp me enorm. Ik voelde me erkend en gezien, doordat ze mijn gevoelens over de abortus serieus nam. Ze bevestigde dat ik niet de enige was die pijn voelt door een abortus en ook nog eens dat er meer mannen waren die er mee worstelden om hiermee om te gaan. Ik voelde me op een bepaalde manier vader, van dit kindje wat nooit geboren is. Ik voel me daarvoor verantwoordelijk.”
Jeroen en zijn vriendin praten de maanden na de abortus niet over wat er is gebeurd. Toch blijft hij met vragen zitten over deze gebeurtenis. Vragen zoals: “Hoeveel weken was ze zwanger?” en “Wat was de datum van de abortus?”, zodat ik dit jaarlijks kan herdenken.
Jeroen begrijpt de keuze van zijn ex, maar blijft ermee worstelen. “Er over praten, rakelt die gevoelens weer op.” Een vriend raadt hem aan een symbolische afscheidsbrief te schrijven aan het ongeboren kindje. “Ik heb in die brief mijn excuses aangeboden. Ik voelde me medeverantwoordelijk voor het beëindigen van dit leven. Had ik zelf maar een voorbehoedsmiddel gebruikt, het had anders kunnen lopen.”
“Ik voel me schuldig en verdrietig over jouw verlies. Ik had er ook een aandeel in, zeker in het ontstaan van jouw leven. Ik had mijn verantwoordelijkheid moeten nemen in het voorkomen van een zwangerschap, zodat jij niet gedood had hoeven worden. Ik zeg dit niet om dat je per definitie niet welkom bent, maar het was toen niet de bedoeling dat er een kindje zou komen. Maar toch voelt het alsof ik iets van mezelf kapot gemaakt heb. We kwamen samen tot de conclusie dat we niet klaar waren voor het opvoeden van een kind, omdat onze relatie niet stabiel was. Ook voelde ik me er niet klaar voor om een vader te zijn. Daarom dachten we dat het beter was om een einde te maken aan jouw leven. Maar wie zijn wij dat we kunnen beslissen over leven en dood. Het spijt me dat ik niet sterk genoeg ben om jouw leven te dragen en dat we jou het leven ontnomen hebben. Ik ben niet trots op deze daad. Ik vergeet je niet en ik neem de schuld.”
Jeroen worstelt met de vraag of hij een vader is, ook nadat zijn partner koos voor abortus. Uit de brief die hij schrijft aan zijn ‘lieve kleine embryo’ blijkt dat Jeroen verantwoordelijkheid voelt richting zijn ongeboren kind. Hij noemt zichzelf vader en beschrijft redenen waarom hij zichzelf nog niet klaar voelde voor het vaderschap: de relatie was niet stabiel en daarnaast speelde er dingen in zijn leven, waardoor hij niet klaar was om vader te worden. Toch voelt hij dat hij diep van binnen graag een lieve goeie vader wil worden. Hoe verdrietig is het dat het hem met dit kindje niet is gelukt. Deze twee dingen, de instabiele relatie en het feit dat hij niet klaar was voor het vaderschap doen hem achteraf veel pijn.
Dat mannen vaak worden buitengesloten bij de besluitvorming rondom onbedoelde zwangerschap, maakt hem boos. “Juridisch gezien heeft een man niets te zeggen als een vrouw besluit tot een abortus. Dat frustreert me enorm. Ik had ook gehoord moeten worden in de kliniek, ik had ook een stem moeten hebben. De emotionele impact op mannen wordt te vaak genegeerd.
Jeroen pleit voor meer aandacht voor de positie van de man in deze situaties. “We moeten af van het stigma dat mannen altijd hun partner onder druk zetten om tot abortus over te gaan. Natuurlijk gebeurt dat, maar het is niet de hele waarheid. Het verlies van een ongeboren kind raakt ook ons diep.”
