Skip navigation
?
Onbedoeld zwanger?

Mijn wereld stortte in

Lucas (42) is steward. Hij heeft een halfjaar een relatie als zijn vriendin zwanger raakt. Ze hebben beiden een kinderwens, dus het kindje is erg welkom. Tot hij een telefoontje krijgt van zijn vriendin als hij in Canada zit, lijkt het leven hem toe te lachen.

Een aantal jaar geleden kwam ik met een oud-collega, die ook stewardess was, in contact. We kregen een relatie. Samen hadden we het goed.  In die tijd woonde ze in Dubai, ik heb een tijdje bij haar gewoond. Ook maakten we samen plannen om terug te gaan naar Nederland en daar een leven op te bouwen.

In verwachting

Toen we een halfjaar samen waren, vertelde ze me dat ze zwanger was. We waren allebei heel erg blij. We vertelden het aan onze familie en vrienden. En vonden een plek om te wonen. De toekomst kon eigenlijk niet beter. Iedereen was blij en keek uit naar het moment dat het kindje geboren zou worden. We zijn naar de verloskundige geweest en hadden al 2 of 3 echo’s gehad. Het kindje was gezond.

Uit contact

Op het moment dat mijn vriendin 13 weken zwanger was, was ik aan het vliegen. Ik zat in Canada. Vlak voor ik naar huis ging belde ze me op. Het was een gezellig gesprek. Maar op een gegeven moment merkte ik een vreemde toon op in het gesprek. Uit het niets zei ze: “ik weet niet meer of ik de relatie nog wil.” Toen ben ik in een soort stroomversnelling gekomen. Ze blokkeerde mijn nummer, zodat ik geen contact met haar kon opnemen.

Toen ik in Nederland terug was, hadden we kort contact. Ze vertelde me dat ze tijd voor zichzelf nodig had. Misschien klinkt het cliché, maar ik dacht: “ik laat haar maar even gaan, het zijn misschien de hormonen.”  Tot ze me belde om de relatie te verbreken.  Ik zei: “we krijgen een kindje”.  Maar ze wilde het allemaal niet meer, ze had een afspraak gemaakt voor een abortus.

Toen knapte er bij mij iets. Mijn hele wereld stortte in elkaar. We zouden samen gaan wonen en de inboedel was besteld. Het contact werd compleet verbroken, zonder uitleg. Toen sloeg bij mij de paniek toe. Er ging door mijn hoofd: “we hebben samen een kindje, ik wil dit niet zo.” Ik had zelfs het hartje zien kloppen. Ik was echt op zoek naar ‘het waarom?’.

Alles kwijt

De huur van mijn eigen appartement had ik al opgezegd, omdat we gingen samenwonen. Ik kwam op straat te staan en raakte mijn partner en ongeboren kindje kwijt.  Uiteindelijk heb ik tijdelijk bij mijn ouders gewoond. Ik voelde me ontzettend machteloos en wist niet meer wat ik moest doen. De keuze wérd voor mij en mijn kindje gemaakt.

Ik wist niet zeker of de abortus was doorgegaan. De abortuskliniek stuurde me na lang aandringen een reactie. In die mail stond dat de abortus had plaats gevonden.

Omgeving

Ook voor mijn omgeving was dit bericht een schok. Iedereen keek uit naar de komst van dit kindje. Ze steunden me, maar wisten niet goed hoe ze met me om moesten gaan. Ik kreeg opmerkingen te horen zoals: “misschien is het beter zo” en “het zou je een hoop leed voor de toekomst kunnen besparen”. Maar at zijn dingen die ik niet wilde horen.

Hulp voor mannen

Het ging erg slecht met mij. De vraag waarom mijn ex dit deed hield me dag en nacht bezig. Mentaal ging het bergafwaarts. Het was zelfs zo erg dat ik het leven niet meer zag zitten. Ik ben naar de huisarts geweest. Die verwees me door naar een psycholoog. Maar de wachttijden waren erg lang. Het zou minstens een jaar duren. Ik had echt hulp nodig. Op internet googelde ik naar ‘man en abortus’. Zo vond ik Er is hulp. Ik vroeg of ze wisten waar er hulp voor mannen was na abortus. Toen ik hoorde dat Er is hulp ook hulp bood aan mannen, was ik erg opgelucht.

De erkenning van mijn klachten was al erg helpend. De hulpverlener begreep waar ik mee zat en hoe ik me voelde. Dit stelde mij gerust. Ik had  elke week een afspraak met de hulpverlener. Dit gaf me houvast in een periode waarin het erg slecht met me ging. Ik kon met haar bespreken wat ik voelde. Ze gaf me advies hoe ik met emoties en vragen die ik had om kon gaan. Ik heb het als prettig ervaren dat de hulp zo flexibel was.

De hulpverlener vertelde me dat dit een rouwproces was en dat ik het de tijd moest geven. Gelukkig kreeg ik ook vanuit mijn werkgever de ruimte om dat te doen.  Ik heb het kindje uiteindelijk een naam gegeven, dat hielp voor de verwerking.  De vraag naar ‘het waarom’ maakte het destijds moeilijk om verder te gaan. Doordat mijn ex nooit heeft verteld waarom ze deze keuze heeft gemaakt, kan ik het niet volledig afsluiten. Door middel van de hulpverlening heb ik wel geleerd het een plek te geven. Daar ben ik nog elke dag blij mee. Het werk dat jullie doen, heeft me echt verder geholpen.

Nederland, mannen en abortus

Ik vind dat er in Nederland meer aandacht moet komen voor mannen rondom een abortus. Vaak wordt er ingevuld dat een abortus komt door de man. Bijvoorbeeld door dwang of omdat hij geen geschikte partner is. Terwijl het dus ook anders kan zijn. Mijn kindje was zo ontzettend gewenst.

Ook de wetgeving laat geen enkele ruimte voor de man. De vrouw kan zo’n beslissing volledig buiten de man maken. Terwijl juist betrokkenheid tijdens dit proces eraan bijdraagt dat ook mannen zich gehoord voelen.

Weer gelukkig

Door deze situatie was ik het vertrouwen in vrouwen volledig kwijt geraakt. Toen ik een relatie kreeg met mijn huidige vrouw heb ik haar het verhaal verteld. Inmiddels zijn we gelukkig getrouwd en hebben we zoontje van negen maanden. Hoewel ik er niet meer dagelijks mee bezig ben, heeft het andere kindje nog altijd een plek in mijn leven. Als mijn zoon ouder is, zal ik hem vertellen dat ik eigenlijk nog een kind heb.

Aan andere mannen

Andere mannen wil ik meegeven dat er ook voor hen hulp is. Je moet er vooral niet zelf mee blijven rondlopen. Want zelf kom je er niet verder mee. Ik kan anderen alleen maar aanraden om de stap te nemen en om hulp te vragen.